O sabah işe yetişmek için acele ediyordum. Her şey sıradandı. Ta ki yukarıdan gelen yüksek bir patlama sesi duyana kadar. Başımı kaldırdığımda beşinci kattaki bir pencerenin kırıldığını gördüm. Cam parçaları havada dağıldı ve hemen ardından aşağı doğru düşen bir siluet belirdi.
Bir saniye içinde anladım: Bir bebek düşüyordu.
Düşünmeye zaman yoktu. İçgüdüyle koştum, kollarımı açtım ve bebeği yakaladım. Birlikte yere düştük. Sırtım ve başım sertçe çarptı, gözlerim karardı ama çocuğun ağladığını duydum. Hayattaydı.
İnsanlar etrafımıza toplandı. Ambulans çağrıldı. Beni ayakta tutmaya çalıştılar. Herkes aynı şeyi söylüyordu:
“Bir hayat kurtardın. Kahramansın.”
Hastanede beyin sarsıntısı ve morluklar tespit edildi. Acı içindeydim ama umurumda değildi. Çünkü bir çocuğun hayatı kurtulmuştu. En azından ben öyle sanıyordum.
Bir hafta sonra gelen mahkeme celbi, her şeyi altüst etti.
Beşinci Kattan Düşen Bir Bebeği Kurtardım… Kahraman İlan Edildim, Bir Hafta Sonra Mahkemede Yargılandım
Çocuğun ailesi beni dava etmişti. Gerekçeleri şuydu:“Dikkatsiz kurtarma nedeniyle çocuğa zarar vermek.”
İnanamadım. Konuşmaya çalıştım, kapı yüzüme kapandı. Mahkemede, sanki yanlış bir şey yapmışım gibi anlatıldım. Fotoğraflar gösterildi, tanıklar dinlendi. Daha önce hiç görmediğim insanlar aleyhime ifade verdi.
Avukatım uzlaşmayı önerdi. Reddettim.
Bir hayat kurtarmıştım. Suçlu değildim.
Son duruşmada kaybedeceğimi anladım. Hakimin bakışı umutsuzdu. Tam her şey bitiyor derken, mahkeme salonunun kapıları açıldı.
Bir apartman görevlisi içeri girdi. Elinde bir USB bellek vardı. Güvenlik kameraları çalışıyordu. Ve kimseye verilmemişti.
Görüntüler açıldığında salon buz kesti. Beşinci kat koridoru görünüyordu. Anne telefondaydı. Bebek pencere kenarındaydı. Bir anlık dalgınlık…
Ve düşüş.
Sonra ekranda ben belirdim. Koşuyordum. Kollarımı açıyordum. Başka bir seçenek yoktu.
Hakim görüntüyü durdurdu. İlk kez bakışları değişti. Ardından sağlık raporları sunuldu. Çocuk salona getirildi. Yürüyordu. Hafif aksıyordu ama yaşıyordu.
Karar netti:
Dava reddedildi. Asli kusur ebeveyn ihmaliydi.
Mahkeme salonundan çıktığımda güneş gözlerimi aldı. Basın vardı ama durmadım. Bir banka oturdum. Ellerim titriyordu. Bir hafta içinde kahramanlıktan sanıklığa, sonra tekrar gerçeğe dönmüştüm.
Bir süre sonra anne yanıma geldi.
“Özür dilerim,” dedi. “Korktum.”
Başımı salladım. Bazı şeylerin telafisi yoktu.
Ayağa kalktım. İşe geç kalmıştım. Hayat devam ediyordu.
Ama ben artık şunu biliyordum:
Doğru olanı yapmak her zaman alkış getirmez.
Bazen mahkeme salonunda sınanır.
Ama yine de yapılmaya değerdir.
Reklamlar
26 Aralık 2025
Reklamlar
