KIZIM ÜÇ YIL ÖNCE TOROSLAR’DA KAYBOLDU.

bu sırada Burak'ın arkadaşlarından Mert, geçide girdikleri noktada telefonunun kısa süreliğine çektiğini hatırladı. Diğerleri adamı oyalarken sessizce geri çekildi.

Yaklaşık kırk dakika sonra jandarmaya ulaşmayı başardı.

Ben ise o öğleden sonra telefon çaldığında evdeydim.

Karşımdaki görevli, kayıp kızımla ilgili önemli bir gelişme olduğunu söyledi.

'Yaşıyor mu?' diye sordum.

Kısa bir sessizlik oldu.

'Evet Cevdet Bey. Kızınız hayatta.'

Telefon elimden kaydı.

Üç yıldır duymak için dua ettiğim o kelimeler, bir anda bütün gücümü almıştı.

Jandarma karakoluna vardığımda arama kurtarma ekipleri mağaraya ulaşmak için hazırlık yapıyordu.

Komutan bana bulunan gençlerin anlattıklarını aktardı.

Kızım hayattaydı ama dışarı çıkmayı reddediyordu. Yanında kimliği henüz belirlenemeyen bir adam vardı.

'Ben de geleceğim,' dedim.

Önce kabul etmediler.

Sonunda güvenli giriş noktasına kadar onlarla gitmeme izin verildi.

Dağ yolunda ilerlerken aklıma sürekli o ahşap baykuş geliyordu.

Üç yıl önce derenin yanındaki taşta bulunan küçük oyma.

Kızım çocukken de baykuşlara meraklıydı. Hatta onuncu yaş gününde ona ahşap bir baykuş yapmıştım.

O gün buldukları şeyin bir tesadüf olmadığını artık hissediyordum.

Mağaranın girişinde beklerken telsizlerden gelen konuşmaları dinledim.

Ekipler içeride birden fazla yaşam alanı tespit etmişti. Elektrik kabloları, su depoları, yiyecek stokları vardı.

Yani kızım üç yıl boyunca karanlıkta, aç ve susuz yaşamamıştı.

Birileri onu orada tutmuştu.

Yaklaşık iki saat sonra mağaranın girişinde hareketlilik başladı.

Önce kurtarma görevlileri çıktı.

Ardından bir kadın göründü.

Üzerinde gri bir mont vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu.

Yüzüne baktığım anda dizlerimin bağı çözüldü.

'İlkyaz!'

Kızım başını kaldırdı.

Beni gördüğünde dudakları titremeye başladı.

'Baba...'

Koşmak istedim ama görevli kolumdan tuttu.

Kızımın önce sağlık kontrolünden geçirilmesi gerekiyordu.

İlkyaz ise bana doğru birkaç adım attı.

Sonra arkasına bakarak bağırdı:

'Onları orada bırakmayın!'

Herkes durdu.

'Kimleri?' diye sordum.

Kızım ağlamaya başladı.

'Diğerlerini baba. İçeride başka insanlar da var.'

O anda anladım.

İlkyaz, yalnızca kendi hayatından korktuğu için mağaradan çıkmak istememişti.

İçeride bıraktığı insanlardan korkunç bir şekilde sorumlu tutulacağına inandırılmıştı.

Jandarma ekipleri mağaranın daha derin bölümlerine ilerledi.

Birkaç saat sonra üç kişi daha çıkarıldı.

İkisi yetişkin kadındı. Üçüncüsü ellili yaşlarında, bitkin görünen bir adamdı.

Hepsi yıllar önce farklı bölgelerde kaybolmuştu.

Salih ise mağaranın arka çıkışına yönelirken yakalanmıştı.

Hastanede kızımla nihayet yalnız kaldığımızda ellerini avuçlarımın arasına aldım.

'Bana ne olduğunu anlatmak zorunda değilsin,' dedim. 'Sadece artık güvende olduğunu bil.'

İlkyaz başını salladı.

'Anlatmam gerekiyor baba. Çünkü her şey o baykuşla başladı.'

Derin bir nefes aldı.
Reklamlar