72 YAŞIMDA YENİDEN EVLENDİM AMA DÜĞÜNÜMDE ÜVEY KIZIMIN KULAĞIMA FISILDADIĞI O KORKUNÇ SIRLA HAYATIM ALT ÜST OLDU

72 yaşındayım ve birisi bana bu yaşta yeniden evleneceğimi söyleseydi ona asla inanmazdım. 35 yıllık kocamı amansız bir hastalıktan kaybettikten sonra kalbim o kadar kırılmıştı ki, bir daha asla sevebileceğimi düşünmüyordum. Ta ki bir yıl önce mahallemizdeki bir kermeste Kemal'le tanışana kadar...

74 yaşındaydı, eşini yıllar önce bir trafik kazasında kaybetmiş ve kızı Zeynep'i tek başına büyütmüş, son derece nazik, ilgili ve güvenilir bir adamdı. İçimdeki o büyük boşluğu öyle güzel doldurdu ki, çıkmaya başladıktan bir yıl sonra bana evlenme teklif ettiğinde hiç düşünmeden "Evet" dedim.

Düğünümüz Kemal'in evinin arka bahçesinde, tam da hayal ettiğim gibi samimi ve kusursuzdu. Her şey harika gidiyordu ama üvey kızım Zeynep'in tavırları bir tuhaftı. Bana karşı en başından beri hep soğuk ve mesafeli olan Zeynep, misafirler dans ederken bütün gece köşede sessizce durdu. Neyi olduğunu sormak için yanına gittiğimde, aniden elimi tuttu ve beni müziğin zor duyulduğu, kimsenin olmadığı sessiz bir köşeye çekti.

Boğazını temizledi, gözleri dolu doluydu... "Sen harika bir kadınsın ve babamın seni kandırmasına daha fazla göz yumamam," dedi.

Nefesim kesilmişti. "Zeynep, sen neyden bahsediyorsun?" diye kekeledim.

Gözünden süzülen yaşlarla yüzüme baktı ve tüylerimi diken diken eden o sözleri fısıldadı:

"O, senin sandığın kişi değil. SENİN EVLENDİĞİN BU ADAM ASLINDA 20 YIL ÖNCE ÖLDÜ! Lütfen benimle bodrum katına gel... Sana her şeyi kendi gözlerinle göstereceğim."

Zeynep'in beni indirdiği o karanlık bodrum katında gördüklerim, hayatımın en büyük kabusu olacaktı... Peki kocam sandığım ve evet dediğim bu adam aslında kimdi? Ve bodrum katında sakladığı o kan donduran sır neydi?

Zeynep'in buz gibi parmakları bileğimi kavradığında, kalbim göğüs kafesimi yırtıp çıkacakmış gibi çarpıyordu. Evin arka bahçesinden gelen neşeli müzik sesleri, kahkahalar ve kadeh tokuşturma tıkırtıları, biz o karanlık, nemli bodrum merdivenlerinden aşağı indikçe boğuklaşıp kayboldu. Ahşap basamakların her bir gıcırtısı, sanki az sonra öğreneceğim korkunç gerçeğin habercisi gibi kulaklarımda yankılanıyordu.

Bodruma indiğimizde genzimi rutubet ve eski eşyaların o ağır, tozlu kokusu yaktı. Sadece tavandan sarkan tek bir cılız, sarı ampul etrafı aydınlatıyordu. Zeynep beni köşedeki eski, üzeri örtülerle kapatılmış eşya yığınının arkasına doğru sürükledi. Titreyen elleriyle büyük, paslı demir kilidi olan eski bir ahşap sandığı köşeden çekip çıkardı. Boynundaki ince gümüş zincirde asılı duran küçük anahtarı kilide sokarken gözyaşları yanaklarından sessizce süzülüyordu.

"Bunu sana daha önce anlatmalıydım," dedi hıçkırarak. "Ama o kadar korkuyordum ki... Onun senin de hayatını mahvetmesine seyirci kalamazdım."

Sandığın ağır kapağı gıcırdayarak açıldığında, içindeki küf kokusu odaya yayıldı. Zeynep elini sandığın dibine daldırdı ve sararmış, kenarları yıpranmış kalın bir dosya çıkardı. Dosyayı açıp içindeki bir belgeyi titreyerek bana uzattı.

Gözlerimi kısıp loş ışıkta belgenin üzerindeki yazıları okumaya çalıştım. Bu resmi mühürlü bir ölüm belgesiydi. İsim kısmında büyük harflerle "KEMAL YILMAZ" yazıyordu. Ölüm tarihi ise tam yirmi yıl öncesini gösteriyordu. Belgenin hemen altında, o korkunç kazaya ait eski gazete kupürleri vardı: "Feci kazada karı koca hayatını kaybetti, arka koltuktaki altı yaşındaki kızları mucize eseri kurtuldu." Haberin yanındaki siyah beyaz fotoğrafta, genç Kemal ve eşinin yüzleri net bir şekilde görünüyordu. Ancak fotoğraftaki Kemal ile, az önce bahçede bana "Sonsuza dek evet" diyen, parmağıma yüzük takan adamın arasında sadece ufak bir çene yapısı benzerliği vardı.

"Eğer," dedim sesimin bana ait olduğuna inanamayarak, "Eğer baban yirmi yıl önce o kazada öldüyse... Yukarıda, misafirlerin arasında benimle dans eden, bana gülümseyen o adam kim Zeynep?"

Zeynep gözyaşlarını elinin tersiyle silip, derin ve titrek bir nefes aldı. "Onun gerçek adı Rıza. Babamın, yıllardır görüşmediği, karanlık işlere bulaşmış üvey ağabeyi gorsele ilerleyn devamı sonrki syfada..