Uzun yıllar hayatımın mükemmel olduğunu sandım.

Kocam için böbreğimi verdikten sonra

Sevdiğim bir koca, iki güzel çocuk, sıcak bir yuva…

Deniz’le 30 yaşımda evlendim.

Elif 10, Mert 7 yaşında. Onlar benim dünyam.

Sonra iki yıl önce hayatımız altüst oldu.

Deniz’in böbrekleri iflas etti.

Doktorun söylediği cümleyi hâlâ hatırlıyorum:

“Uygun donör eşi.”

Bir saniye bile düşünmedim.

Testler, ameliyat, haftalarca süren acı…

Dikişlerim sızlarken bile onun başucunda bekledim.

O yaşasın diye kendi vücudumdan bir parçayı verdim.

Çünkü ben eşimi seviyordum.

Başta minnettardı.

Elimi tutuyor, “Sana borçluyum” diyordu.

Sonra… (Haberin devamini görmek ve okumak için diğer sayfaya geçiş yapiniz)

Reklamlar