Kocam üçüncü bir çocuk istedi. Ben karşı çıkınca, hiç tereddüt etmeden beni evden kovdu. O an bunun bir tehdit değil, bir son olduğunu sandı. Ama bilmediği bir şey vardı: Bu karar, kontrolü tamamen onun elinden alacaktı.
32 yaşındayım. 12 yıllık evliyim. 10 yaşında bir kızım, 5 yaşında bir oğlum var. Çocuklarımı seviyorum. Hatta bir zamanlar kalabalık bir aile hayalim bile vardı. Ama hayaller, tek başına yük taşımaya başladığınızda hızla değişiyor.
Evdeki tüm sorumluluklar bendeydi. Yemek, temizlik, çocukların bakımı, evden yarı zamanlı çalışma… Hepsi. Kocam ise “Ben çalışıyorum, para kazanıyorum” diyerek kendini yeterli görüyordu.
Ama gerçek şuydu: Bir kez bile bez değiştirmedi.
Gece çocuklar ağladığında hiç kalkmadı.
Doktor randevularına, okul görüşmelerine hiç gitmedi.
Buna rağmen üçüncü çocuk konusunda bastırıyordu. O gece artık susturamadım kendimi. Ona, sandığı kadar iyi bir baba olmadığını söyledim. İki çocuğun zaten yeterli olduğunu ve üçüncü bir çocuğu tek başıma büyütmeyi reddettiğimi açıkça dile getirdim.
Ertesi gün döndü ve bana tek bir cümle kurdu:
“Eşyalarını topla, git.”