19 yaşındayken anne babası ve öz kardeşi, hamile kızlarını evden kovdu. Erkek arkadaşı da onu ve çocuğu terk etti.

— Bekle…

Ekrana yaklaştı.

Babası kaşlarını çattı ve o da televizyona baktı.

Birkaç saniye sonra ikisi de onu tanıdı.

— Bu Lena…

Odaya tam bir sessizlik çöktü.

Kız kardeşinin adını duyan ağabeyi başka bir odadan çıktı.

Ekrana baktı.

O da olduğu yerde donup kaldı.

Beş yıl boyunca onun hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı.

Ve şimdi onu birdenbire televizyonda görüyorlardı.

Gördükleri şey ise onları kelimenin tam anlamıyla nutku tutulmuş hâlde bıraktı.

Нет описания.

2. Bölüm
Ekranda Lena, sunucunun yanında küçük bir stüdyoda oturuyordu.

Artık kendinden emin ve sakin bir kadın gibi görünüyordu.

Sunucu, Lena’nın birkaç yıl önce kurduğu merkez hakkında bilgi veriyordu.

— Bize anlatın, böyle bir yer açma fikri nasıl ortaya çıktı?

Lena kısa bir süre düşündü.

— Ben de anne olduğumda bir şeyi anladım: Bir kadının hayatını değiştirmesi çok zor, eğer eğitim alma ve çalışma imkânı yoksa. Çünkü çocuğunu bırakabileceği kimse olmayabiliyor.

Bu sorunların aynı anda çözülebileceği bir yer kurmaya karar verdi.

Böylece küçük çocukları olan anneler için bir gelişim merkezi ortaya çıktı.

Kadınlar çocuklarıyla birlikte merkeze gelebiliyor ve imkânlarına göre farklı eğitimler seçebiliyordu.

Merkezde yabancı diller, bilgisayar kullanımı, dikiş, kuaförlük, yemek yapma ve diğer pratik beceriler öğretiliyordu.

Ancak en önemli özellik çocuk odasıydı.

Kadınlar öğretmenlerle ders yaparken çocukları, bir bakıcının gözetiminde ayrı ve özel olarak düzenlenmiş bir odada bulunuyordu. Merkezin çalışanları da çocuklarını burada bırakabiliyordu.

Anne, çocuğunun evde yalnız kalacağından ya da ayrıca bir bakıcıya para ödemek zorunda kalacağından endişe etmeden derslerine rahatça odaklanabiliyordu.

Derslerden sonra kadınlar merkezin bilgisayarlarını kullanabiliyor, iş arayabiliyor, siparişler alabiliyor veya uzaktan çalışabiliyordu.

Zamanla merkezde düzenli olarak gelen onlarca kadın oldu.

Bazıları dersler sayesinde yabancı bir dil öğrendi.

Bazıları yeni bir meslek edindi.

Bir kadın sipariş üzerine dikiş dikmeye başladı.

Bazı kadınlar ise zamanla kendileri öğretmen oldular.

Lena sadece bir merkez açmamıştı.

Bir kadının aynı anda çocuğuna bakabileceği, yeni beceriler kazanabileceği ve para kazanabileceği bir sistem oluşturmuştu.

Sunucu sordu:

— Neden özellikle çocuklarını tek başına büyüten annelere yardım etmeye karar verdiniz?

Lena hemen cevap vermedi.

— Çünkü insanın tek başına kalmasının nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Önünde hiçbir şey olmadığını düşündüğün zamanları biliyorum.

Lena’nın ailesi sessizce televizyon izliyordu.

Artık beş yıl içinde kızlarının sadece kendi hayatını düzene sokmadığını anlamışlardı.

Kızları onlarca başka kadının da aynı şeyi yapmasına yardımcı olmuştu.

Ekranda merkezin kendisi gösterildi.

Bir odada kadınlar yabancı dil öğreniyordu.

Başka bir odada bir öğretmen genç kadınlara dikiş makinesiyle nasıl çalışılacağını gösteriyordu.

Duvarın diğer tarafında ise bir bakıcı birkaç çocukla oynuyordu.

Lena’nın babası yavaşça koltuğa oturdu.

— Bütün bunları kendi başına mı yaptı?

— Görünüşe göre öyle, — diye sessizce cevap verdi annesi.

Erkek kardeşi ekrana bakmaya devam etti.

— Biz onun nerede yaşadığını bile bilmiyorduk…

Tam o sırada sunucu şöyle dedi:

— Lena, bugün merkezinizin kuruluşunun üzerinden beş yıl geçti. Bu süre içinde kaç kadını kabul edebildiniz?

Lena gülümsedi.

— Tam olarak hesaplamak zor. Ama programlarımızdan şimdiden birkaç yüz kadın geçti.

Anne ve baba birbirlerine baktılar.

Beş yıl önce, on dokuz yaşındaki hamile kızlarını evden kovmuşlardı.

Onun başa çıkamayacağından emindiler.

Şimdi ise onu ekranda görüyorlardı — hayatını kendi başına kurmuş ve diğer annelerin de aynısını yapabilmeleri için bir fırsat yaratmış bir kadın olarak.

Annesi sessizce sordu:

— Neden bir kez bile bize gelmedi?

Babası hiçbir şey söylemedi.

Çünkü beş yıl sonra ilk kez, cevabını kendilerinin bile duymak istemediği bir soruyla karşı karşıyaydılar.

Lena ise o sırada stüdyoda konuşmaya devam ediyordu:

— Kadınların bize sadece yardım almak için gelmesini istemiyorum. Bir gün şöyle diyebilmelerini istiyorum: «Artık kendi başıma başa çıkabiliyorum.»

İşte beş yıl önce her şeye sıfırdan başlama nedenim buydu.

Нет описания.

😢 Ve ailesi, bir zamanlar kapının önüne koydukları o on dokuz yaşındaki kızın neye dönüştüğünü ilk kez gördü.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.