Oğlumu Görmek İçin Ülkenin Öbür Ucuna Gittim, “15 Dakika Erken Geldin” Deyip Kapıyı Yüzüme Kapattı! Ertesi Sabah Gelen Mesajla Yıkıldım…

İçeriden kahkahalar ve müzik sesleri geliyordu. 69 yaşında, o kadar yolu gelmiş bir anne olarak kapıda kalmıştım. Kendimi teselli etmeye çalışarak bavulumun üzerine oturdum ve bekledim. Beş dakika… On dakika… On beş dakika… Yarım saat! Kimse o kapıyı açmadı. Bacaklarım ağrımaya başladığında o acı gerçeği fark ettim: Ben aslında erken gelmemiştim, ben sadece o evde istenmiyordum. Bir daha o kapıyı çalmadım. Valizimi arkamdan sürükleyerek sokağın köşesine kadar yürüdüm, bir taksi çevirip bulabildiğim en ucuz ve köhne otele gittim. O geceyi, torunlarımla buluşmak için özenle seçtiğim o güzel elbisemin içinde, küçük bir odada tek başıma ağlayarak geçirdim. Telefonumu tamamen kapattım.