Annem, dul ve oğlu olan kadınla evlendiğim için beni hayatından çıkardı. Hayatıma güldü. Ama üç yıl sonra beni gördüğünde yıkıldı.

Varlıklı ve kontrolcü bir annenin “yatırımı” olarak büyütülen bir adam, bekar bir anneyle evlenince annesi tarafından reddedilir. Üç yıl boyunca annesiyle konuşmaz. Mütevazı ama huzurlu bir hayat kurar. Üç yıl sonra annesi geri döner ve oğlunun “mahvolmuş” hayatını görmeye gelir. Ancak kapıdan içeri girdiği anda gördüğü manzara, tüm önyargılarını sarsar.

Babam ben beş yaşındayken çekip gitti. O günden sonra annem hayatını tek bir şeye adadı: beni “mükemmel” yapmak.

Zengin bir aileden geliyordu. Parası, çevresi, itibarı vardı. Ve tüm bunları benim üzerimde bir gelecek inşa etmek için kullandı. Özel okullar, yabancı dil kursları, piyano dersleri, yaz kampları… Hayatım planlıydı. Hedeflerim belliydi. Tek eksik olan şey, benim ne istediğimdi.

Ben onun gözünde bir evlat değil, uzun vadeli bir projeydim.

Yirmi yedi yaşıma geldiğimde Ayşe’yle tanıştım. Bir hastanede gece vardiyasında çalışıyordu. Küçük bir oğlu vardı: Kerem. Eski bir arabası, yorgun gözleri ve dimdik bir duruşu vardı. Hayat onu yormuştu ama eğememişti.

Onu sevdiğimi anladığımda ilk defa hayatımda kendi kararımı verdim.

Annem Ayşe’yi ilk gördüğü gün yüzündeki ifadeyi hiç unutmuyorum. Ölçtü, tarttı ve hükmünü verdi.

“Onun yükü var,” dedi soğuk bir sesle. “Sen ise geleceğini yakıyorsun.”

Evleneceğimizi söylediğimde ayağa kalktı. Sakin ama keskin bir tonla konuştu:

“Eğer bu evliliği yaparsan, benden hiçbir şey bekleme.”

Ve ben hiçbir şey beklemedim.

Küçük bir kiralık eve taşındık. Salon dar, mutfak eskiydi. Ama duvarlarında bağırış yoktu. Hesaplaşma yoktu. Sessiz, sade ve gerçekti.

Zengin değildik ama huzurluyduk. Faturalarımızı ödüyor, hafta sonları parka gidiyor, akşamları birlikte yemek yapıyorduk. Kerem bir gün bana “Baba” dediğinde hayatımda ilk defa doğru yerde olduğumu hissettim.

Üç yıl boyunca annemle tek kelime konuşmadık.

Sonra telefonum çaldı.

“Şehirdeyim,” dedi. “Yarın geliyorum. Hayatını ne hale getirdiğini görmek istiyorum.”

Ertesi gün kapı çaldı.

Annem her zamanki gibi kusursuz görünüyordu. Topuklu ayakkabıları parke zeminde sert sesler çıkarıyordu. İçeri girdi. Gözleri evi taradı.

Ve birden kapı pervazına tutundu.

“Aman Allah’ım… bu da ne?”

Bakışları salonun duvarındaydı.

Duvar boydan boya fotoğraflarla kaplıydı.

Kerem’in ilk bisiklet sürüşü. Ayşe’nin doğum gününde kahkahalarla güldüğü bir an. Üçümüzün sahilde çekilmiş bir fotoğrafı. Üzerinde boya lekeleri olan bir aile resmi. Çerçeveler pahalı değildi ama içlerindeki anlar paha biçilemezdi.

Annem yavaşça içeri ilerledi devamı icin sonrki syfaya gecinz...