Fırtınanın Ortasında Korkulan O An Kurt Sürüsü Otobüsü Kuşattı, Ama Saldırmadı!

Şiddetli bir kış fırtınasında ilerleyen şehirlerarası otobüs, buz tutmuş yolda büyük bir dikkatle yol alıyordu. Direksiyonda yılların tecrübesine sahip, ellili yaşlarında bir şoför vardı. Kar adeta duvar gibi yağıyor, rüzgar otobüsü savurmaya çalışıyordu. İçerideki yolcular sessizdi; kimisi camdaki buğuyu silip dışarı bakıyor, kimisi içten içe dua ediyordu.

Her şey bir anda değişti.

Şoför, karın içinde hareket eden gölgeleri fark etti. Önce önemsemedi. Ama gölgeler büyüdü, netleşti… ve gerçek ortaya çıktı:

Yolda kurtlar vardı.

Hem de birkaç tane değil—onlarca.

Şoför frene bastı, otobüs kayarak durdu. Yolcular camlara üşüştü. Korku dalga dalga yayıldı. Kurtlar sadece önlerinde değil, kısa sürede yanlarda ve arkada da belirdi. Sessizce, koordineli bir şekilde otobüsü çevrelediler.

Ama saldırmıyorlardı.

Sadece bekliyorlardı.

Otobüsün içinde fısıldaşmalar başladı.
“Kapıları kilitleyin…”
“Camları kırabilirler…”
“Bu normal değil…”

Şoför ise donakalmıştı. Kurtların davranışlarında garip bir şey vardı. Aç değillerdi… en azından öyle görünmüyorlardı. Gözleri sabitti, dikkatleri dağılmıyordu.

Derken sürüden iri bir kurt öne çıktı. Ardından bir diğeri. İkisi birlikte yavaşça otobüsün önünden sağa doğru ilerlemeye başladı. Sonra durdular… ve arkalarına bakar gibi başlarını çevirdiler.

Sanki bir şey anlatmaya çalışıyorlardı.

Şoför kaşlarını çattı. İçinde tuhaf bir his belirdi. Ya bu bir tuzaksa? Ya da…

Birden aklına yıllar önce duyduğu bir hikâye geldi: Bazı kurt sürüleri, yaklaşan tehlikeyi hissedip diğer canlıları uzaklaştırmaya çalışırdı.

Ama bu mümkün müydü?

O sırada rüzgarın uğultusu değişti. Derinden gelen bir ses… sanki kar kütlesi hareket ediyordu.

Şoförün yüzü gerildi.

Çığ.

Yolcular henüz fark etmemişti ama şoför anlamıştı. Önlerinde bir çığ riski vardı—belki de saniyeler içinde yol tamamen kapanacaktı.

Öndeki iki kurt tekrar hareket etti. Bu kez daha belirgin bir şekilde sağa, dar bir orman yoluna doğru ilerlediler. Durup tekrar baktılar.

Artık bu bir tesadüf değildi.

Şoför karar vermek zorundaydı.

Direksiyonu kırdı.

Otobüs ağır ağır ana yoldan çıkıp kurtların gösterdiği dar patikaya girdi. Yolcular panikledi.
“Ne yapıyorsunuz?!”
“Yoldan çıktık!”
Ama şoför tek kelime etmedi. Gözleri aynada, elleri direksiyonda sabitti.

Kurtlar önden gidiyor, ara sıra durup kontrol ediyordu. Sürü, otobüsün etrafında kalmaya devam etti ama artık bir tehdit gibi değil… bir rehber gibi hareket ediyorlardı.

Dakikalar geçmek bilmedi devamı icin sonrki syfaya gecinz...