İkiz Bebeklerin Ardındaki Pirinç Anahtar

‘Anne, doktorun izin vermediği bir odaya girmeye çalışıyorsun. Çıkışta konuşacağız.’

‘Aile şerefi diye bir şey var!’ diye bağırdı.

Perin ürktü. Kuvözlerden birinde alarm çaldı. Hemşire bebeğin durumunu kontrol ederken annem güvenlik eşliğinde dışarı çıkarıldı. O an ilk defa hangi aileyi korumam gerektiğini anladım.

Hastaneden ayrılmadan Perin'e söz verdim: ‘Bir daha ne seni ne çocukları dinlemeden karar vermeyeceğim.’ Sonra bir avukatı aradım. Sandığa tek başıma gidip delilleri kurcalamamamı, mümkünse belgelerin bulunduğu yeri ve teslim zincirini kayıt altına almamı önerdi.

Ertesi gün avukatla birlikte çocukluk evine gittik. Depo uzun süredir boştu. Anahtar, dolabın altındaki pirinç kilide tam oturdu. İçinden kırmızı bir dosya, iki taşınabilir bellek ve sararmış bir zarf çıktı.

Zarfın üstünde benim adım vardı. Eski muhasebe müdürümüz yazmıştı: ‘Erdem, Perin seni değil, şirketi suçüstü yakaladı. Ailenin bazı üyeleri senin imzanı kullanarak işlemler yaptırdı. Ben sustum. Hastalığım ilerleyince artık susamayacağım.’

Devamında tarihleri ve işlem numaralarını tek tek belirtmişti. Belgelerin kopyaları bağımsız muhasebe kayıtlarıyla karşılaştırılabilecek şekilde hazırlanmıştı. Avukat bunların doğruluğunu henüz kesin kabul etmedi; ilgili makamlara başvurarak kayıtların korunmasını istedi.

Bir hafta sonra savcılığa verdiğimiz ifadeye Perin de sağlık durumunun elverdiği ölçüde katıldı. Eski şirket çalışanları dinlendi. Annenin talimatıyla hazırlanmış görünen bazı yazışmalar ve para akışları araştırıldı. Şirketin başka yöneticileri de incelendi. Suçun bütün akrabalara değil, belgelerle bağlantısı belirlenen kişilere yönelmesi için özellikle dikkat ettik.

Perin'in üzerine atılan ihanet iddiasını doğuran işlemlerin onun bilgisi dışında yapıldığına ilişkin deliller güçlendikçe mahkemedeki mali tedbirler yeniden değerlendirildi. Boşanmanın kendisi hemen ortadan kalkmadı. O ayların kırgınlığını bir kâğıt geri alamazdı.

Bir akşam annem evime geldi. Yüzünde yorgun bir ifade vardı. ‘Bunu aileyi ayakta tutmak için yaptım,’ dedi.

‘Perin'i suçlayıp evliliğimi bitirmemi sağlayarak mı?’

‘Babanın borçlarını kapatmak gerekiyordu. İşler büyüdü. Sen öğrenirsen bizi bırakacaktın.’

‘Beni kaybetmemek için yaptığın şey beni senden uzaklaştırdı,’ dedim. ‘Açıklamanı savcılığa yapmalısın.’

Annem çıkarken torunlarını sordu. ‘Onların iyiliği için şu an görüşmeye hazır değiliz,’ diye cevap verdim. Sınırı ilk kez suçluluk duymadan koydum.

İkizler haftalar sonra hastaneden taburcu edildi. Erken doğum nedeniyle doktor kontrolleri devam ediyordu; Perin'le ziyaretler, bakım saatleri ve hukuki işlemler üzerine sakince konuştuk. Onun beni affetmesini isteyebilirdim ama bunu talep etmeye hakkım yoktu.

Babalık konusunda ikimiz de tereddütlerin çocuklara yük olmamasını istedik. Hukuki işlemler kapsamında yapılan güvenilir test, iki bebeğin de biyolojik babası olduğumu doğruladı. Resmî kayıtlar tamamlandığında onları ilk kez yalnızca ‘Perin'in çocukları’ değil, oğullarım olarak kucağıma aldım.

Soruşturma ilerleyip sahte işlemleri düzenleyenler hakkında dava açıldı. Mahkeme, delilleri ayrı ayrı değerlendirdi; annemin de aralarında bulunduğu sorumlulara ilişkin kararını süreç sonunda verdi. Perin'in adını lekeleyen iddialar resmî kayıtlarda çürütüldü.

O günlerden birinde eski muhasebe müdürünün kızı aradı. Babasının ölmeden önce eve gelen ziyaretçileri not ettiği bir ajandayı bulmuştu. İçinde Perin'in geldiği tarih, sandığa konulan belgelerin listesi ve annemin yakın çalıştığı yöneticilerden birinin adı vardı. Ajandanın bir kopyası avukatımıza teslim edildi; aslı da gerektiğinde incelenmesi için korundu. Bu küçük defter, olayların rastlantı olmadığını gösteren zaman çizelgesini tamamladı.

Şirket yönetimiyle yaptığım ilk toplantıya annem katılmadı. Oradakiler yıllarca birlikte çalıştığımız insanlardı. Bana ‘Bu dosyayı büyütürsen herkes zarar görür,’ dediler. ‘Zarar zaten verildi,’ diye yanıtladım. ‘Ben yalnızca kimin ne yaptığının araştırılmasını istiyorum.’ Toplantının sonunda bağımsız denetim kurulması kararı alındı. Duyduğum rahatlık zafer duygusundan çok, gecikmiş bir sorumluluğun ağırlığıydı.

Perin hastaneden çıktıktan sonra ilk kez evinde ziyaret ettim. Bebeklerden biri uyumuyor, diğeri her sese sıçrıyordu. İkimiz de yorgunduk. Ona geçmişteki tartışmalarımızı hatırlatmamaya çalıştım; o da bana güvenmesi gerektiğini söylememi beklemiyordu. Birkaç saat biberon hazırladım, çamaşır katladım ve doktor kontrolüne gidişlerini organize ettim. Dışarı çıkarken Perin, ‘Bunu çocuklar için yapman iyi,’ dedi. O cümlenin içindeki mesafeyi hak ettiğimi biliyordum.

Aile şirketindeki görevimden de bir süre uzaklaştım. İşimi yalnızca soyadımla tanımlamak istemiyordum. Yeni iş düzeninde hesap verilebilirlik benim için bir koşuldu. Çocuklarım büyüdüğünde onlara anlatacağım aile hikâyesinin, üstü örtülmüş bir suç değil, kabul edilmiş bir yanlış olmasını istiyordum.

Bir yıl sonra ikizler ilk adımlarına hazırlanırken Perin'le parkta karşılaştık. Artık onların bakımını paylaşıyorduk. İlişkimizi aceleyle yeniden kurmaya çalışmıyorduk; güven ancak böyle yavaşça büyüyebilirdi.

‘Bana ilk gün neden gelmediğini hâlâ hatırlıyorum,’ dedi Perin.

‘Ben de. O yanlışı bir daha yapmamak için her gün uğraşacağım.’

Oğullarımdan biri kahkaha attı. Sandıktaki pirinç anahtar bir dolabı açmıştı; gerçeğe açılan kapıyıysa sonunda dinlemeyi seçerek ben aralamıştım.
Reklamlar