Her pazar günü yalnız yaşayan görme engelli bir gaziye ziyarete gidip torunuymuş gibi davranmak için para alıyordum

Üç yıl önce hayatım altüst olmuştu.

Bulabildiğim her vardiyayı yaparak üniversiteyi bitirmeye çalışıyordum. Annem, küçük kardeşim ve beni tek başına büyütüyordu ve kazandığı neredeyse her kuruş tıbbi faturalara gidiyordu.

Kardeşim Nuh ciddi şekilde hastaydı.

Her ay başka bir doktor ziyareti, başka bir tedavi, nasıl ödeyeceğimizi bilmediğimiz başka bir fatura demekti.

Bir akşam mutfağa girdiğimde annemi masada oturmuş, bir hastane zarfına bakarken buldum.

Konuşmuyordu.

Sadece kâğıdı ellerinde tutuyordu.

Sonra sessizce katladı ve ödenmemiş faturaların altına kaydırdı.

Annemi ilk kez gerçekten yenilmiş bir halde görmüştüm.

Bunu asla unutmadım.

O gece, herkes yattıktan sonra, dizüstü bilgisayarımı açtım ve daha fazla iş aradım.

Her şey olurdu.

Özel ders.

Çocuk bakıcılığı.

Ev temizliği.

Umurumda değildi.

Paraya ihtiyacımız vardı.

İşte o zaman, neredeyse sahte olduğunu düşündüğüm tuhaf bir ilan gördüm.

Zengin bir aile, pazar günlerini yaşlı ve görme engelli bir gaziyle geçirecek genç bir kadına ihtiyaç duyuyordu.

Ücret şaşırtıcı derecede yüksekti.

Ama bir şart vardı.

Torunuymuş gibi davranmam gerekiyordu.

Başta bunu yalnızca para için kabul ettim. Fakat haftalar ayları kovalarken Vedat Arslan benim için bir işten çok daha fazlasına dönüştü. Bana hayatı öğreten, sabretmeyi anlatan, insanları affetmenin gücünü gösteren biri olmuştu.

Sonra sağlığı kötüleşti.

Her ziyaretimde biraz daha güçsüzleşiyordu.

Bir gün elimi tuttu ve fısıldadı:

“Son yıllarımın en güzel hediyesi sensin.”

Birkaç ay sonra onu kaybettik.

Cenazede gözyaşlarımı tutamadım.

Bir hafta sonra avukatın ofisinde oturuyordum.

Avukat dosyayı açtı ve sessizce konuşmaya başladı.

“Vedat Bey, vefat etmeden önce sizinle ilgili özel bir talimat bıraktı.”

Odadaki herkes bana döndü.

Kızı, yeğenleri ve uzak akrabaları şaşkın gözlerle beni izliyordu