Kocam dışarıda beklerken, görümcem beni hastanenin bodrum katındaki merdivenlerden itti

Bölüm 1

Arda Yılmaz’ın kız kardeşi Ceyda, İstanbul’un en lüks özel hastanesinin VIP odasında Nehir Yıldırım’ın yüzüne tükürdü.

Sonra elindeki serum iğnesini çekti, tekerlekli sandalyenin kilidini açtı ve kulağına eğilip fısıldadı—

—Doğru cehenneme git, yarım kadın. Kocam artık tam bir kadın seçti.

Dışarıda yağmur öyle şiddetli yağıyordu ki, sanki gökyüzü o odanın kirini silmek ister gibiydi. Nehir Yıldırım’ın boynunda servikal boyunluk vardı, yüzü morluklarla kaplıydı ve iki bacağı İstanbul–Bursa otoyolunda geçirdiği o garip kazadan sonra tamamen felç kalmıştı. Doktorlar bir daha yürüyemeyebileceğini söylüyordu. Polis, fren arızasının net olmadığını söylüyordu. Sigorta şirketi inceleme başlatmıştı. Ve kocası Arda Yılmaz, herkesin içinde bunun “kader” olduğunu söylüyor ama üç gündür odasına bile uğramıyordu.

Herkes Nehir’i sadece yaralı bir eş sanıyordu; artık zengin kocasının merhametine muhtaç bir kadın. Ama kimse bilmiyordu ki Nehir, evlenmeden önce acil tıbbi taşıma sistemleri, ambulans güvenliği, akıllı tekerlekli sandalye ve kaza sensörleri geliştiren bir teknoloji şirketinin kurucusuydu. Fren hattı, telemetri, hidrolik kilit, canlı kayıt ve dijital yedekleme sistemlerini Arda gibi insanlar hiçbir zaman ciddiye almamıştı.

Ceyda Yılmaz, kırmızı elbisesi, altın küpeleri ve pahalı parfümüyle odaya girdi. Yüzündeki gülümseme, yaşayan bir insana değil; gömülmek üzere olan bir sırrı görmek isteyen birine benziyordu.

—Vay… hâlâ nefes alıyor musun?

Nehir şişmiş gözlerini ona çevirdi.

—Taziye için mi geldin, yoksa gerçekten hayatta kaldığımı görmek için mi?

Ceyda hafifçe gülerek kapıyı içeriden kilitledi.

—Taziye mi? Sen kardeşimin hayatını mahvettin. Evlenmeden önce her yerde sendin… şirket, isim, para, ödüller, röportajlar… Şimdi kendine bak. Tuvalete bile tek başına gidemiyorsun.

Nehir’in boğazı kurudu ama gözyaşı dökmedi. Sabah eski şoförü ona bir fotoğraf göndermişti. Arda, Beşiktaş’ta bir restoranın önünde en yakın arkadaşı Ece’yi öpüyordu. O Ece ki düğün gecesinde Nehir’le birlikte ağlamıştı. O Ece ki kazadan bir hafta önce “annenin çiçeklerini sulayacağım” diyerek ev anahtarını almıştı.

—Arda mı gönderdi seni? —diye sordu Nehir.

Ceyda yatağa yaklaştı.

—Kardeşim bu işlerde zayıftır. Bu ailede bir işi bitirmek gerekirse beni hatırlarlar.

Ceyda monitör kablosuna dokundu, serum standındaki şişeyi aşağı indirdi.

—Ceyda… yapma bunu.

—Neden? Kaçacak mısın?

Koridor neredeyse boştu. Vardiya değişiyordu. Yağmur yüzünden hemşirelerin çoğu alt katta kalmıştı. VIP katta derin bir sessizlik vardı. Her şey fazla düzenli, fazla planlıydı.

Ceyda tekerlekli sandalyeyi yatağın yanına çekti ve Nehir’i sertçe oturtmaya çalıştı. Her hareket kemiklerine kadar acı veriyordu ama Nehir ses çıkarmadı.

—Siz unuttunuz… ben makinelerle oynamam, onlara konuşmayı öğretirim.

Ceyda bir an durdu, sonra güldü.

—Artık elinde sadece acı var, akıl değil.

Nehir parmaklarını kolçaklara yerleştirdi. Başparmağının altında küçük bir düğme vardı; hastane personelinin basit bir vida sandığı bir parça. Bu tekerlekli sandalye, şirketinin yarım kalmış prototipiydi.

Ve servikal boyunluğun içindeki mikrofon iki dakika önce çoktan aktif hale gelmişti.

Ceyda sandalyeyi kapıya doğru çevirdi.

—Hadi yenge. Son bir gezintiye çıkalım.

Nehir yağmurla buğulanmış camdan dışarı baktı, sonra Ceyda’nın gölgesine.

Artık bunun bir “ikinci cinayet girişimi” olduğunu anlamıştı.

Yorumlardaki linkten hikâyenin tamamını okuyabilirsiniz.

