Oğluma Ev Aldım Ama Meğer Başımıza Dert Almışım… Bir Yemekte Her Şey Ortaya Çıktı

Eşim Levent’le yıllarca çalışıp didindik. Oğlumuz Serkan, Ankara’da üniversiteyi bitirip işe girince ona Çankaya’da 3+1, bahçeli bir ev aldık. Tapu bizdeydi ama niyetimiz netti: Oğlumuz huzurla yaşasın, kendi düzenini kursun.

Her şey yolundaydı… ta ki hayatına Melis girene kadar.

Melis’in lüks tutkusu ve gösteriş merakı ilk günden içimizi huzursuz etmişti ama asıl kırılma, nişan yemeğinde yaşandı. Annesi Gönül Hanım, kapıdan girer girmez evi küçümsemeye başladı:

“Burada mı yaşayacaklar? Burası bekâr evi gibi. Benim kızım buna layık değil!”

Ardından masada asıl niyetini açık açık söyledi:

“Bu evi satın, İncek’te lüks bir siteye geçsinler. Ama tapu çocukların üstüne olsun.”

O an eşimle göz göze geldik. Serkan sustu. Melis annesinin ağzının içine baktı. Sorunun ev değil, tapu olduğu çok netti.

O gece kimsenin beklemediği bir karar aldık. Öyle bir cümle kurduk ki, hem dünürümüzün hem de müstakbel gelinimizin maskesi saniyeler içinde düştü.

Masada hava buz gibiydi. Gönül Hanım, taşlı yüzüğüyle oynayarak konuşmaya devam ediyordu. Levent ise çatalını tabağa bıraktı. Onun o “fırtına öncesi sessizliğini” iyi bilirim.

Levent sakin ama sarsılmaz bir sesle konuştu:
“Haklısınız Gönül Hanım. Ekonomi devri. Biz de bu akşam tam bunu konuşacaktık. Bu evi satmaya karar verdik.”

Melis’in yüzü aydınlandı ama cümle yarım kaldı.

“Ama İncek’ten ev almak için değil,” diye devam etti.
“Evi satıp parasını bankaya koyacağız. Faiziyle Ege’de küçük bir yere yerleşip emekliliğimizi yaşayacağız.”

Masaya sessizlik çöktü.

“Serkan artık koca adam,” dedi Levent.
“Melis gibi kaliteyi seven bir hanımefendiyle evleniyorsa, ona layık hayatı kendi imkânlarıyla sunacaktır.”

Gönül Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu:
“Nasıl yani… Ev onlara kalmayacak mı?”

Ben de söze girdim:
“Eğer bu ev Melis için yeterince iyi değilse, çocuklarımızı burada zorla oturtamayız. Serkan kendi evini tutar. Biz oğlumuza güveniyoruz.”

O an nezaket maskeleri düştü.

Melis,
“Bu şartlarda evlenemem, geleceğim garanti olmalı,” diye ağlama krizine girdi.
Annesi ise,
“Bizi bu döküntü ev için mi çağırdınız?” diyerek gerçek yüzünü gösterdi.

Serkan donup kalmıştı.

Ertesi gün oğlumuzu karşımıza aldık. Gerçeği anlattık.
Levent net konuştu:

“Oğlum, biz bu evi sana veririz. Canımız feda. Ama seninle değil de tapunla evlenmek isteyen bir aileye emeğimizi yedirmeyiz. Eğer Melis seni seviyorsa, 1+1 kiralık evde de mutlu olur.”

Bir hafta konuşmadı bizimle. Sonra kızım Lale, sosyal medyada araştırmış. Gönül Hanım’ın lüks paylaşımlarının arkasında ipotekli bir ev ve borç içindeki bir şirket olduğunu öğrendi.

Meğer mesele “zarafet” değil, bizim emeğimizi teminat yapmakmış.

Bir ay sonra Serkan kapımıza geldi. Elinde küçük bir valiz, gözleri dolu dolu…
Melis,
“Tapu düğün günü masaya gelmezse bu iş biter,” demiş.

Serkan her şeyi o an anlamış.

“Anne, baba… Özür dilerim,” dedi.
“Meğer ben bir yuva değil, bir vitrin kurmaya çalışıyormuşum.”

O gün o ev boşaltıldı. Biz evi satmadık, kiraya verdik. Serkan ise kendi maaşıyla, küçük ama huzurlu bir ev tuttu.

Aradan bir yıl geçti. Geçen hafta Serkan aradı:
“Anne, nişanlandım. Adı Elif. Tek isteği var; nişanı o eski evde, senin yaptığın zeytinyağlılarla yapmak.”

Gözlerim doldu.

O an anladım:
Bir evi yuva yapan şey ne semti, ne tapusu…
Bir evi yuva yapan, içindeki insanların birbirinin tapusuna değil, kalbine bakması.

Oğluma Ev Aldım Ama Meğer Başımıza Dert Almışım… Bir Yemekte Her Şey Ortaya Çıktı

Bunları da İzleyebilirsiniz