14 Yıl Önce Bir Notla Terk Edilen Çocuğun Şampiyonluk Gecesi: “Gerçek Babam Şu An Tribünde!”

Kasım ayının soğuk bir salı gecesi, saat 02:07’de telefonum çaldı. En yakın arkadaşım Doğan’ın hıçkırıklar içindeki sesini duydum: “Levent… Selin gitti.”

Selin henüz 31 yaşındaydı. Geçirdiği ani bir beyin kanaması, mücadele etmesine bile fırsat tanımamıştı. Arkalarında dört yaşındaki oğulları Mert kalmıştı. Doğan telefonda “Ben tek başıma bir çocuk yetiştiremem,” diye feryat ediyordu. Onu teselli etmek için hemen evine koştum.

Sabah 07:00’de içeri girdiğimde Doğan evde yoktu. Dört yaşındaki Mert salonda çizgi film izliyor, kuru mısır gevreği yiyordu. Mutfak tezgahında Doğan’ın bıraktığı tek cümlelik bir not duruyordu: “Ben bu yükü taşıyamam.”

O an hayatımın en kritik kararını verdim. 28 yaşında, sanayide tamircilik yapan, tek odalı bir evde yaşayan ve henüz hiç çocuk büyütmemiş bir adamdım. Ama Mert’in gözlerindeki çaresizliği görünce diz çöktüm ve “Babanın ne zaman döneceğini bilmiyorum ama ben seni asla bırakmayacağım,” dedim.