Bölüm 2

Koridor; ilaç, kahve ve korkunun karıştığı ağır bir kokuyla doluydu. Ceyda, tekerlekli sandalyeyi öyle sert itiyordu ki, her sarsıntı Nehir’in boynuna ateş gibi saplanıyordu. Ama Nehir sessizdi. İnlese Ceyda mutlu olacaktı. Korksa daha hızlı gidecekti.

—Yavaş, Ceyda.

—Yavaş mı? Artık sen insan değil, yüksün. Üstelik pahalı bir yük.

Hemşire bankosunun yanından geçtiler. İçeride iki hemşire dosyalara gömülmüştü. Nehir o anda anladı: Ceyda hastanenin her köşesini biliyordu. Bu bir öfke patlaması değildi; planlanmıştı.

Servis asansörünün kapısı açıldı. Ceyda bodrum katı tuşuna bastı. Çelik kapıda ikisinin silueti soluk şekilde yansıyordu.

—Arda bu hastaneyi özellikle mi seçti? Mahremiyet için mi… yoksa kameraların görmediği kör noktalar kolay diye mi?

Ceyda’nın gözleri bir an büyüdü, sonra hemen gülümsedi.

—O kadar da aptal değilsin.

—İstanbul–Bursa otoyolundaki kaza da “mahremiyet” içinde miydi?

Hava bir anda ağırlaştı. Ceyda tekerlekli sandalyeyi daha sıkı kavradı.

—Sen hiçbir şey bilmiyorsun.

—Şunu biliyorum: arabamın frenleri asla bozulmayacak bir virajda bozuldu. Evimizin otopark kamerası 14 dakika kapalıydı. Ece’nin elimdeki anahtarı vardı.

Asansör aşağı inmeye devam etti.

Ceyda eğildi.

—Kaza kusursuz olmalıydı. Bozuk bir fren, ağlayan bir dost, biraz yıkılmış bir koca… sonra sigorta parası ve şirket hisseleri. Ama sen hayatta kaldın. Hep sorun oldun.

Nehir’in kalbi hızlanmadı; aksine yavaşladı. İlk gerçek ortaya çıkmıştı.

—Sigorta mı?

—Saf numarası yapma. Ölümünle Arda her şeye sahip olacaktı. Sen hayatta kalınca ona sadece bir tekerlekli sandalye, medya skandalı ve davalar kaldı.

Bodrum kat kapısı açıldı. Nemli duvarlar, boru sesleri ve uzak bir servis merdiveni…

Nehir düğün gününü hatırladı. Arda’nın “hayallerini seviyorum” dediği anı.

Ece’yi hatırladı. Hastanede saçlarını okşayıp “her şeyi hallederim” diyen kadını.

Şimdi her anı sahte bir takı gibi parlıyordu.

—Ece, kazadan önce mi Arda’daydı… yoksa sonra mı?

Ceyda durdu. Telefonu çaldı. Ekranda “Arda Yılmaz” yazıyordu.

—İş bitti mi?

Ceyda hızla ekranı çevirdi ama Nehir görmüştü.

—Bitmek üzere, —diye yazdı Ceyda.

Sonra sandalyeyi daha sert itti.

—Sen aile değildin Nehir. Sen içinde “Yıldırım” yazan bir banka hesabıydın.

—Kimse bana inanmaz mı sanıyorsun?

—Bir hasta kadın… ilaçlarla dolu… terk edilmiş… herkes “psikolojisi bozuldu” der geçer.

Nehir titreyen elini kaldırdı.

—Belki de aracımın kara kutusu raporuna inanırlar.

Ceyda’nın yüzü bir anda değişti.

—Hangi kara kutu?

—Altı ay önceki “küçük kazadan” sonra taktığım sistem.

Merdivenler karanlık bir ağız gibi açılmıştı. Ceyda’nın nefesi hızlandı.

İlk kez emin olamıyordu.

Nehir yalan mı söylüyordu… yoksa tuzak mı kuruyordu?

Sonra yüzüne delilik gibi bir kararlılık geldi.

—Sen ilk seferde ölmeliydin.

Ve tüm gücüyle sandalyeyi aşağı itti.

Bölüm 3

Tekerlekli sandalyenin ön tekerlekleri merdiven boşluğuna sarktı. Bir anlığına Nehir’in bedeni ölüm ile mucize arasında asılı kaldı. Ceyda’nın ağzından tatmin dolu bir nefes çıktı; işini bitirdiğini sanıyordu.

Nehir çığlık atmadı.

Başparmağıyla kolçak altındaki gizli düğmeye bastı.

Bir anda bodrum katı metal bir sesle çınladı.

Tekerlekli sandalyenin iki yanından dört hidrolik destek fırladı ve zemin ile duvara kanca gibi kilitlendi. Sandalye merdiven kenarında titredi, eğildi ama düşmedi. Nehir havada asılı kaldı; ölümden sadece birkaç santim uzakta.

—Bu ne?! —Ceyda çığlık attı ve geri çekildi.

Tam o anda bodrum kapısı sertçe açıldı.