Vefat Eden Eşimin Ceketini Donmakta Olan Bir Evsiz Adama Verdım…

Aralık ayının o keskin soğuğu, insanın sadece ellerini değil, içini de üşütüyordu.
Marketin önünden eve dönerken, tuğla duvara yaslanmış ceketi olmayan bir evsiz adam gördüm. Titriyordu. Gözlerinde ne yalvarış vardı ne de öfke… Sadece çaresizlik.
O an aklımdan binlerce şey geçti.
Eve gitmem gerekiyordu.
Çocuklar beni bekliyordu.
Ama sonra askıda duran merhum eşimin ceketini düşündüm.
Yukarı çıktım, ceketi aldım ve adama verdim.
“Temiz ve sıcak,” dedim sadece.
O gece kendime şunu söyledim:
“Doğru olanı yaptın.”
Ama bir hafta sonra telefonuma gelen mesaj, bu olayın burada bitmediğini gösterdi.
Ekranda tanımadığım bir numara vardı:
“Marketin önündeki olayla ilgili sizinle iletişime geçmemiz gerekiyor.”
Kalbim hızlandı.
“Olay” kelimesi zihnimde yankılandı.
Ne olayı?
Çocuklara baktım.
Sonra o adamı düşündüm.
Ve ceketi…
İçimde açıklayamadığım bir huzursuzlukla mesajı tekrar okudum.
Hayatımda yaptığım küçük bir iyilik, hiç beklemediğim bir yere dokunmuştu.
Reklamlar