Ve bazen de geride bıraktığı üç kız çocuğunun gülüşünde yaşamaya devam ediyor.
O gece kızlarımı yatırdıktan sonra Şebnem’in fotoğrafının karşısında uzun süre durdum.
Sonra yıllardır ilk kez ona üzülerek değil, gülümseyerek baktım.
“Merak etme,” diye fısıldadım.
“Emanetlerine iyi baktım.”
Arkamdan üç küçük ses aynı anda yükseldi:
“Biz de sana iyi bakıyoruz baba.”
İşte o an anladım.
On yıl önce ailemiz eksilmemişti.
Sadece sevgimizin şekli değişmişti.