Doktor yeni doğanın üzerindeki işareti görünce hıçkırıklara boğuldu

BÖLÜM 2

Oda sessizliğe gömüldü.

— Murat Yılmaz… benim oğlum — dedi doktor.

Elif’in dünyası durdu.

Doktor, yıllardır oğlunun kayıp olduğunu, eşinin bu acıya dayanamayarak öldüğünü anlattı. Oğlu kaçmıştı… sorumluluktan kaçmıştı.

Elif de gerçeği anlattı: nasıl terk edildiğini.

Doktor bebeğe baktı:
— Bu işaret… eşimde de vardı. Bu benim torunum.

O gece:
— Artık yalnız değilsin — dedi.

3 hafta sonra Elif ve bebeği Santiago yerine Emir adını verdiği oğluyla yeni bir eve taşındı. Doktor onları yalnız bırakmadı.

45 gün sonra Murat bulundu. Bir tamirhanede saklanıyordu.

Doktor ona torununun fotoğrafını gösterdi:
— Annenin gözleri var onda.

Murat yıkıldı.

— Kaçmak kolay — dedi doktor. — Adam olmak zor.

6 ay sonra…

Kapı çaldı.

Elif açtı. Murat karşısındaydı. Zayıflamış ama değişmişti.

— Bir şans istiyorum — dedi.

Elif hemen affetmedi.
— Bir saatin var.

Yıllar geçti.

Murat değişti. Baba oldu.

3 yıl sonra…

Bir parkta, Emir koşarken, Murat Elif’e bir yüzük uzattı.

— Bu bir özür değil… bir söz.

Elif yüzüğü kapattı:
— 10 yıl kal… sonra takarsın.

Murat başını salladı.

Uzaktan küçük Emir kırmızı balonuyla koşuyordu.

Bu hikâye ihanetle başladı… ama güçle devam etti.