Evlat Edindiğimiz Kızımızın Beşinci Yaş Günündeki Sır

‘Peki resmî başvurularda bunu bildirdin mi?’ diye sordum.

‘Hayır.’

Bir süre konuşamadım. Çocuğumuzun hukuki güvenliğini bile riske atmış olabileceği düşüncesi midemi bulandırdı. ‘Böyle devam edemeyiz,’ dedim. ‘Önce İnci’nin haklarını öğreneceğiz. Sonra gerçek neyse onunla yüzleşeceğiz.’

‘Bir şeyi daha bilmek istiyorum,’ dedim. ‘Sermin bunu ne zamandır biliyor?’ İlker gözlerini kaçırdı. Annesine İnci’yi eve getirdikten birkaç ay sonra, babalık ihtimalini anlatmıştı. Sermin’in öfkesi o gün başlamıştı. Yıllarca bana söylemek yerine bir çocuğa mesafe koymuştu. ‘Demek ikiniz de baktığım her yerde bir sırrı taşıyordunuz,’ dedim. İkisi de cevap veremedi. O an geçmişi değiştiremeyeceğimi anladım. Fakat bundan sonra alınacak her kararın İnci’ye zarar vermemesi için kontrolü elime alabilirdim.

Kapı çaldı. İlk misafirler gelmişti. Gözlerimi sildim. İlker’e, bugün bu konuyu kızımızın önünde tartışmayacağımızı söyledim. Sermin’den gitmesini istedim. Kadın ilk kez bana karşı çıkmadı.

Bir saat sonra salon çocuk kahkahalarıyla doldu. İnci pastasının mumlarını üflerken herkes alkışladı. Ben gülümsedim, fotoğraf çektim, hediyelerin paketlerini açmasına yardım ettim. Ama içimde ağır bir taş taşıyordum. Kutlamanın ortasında İlker’in yüzüne her baktığımda kendime aynı soruyu sordum: Gerçeği ne kadar zamandır biliyordu?

Ertesi sabah bir aile hukuku avukatından randevu aldım. Evlat edinme kararının kesinleştiği dosyayı, belgeleri ve eşimin anlattıklarını götürdüm. Avukat, mevcut kararın sırf bir iddia nedeniyle kendiliğinden ortadan kalkmayacağını, fakat olası yanlış beyanların ciddiyetle incelenmesi gerektiğini anlattı. Çocuğun üstün yararının öncelikli olduğunu vurguladı.

Bu sözleri duymak bana güç verdi. İnci bir sır değildi. Hayatı, yetişkinlerin korkularına bağlı bir pazarlık konusu olamazdı.

İlker’den bütün bildiklerini yazılı olarak anlatmasını istedim. Önce kaçamak cevaplar verdi. Sonra nihayet Sevil’le hamilelik döneminde kısa süre konuştuğunu itiraf etti. Sevil bebeğin babasının kim olduğunu kesin bilmediğini söylemişti. İlker de kendisinin ihtimallerden biri olduğunu anlamıştı. Buna rağmen başvuru sırasında susmuştu.

‘Beni en çok bu yaralıyor,’ dedim. ‘Bana güvenmediğini gösterdin. İnci’nin annesi olmamı istedin ama onun geçmişini bilme hakkımı elimden aldın.’

‘Onu kaybedeceğimizden korktum,’ dedi.

‘Ben de korkuyorum. Ama korkmamız, doğruyu saklama hakkı vermiyor.’

Sosyal hizmet birimi ve avukat aracılığıyla gerekli bilgileri paylaştık. Sürecin tamamı dikkatle değerlendirildi. Sevil’in kayıtlarda bulunan eski adresinden hiçbir sonuç çıkmadı. Sonunda ilgili makamların yönlendirmesiyle gerekli rızalar ve hukuki koşullar sağlanarak biyolojik bağın araştırılması gündeme geldi.

Süreç ilerlerken İnci’nin okulundaki rehber öğretmenle de görüştüm. Ona kızımın aile içinde yaşanan değişimden etkilenebileceğini, fakat yetişkinlere ait ayrıntılarla karşılaşmasını istemediğimizi anlattım. Öğretmen rutinlerin devam etmesinin yararlı olacağını söyledi. İnci her çarşamba resim atölyesine gitmeye devam etti. Akşamları uyumadan önce aynı kitabı okuduk. Bazen küçük düzenlerin neden bu kadar önemli olduğunu düşünürdüm. Çünkü yetişkinler kendi hikâyelerini yeniden yazarken bir çocuk, yatağının yanında yine aynı gece lambasını görmek istiyordu.

