Kocamla Tam 72 Yıl Evli Kaldım, Cenazesinde Elime Tutuşturulan O Küçük Kutuyu Açtığımda İse Kalbim Duracaktı
Nefes alamadığımı hissettim. Göğsüme koca bir kaya oturmuş gibiydi. Ellerimdeki titreme tüm vücuduma yayılırken fotoğrafın arkasını çevirdim. Kocamın o asla karıştırmayacağım, inci gibi düzgün el yazısıyla düşülmüş soluk bir not vardı: "Seul, 1952. Canım eşim ve oğlumuz."
1952... Bizim evlenmemizden tam iki yıl öncesi. Bana Kore Savaşı'na katıldığını, orada zor günler geçirdiğini, memlekete döndüğünde her şeye sıfırdan başlamak istediğini anlatmıştı. Ama bu... bundan bir kelime bile bahsetmemişti.
Yaşlı adam, omuzları çökmüş bir halde kederli gözlerle bana bakıyordu. Gözyaşlarım artık yanaklarımdan süzülürken, dudaklarımdan sadece cılız bir fısıltı dökülebildi:
"Bu... Bu nasıl olabilir? Benim kocam... O benim ilk ve tek aşkımdı. Bizim aramızda hiçbir sır yoktu."
Adam derin, acı dolu bir iç çekti. Eski askeri ceketinin yakasını hafifçe düzeltti. "Onun adı Aylin'di," dedi usulca, sesi geçmişin hayaletlerini çağırıyormuş gibi kısıktı. "Kore'de görev yaparken tanışmışlardı. Aylin sivil bir hemşireydi, bir yardım kuruluşuyla bölgeye gelmişti. Savaşın o cehennem sıcağında, çamurun ve kanın ortasında birbirlerine tutundular. Evlendiler. Çok geçmeden de bir oğulları oldu. Kocam dediğin o adam, o dönem dünyanın en mutlu insanıydı."
"Neden?" diye sordum, sesim paramparça çıkarak. "Neden bana hiç söylemedi? 72 yıl... Tam 72 yıl boyunca, her gece yanımda uyurken bu sırla nasıl yaşadı?"
"Çünkü her şeyini kaybetti," dedi yaşlı adam. Sesi şimdi daha da titriyordu, gözleri dolmuştu. "Birlik Türkiye'ye geri dönmeden sadece haftalar önce, Aylin'in çalıştığı derme çatma sahra hastanesi bombalandı. Kocan oraya ilk koşanlardan biriydi. Onları o yıkıntıların altından kendi elleriyle çıkardı. İkisi de kurtulamamıştı. O gün orada, o enkazın başında onun da ruhu öldü. Günlerce tek kelime konuşmadı. Gözünü bile kırpmadı. Türkiye'ye döndüğümüzde, geçmişini o enkazın altında bırakmaya yemin etti. Sana aşık olduğunda, seninle evleneceğini bana yazdığı bir mektupta haber vermişti. Şöyle diyordu: 'Ona bu karanlığı, bu ölüm kokusunu getiremem. O benim yeniden doğuşum, benim aydınlığım.' Ama o kutuyu... O kutuyu hep üniformasının iç cebinde, kalbinin tam üzerinde taşıdı. Onlardan asla vazgeçemedi."
Gözyaşlarım ellerimi ıslatırken kutunun içindeki o katlanmış kağıda uzandım. Yılların iyice kırılganlaştırdığı kağıdı açarken kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Kağıdın üzerinde titrek bir el yazısıyla tek bir paragraf yazılıydı:
"Eğer bu mektubu okuyorsan sevgilim, demek ki ben sana veda ettim ve en büyük yalanım gün yüzüne çıktı. Beni affet. Sana olan aşkım, sana olan sadakatim bir saniye bile eksilmedi. Sen benim hayata tutunma sebebim, kuruyan dallarımda açan çiçeklerimdin. O kutu benim mezarımdı, sen ise yaşama sevincimdin. O mezarın toprağını bizim güzel yuvamıza dökmek, seni o kederle zehirlemek istemedim. Bencillik ettim, sırrımın yükünü tek başıma taşımayı seçtim. Seni ne kadar çok sevdiğimi ve bana verdiğin o mucizevi 72 yıl için sana ne kadar minnettar olduğumu asla unutma."
Dizlerimin bağı çözüldü. Yanımdaki sandalyeye yığılıp kaldım. Kızım hemen yanıma koştu, omuzlarımdan sarıldı ama onun varlığını hissetmiyordum bile. Etraftaki uğultu tamamen kesilmiş, dünya benim için durmuştu.
Tam 72 yıllık bir evlilik... Her hücresini, her nefesini bildiğimi sandığım adam, aslında içinde koca bir mezarlıkla yaşamıştı. Bana hep sevgiyle parlayan o gözlerin ardında, yitip gitmiş bir ailenin, savaşın çaldığı masumiyetin gölgesi saklıydı. Onu suçlamalı mıydım? Bana hayatı boyunca yalan söylediği için öfkelenmeli miydim? Yoksa onca acıya, ruhunda açılan onca derin yaraya rağmen, bana hiç hissettirmeden sunduğu o kusursuz, huzur dolu hayat için minnettar mı olmalıydım?
