Abdurrahman ona döndü.
‘Seni buraya getiren davranışın doğru değildi, Muaz. Fakat sen yalnızca bugün yaptığın hatadan ibaret değilsin. Yardım istemek utanılacak bir şey değildir.’
‘Bir daha çalmayacağım,’ dedi çocuk. ‘Ama annemi de aç bırakmayacağım.’
O akşam Muaz hastane odasına girdiğinde Meryem oğlunun yüzünü iki eliyle tuttu. Çocuğun başını omzuna yaslayıp uzun süre ağladı.
‘Seni nerede arayacağımı bilemedim,’ diye fısıldadı.
‘Buradayım anne. Bu kez yalnız değiliz.’
Takip eden haftalarda Meryem'in tedavisi sürdü. Ailenin sosyal yardım başvurusu sonuçlandı. Muaz, okulu bırakmadan devam edebileceği bir eğitim desteğine kavuştu. Nadir de marketinin girişine küçük bir raf yerleştirdi. Üzerine şu cümleyi yazdırdı: ‘İhtiyacın varsa al. İmkânın varsa bırak.’
İlk günlerde işler hiç kolay olmadı. Meryem hastaneden çıktıktan sonra merdivenleri ağır ağır tırmanabiliyordu. Muaz geceleri annesinin nefesini dinliyor, yeniden hastalanacağından korkuyordu. Sosyal hizmet görevlisi Selma haftada bir uğrayıp ihtiyaçlarını kontrol etti. Muaz'ın öğretmeni ise uzun süredir devamsızlık yaptığını öğrenince onunla özel olarak konuştu.
‘Dersleri kaçırdım,’ dedi Muaz. ‘Herkes benden ileride.’
Öğretmeni önüne boş bir defter koydu.
‘Öyleyse bugün ilk sayfadan başlayalım. Yardım almak geride kalmak değildir.’
Bir cumartesi Nadir, Muaz'ı marketin önünde beklerken gördü. Çocuk içeri girmeye çekiniyordu.
‘Yine ekmek mi lazım?’ diye sordu.
Muaz başını iki yana salladı.
‘Size teşekkür edecektim. Ama kızarsınız sandım.’
Nadir tezgâhın arkasından çıktı.
‘Ben de senden özür dileyecektim. O gün seni dinlemeden hüküm verdim.’
İkisi bir süre sessiz kaldı. Sonra Nadir marketin yanındaki duvarı gösterdi. Dayanışma rafını birlikte monte ettiler. Muaz vidaları tutarken Nadir rafın düz durup durmadığını kontrol etti. Birkaç kişi merakla yaklaşıp ne yaptıklarını sordu. Nadir kimsenin adını anmadan, ihtiyaç sahiplerinin buradan ücretsiz yiyecek alabileceğini anlattı.
O gece Muaz ilk kez korkuyla değil, yarın yapacaklarını düşünerek uyudu. Sabah annesi onu kahvaltı sofrasında görünce ‘Gülümsüyorsun,’ dedi. Muaz da ‘Çünkü artık bir yolumuz var,’ diye karşılık verdi.
Aylar sonra Muaz yine o markete girdi. Bu kez cebinde kendi biriktirdiği para vardı. İki ekmek, biraz peynir aldı. Kasaya geldiğinde Nadir gülümsedi.