Karşısında, fotoğrafta gördüğü kadın duruyordu.
Birbirlerine birkaç saniye boyunca sessizce baktılar. Söylenecek o kadar çok söz vardı ki ikisi de konuşamıyordu.
Sonunda genç kadın, gözleri dolu dolu annesine seslendi:
“Anne…”
Bu tek kelime, yıllardır biriken bütün özlemi ortaya çıkardı.
Anne ve kızı birbirlerine sarıldı. İkisi de uzun süre ağladı.
Kadın, yıllardır zihninde tekrar tekrar kurduğu bu anın gerçekten yaşandığına inanamıyordu.
Derya bir süre sonra annesinin yüzüne baktı ve titreyen bir sesle sordu:
“Beni affedebilecek misin?”
Annesi kızının ellerini tuttu.
“Ben seni yıllarca bekledim kızım. Senin hayatta olduğunu bilmek benim için her şeyden önemli. Şimdi buradasın ya, gerisi zamanla çözülür,” diye cevap verdi.
Yıllar Sonra Yeniden Anne-Kız Oldular
O gün sahil kenarında saatlerce konuştular. Derya, geçen yıllarda yaşadıklarını anlattı. Annesi de kızının yokluğunda nasıl bir hayat sürdüğünü, her doğum gününde onu nasıl hatırladığını paylaştı.
Kaybolduğu günün üzerinden uzun zaman geçmişti. İkisi de artık eskisi gibi değildi.
Ancak aralarındaki bağ hâlâ oradaydı.
Bir süre sonra Derya, annesiyle daha fazla vakit geçirmeye başladı. Aylar içinde yeniden birlikte yaşamaya karar verdiler.
İlk günlerde birbirlerine alışmaları kolay olmadı. Annesi, Derya'yı korumak için sürekli yanında olmak istiyor; Derya ise kendi hayatını yeniden kurmaya çalışıyordu.
Zamanla birlikte kahvaltı etmeye, eski fotoğrağraflara bakmaya ve geçmişten hikâyeler anlatmaya başladılar.
Bir sabah Derya gülümseyerek annesine takıldı:
“Anne, bana hâlâ 18 yaşındaymışım gibi davranıyorsun.”
Annesi kızının elini tuttu ve gülümsedi.
“Seni en son o yaşta gördüm. Benim için zaman sanki o gün durmuştu.”
Derya başını annesinin omzuna yasladı.
“Artık buradayım anne. Bir yere gitmiyorum.”
Annesinin yıllardır duymayı beklediği cümle işte buydu.
Kızının Odasını Yıllar Sonra Değiştirdi
Derya'nın yeniden hayatına girmesiyle annesi de yıllardır içinde taşıdığı bekleyişi yavaş yavaş geride bırakmaya başladı.
Bir gün kızının odasına girdi. Masanın üzerindeki eski defterlere, dolabındaki eşyalara ve geçmişten kalan fotoğraflara baktı.
Ardından odasını yeniden düzenlemeye karar verdi.
Yıllardır dokunmadığı eşyaların bir kısmını kaldırdı, odayı yeniden hazırladı. Ancak kızının en sevdiği mavi elbiseyi sakladı.
Çünkü artık o oda, kayıp birini bekleyen sessiz bir yer değildi.
Yıllarca süren özlemin ardından yeniden kurulan bir hayatın başlangıcıydı.Derya'nın kaybolduğu gün annesinin dünyası durmuştu. Yeniden karşılaştıkları gün ise hayatın, en uzun bekleyişlerden sonra bile yeni bir sayfa açabileceğini anladı.
Bazen yıllar boyunca cevabını aradığımız soruların karşılığı tek bir kelimede saklıdır.
Bu anne için o kelime şuydu:
“Anne…”