Beklemek düşündüğümden daha zordu. İlker ayrı bir odada kalmaya başlamıştı. İnci ona sarıldığında aramızdaki mesafeyi hissediyor, ‘Kavga mı ettiniz?’ diye soruyordu. Ona büyüklerin bazı konuları çözmeye çalıştığını, bunun kendisiyle ilgili bir suç olmadığını söyledik.

Bir gün İnci bana resim getirdi. Resimde üç kişi, kocaman bir güneşin altında el ele tutuşuyordu. ‘Bizi çizdim,’ dedi. ‘Burada herkes mutlu.’ Ona sarıldım. Gözyaşlarımı görmesin diye yüzümü saçlarına gömdüm.

Aylar sonra incelemeler tamamlandı. Yapılan testler İlker’in İnci’nin biyolojik babası olduğunu gösterdi. Sonuçları duyduğumda ilk hissettiğim şey şaşkınlık değil, yas oldu. Çünkü kızımı bir kere bile daha az sevmedim; ama evliliğimin üzerine kurulduğu hikâye değişmişti.

İlker ağlayarak özür diledi. ‘Bunu daha başında söylemeliydim.’

‘Evet,’ dedim. ‘O zaman birlikte karar verirdik. Belki yine İnci’nin ailesi olurduk. Ama bunu bilerek yapardık.’

Sermin de bizimle konuşmak istedi. Ona, geçmişi ne olursa olsun İnci’ye gösterdiği soğukluğun kabul edilemez olduğunu anlattım. Gerçekten bir ilişki kurmak istiyorsa bunu çocuğun temposuna saygı duyarak, sabırla ve güven vererek yapması gerektiğini söyledim. İlk kez bahanesiz bir özür diledi.

İnci’nin geçmişini ilerleyen yaşlarında nasıl öğreneceğini de uzmanlarla konuştuk. Evlat edinildiğini zaten yaşına uygun ifadelerle biliyordu. Yeni bulunan biyolojik bağın açıklanması ise tek bir şaşırtıcı konuşmayla yapılmamalıydı. Her aşamada onun sorularına cevap verebileceğimiz, kendisini güvende hissedeceği bir yaklaşım belirledik. İlker’in yaptığı yanlışın sorumluluğunu İnci’ye yüklemeden anlatmak gerekiyordu. Benim için de bu sürecin ayrı bir tarafı vardı: Kızımın anneliği bana yalnızca biyolojiyle gelmemişti. Her gün kurduğumuz ilişkiyle büyümüştü.

İlker’le çift terapisine başladık. Bazı günler umutlandım, bazılarında aynı cümleleri yeniden hatırlayıp öfkelendim. Nihayet bir süre ayrı yaşamaya karar verdik. İnci’nin günlük düzenini koruduk; her iki ebeveyninin de sevgisini sürdürebileceği sakin bir plan oluşturduk. Hukuki meseleleri uzmanlarla çözdük ve kızımızı yetişkinlerin tartışmalarından uzak tuttuk.

Altıncı yaş gününde İnci yine bir pasta istedi. Bu kez üzerinde üç küçük çiçek vardı. Mutfak masasında mumları yakarken yüzü ışıldıyordu. İlker de kutlamadaydı. Sermin ise kapıdan girmeden önce izin istemiş, İnci ona yaklaştığında gülümseyerek diz çökmüştü.

Kızım mumları söndürdü, sonra bana sarıldı. ‘Anne, dileğimizi söyleyebilir miyiz?’ diye sordu.

‘İstersen söyle,’ dedim.

‘Herkes bana doğruyu söylesin,’ dedi.

Sözleri tesadüfen seçilmiş olsa bile içime işledi. Ona sımsıkı sarıldım. İnci, dünyaya nasıl geldiğinden ya da kimin neyi sakladığından bağımsız olarak bizim kızımızdı. Artık ona vereceğim en önemli söz, ailesindeki bütün yetişkinlerin gerçeğin sorumluluğunu taşımasıydı.
Reklamlar