Bilmiyordum. Bildiğim tek bir şey vardı; can yoldaşımı toprağa verdiğim bu kasvetli günde, aslında onun hakkında hiçbir şey bilmediğimi öğrenmiştim. Kutu ellerimde ağırlaştı. İçindeki o geçmiş, o acı dolu sır, artık benim geri kalan yalnız ömrümün en büyük yükü ve en derin kederi olacaktı.
1952... Bizim evlenmemizden tam iki yıl öncesi. Bana Kore Savaşı'na katıldığını, orada zor günler geçirdiğini, memlekete döndüğünde her şeye sıfırdan başlamak istediğini anlatmıştı. Ama bu... bundan bir kelime bile bahsetmemişti.
Yaşlı adam, omuzları çökmüş bir halde kederli gözlerle bana bakıyordu. Gözyaşlarım artık yanaklarımdan süzülürken, dudaklarımdan sadece cılız bir fısıltı dökülebildi:
"Bu... Bu nasıl olabilir? Benim kocam... O benim ilk ve tek aşkımdı. Bizim aramızda hiçbir sır yoktu."
Adam derin, acı dolu bir iç çekti. Eski askeri ceketinin yakasını hafifçe düzeltti. "Onun adı Aylin'di," dedi usulca, sesi geçmişin hayaletlerini çağırıyormuş gibi kısıktı. "Kore'de görev yaparken tanışmışlardı. Aylin sivil bir hemşireydi, bir yardım kuruluşuyla bölgeye gelmişti. Savaşın o cehennem sıcağında, çamurun ve kanın ortasında birbirlerine tutundular. Evlendiler. Çok geçmeden de bir oğulları oldu. Kocam dediğin o adam, o dönem dünyanın en mutlu insanıydı."
"Neden?" diye sordum, sesim paramparça çıkarak. "Neden bana hiç söylemedi? 72 yıl... Tam 72 yıl boyunca, her gece yanımda uyurken bu sırla nasıl yaşadı?"
"Çünkü her şeyini kaybetti," dedi yaşlı adam. Sesi şimdi daha da titriyordu, gözleri dolmuştu. "Birlik Türkiye'ye geri dönmeden sadece haftalar önce, Aylin'in çalıştığı derme çatma sahra hastanesi bombalandı. Kocan oraya ilk koşanlardan biriydi. Onları o yıkıntıların altından kendi elleriyle çıkardı. İkisi de kurtulamamıştı. O gün orada, o enkazın başında onun da ruhu öldü. Günlerce tek kelime konuşmadı. Gözünü bile kırpmadı. Türkiye'ye döndüğümüzde, geçmişini o enkazın altında bırakmaya yemin etti. Sana aşık olduğunda, seninle evleneceğini bana yazdığı bir mektupta haber vermişti. Şöyle diyordu: 'Ona bu karanlığı, bu ölüm kokusunu getiremem. O benim yeniden doğuşum, benim aydınlığım.' Ama o kutuyu... O kutuyu hep üniformasının iç cebinde, kalbinin tam üzerinde taşıdı. Onlardan asla vazgeçemedi."
Gözyaşlarım ellerimi ıslatırken kutunun içindeki o katlanmış kağıda uzandım. Yılların iyice kırılganlaştırdığı kağıdı açarken kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Kağıdın üzerinde titrek bir el yazısıyla tek bir paragraf yazılıydı:
"Eğer bu mektubu okuyorsan sevgilim, demek ki ben sana veda ettim ve en büyük yalanım gün yüzüne çıktı. Beni affet. Sana olan aşkım, sana olan sadakatim bir saniye bile eksilmedi. Sen benim hayata tutunma sebebim, kuruyan dallarımda açan çiçeklerimdin. O kutu benim mezarımdı, sen ise yaşama sevincimdin. O mezarın toprağını bizim güzel yuvamıza dökmek, seni o kederle zehirlemek istemedim. Bencillik ettim, sırrımın yükünü tek başıma taşımayı seçtim. Seni ne kadar çok sevdiğimi ve bana verdiğin o mucizevi 72 yıl için sana ne kadar minnettar olduğumu asla unutma."
Dizlerimin bağı çözüldü. Yanımdaki sandalyeye yığılıp kaldım. Kızım hemen yanıma koştu, omuzlarımdan sarıldı ama onun varlığını hissetmiyordum bile. Etraftaki uğultu tamamen kesilmiş, dünya benim için durmuştu.
Tam 72 yıllık bir evlilik... Her hücresini, her nefesini bildiğimi sandığım adam, aslında içinde koca bir mezarlıkla yaşamıştı. Bana hep sevgiyle parlayan o gözlerin ardında, yitip gitmiş bir ailenin, savaşın çaldığı masumiyetin gölgesi saklıydı. Onu suçlamalı mıydım? Bana hayatı boyunca yalan söylediği için öfkelenmeli miydim? Yoksa onca acıya, ruhunda açılan onca derin yaraya rağmen, bana hiç hissettirmeden sunduğu o kusursuz, huzur dolu hayat için minnettar mı olmalıydım?
Bilmiyordum. Bildiğim tek bir şey vardı; can yoldaşımı toprağa verdiğim bu kasvetli günde, aslında onun hakkında hiçbir şey bilmediğimi öğrenmiştim. Kutu ellerimde ağırlaştı. İçindeki o geçmiş, o acı dolu sır, artık benim geri kalan yalnız ömrümün en büyük yükü ve en derin kederi olacaktı.
Reklamlar
