Düğün Sabahı Saçımı Kazıyan Adam, Koridorda Kendisi İçin Hazırlanan Sürprizi Asla Beklemiyordu

Koridora indiğimde fısıltılar hemen başladı. Saçımı saklamamıştım. Bazı bakışlarda merak, bazılarında acıma, bazılarında ise düpedüz hayret vardı. Yıllarca kendimden utanmayı öğrenmiştim; o sabah ilk kez utanması gerekenin ben olmadığını bütün bedenimle hissediyordum.

Nikâh düzeni kurulmuştu. Beyaz çiçeklerin arasından yürürken Hicran'ın yüzündeki memnun ifadenin donduğunu gördüm. Bilge ise birkaç sıra geride oturuyor, bana inanamayarak bakıyordu. Şevket başlangıçta bunu bir meydan okuma sanıp hafifçe gülümsedi. Muhtemelen peruğu reddedip yine de evleneceğimi, böylece son sözü kendisinin söylemiş olacağını düşünüyordu.

Nikâh memuru konuşmaya başlamak üzereyken elimi kaldırdım. “Başlamadan önce kısa bir açıklama yapmam gerekiyor,” dedim. Sesim titreşmedi. Salonda uğultu yükseldi. Şevket dişlerinin arasından, “Vildan, şimdi yeri değil,” diye fısıldadı.

“Tam da yeri,” dedim.

Avukat Sevgi Tan yanıma geçti. Elimdeki dosyayı açtım ve ilk olarak yastığımın yanına bırakılmış notu çıkardım. “Bu sabah uyandığımda bunu buldum,” dedim. Sonra yüksek sesle okudum: “Şimdi gerçekte olduğun kadar gülünç görünüyorsun.” Salon sessizleşti.

Şevket hemen atıldı. “Bu saçmalık. Şaka amaçlı—”

“Şaka değil,” dedim. “Aşağılama.” Sonra başımı işaret ettim. “Ve rızam olmadan yapılmış bir müdahale.”

Bu cümleyi özellikle sakin kurdum. Çünkü kendimi savunmak için bağırmaya ihtiyacım yoktu. Ardından Sevgi Hanım, mesajların çıktısını önce Şevket'e, sonra Hicran ve Bilge'ye verdi. Hicran'ın elleri kâğıdı alırken bile titremiyordu; daha çok yakalanmış olmanın öfkesi vardı yüzünde. Bilge ilk satırları okuduktan sonra gözlerini kaçırdı. “Annem, bunu hak ettiğini söyledi,” yazısı orada duruyordu. Kimse inkâr edemiyordu.

“İki gece önce çok kısa sürede alışılmadık biçimde sersemlediğimi hatırlıyorum,” dedim. “İçeceğime tam olarak ne konduğunu bilmiyorum ve burada kanıtlanmamış bir şeyi kesin hüküm gibi söylemeyeceğim. Ama şunu biliyorum: O gece normal olmayan bir şey yaşadım. Ertesi gün sersemliğim sürdü ama saçlarım hâlâ yerindeydi. Dün akşam da bitkin düşüp erkenden uyudum; bu sabah başım kazınmıştı, yanımda bu not vardı. O iki gecede ne olduğunu sağlık kontrolü ve araştırma olmadan kesinleştiremiyorum.”

Misafirlerin arasında huzursuz kıpırdanmalar başladı. Bazıları telefonlarını indirdi; bazıları daha sıkı kavradı. Ben sözümü sürdürdüm.

“Bugün nikâhtan hemen sonra Şevket'e 15 milyon dolar vermeyi planlıyordum.” Bu cümle salonda görünmez bir dalga yarattı. Şevket'in gözleri ilk kez gerçekten büyüdü. Belli ki miktarı duymamıştı. Yüzündeki şaşkınlık neredeyse komikti.

Sevgi Hanım devraldı. “Rahmetli dedesinden kalan bu miras yönetim fonundan yapılacak aktarım, yalnızca Vildan Hanım'ın açık, gönüllü ve anlık onayıyla gerçekleşebilirdi. Ayrıca dün gönderilen ek sözleşme kendisine imzalatılmamıştır. Dolayısıyla şu an itibarıyla hiçbir para aktarımı, ortak mülkiyet veya malvarlığı hakkı söz konusu değildir.”

Şevket bir adım attı. “Bu özel bir meseleyi herkesin önünde niye konuşuyorsunuz? Sonra aramızda hallederiz.”

İşte yıllardır kullandığı ton buydu: önce küçült, sonra kapalı kapılar ardına çek. Bu kez işe yaramadı.

“Hayır,” dedim. “Çünkü beni herkesin önünde küçük düşürdün. Çünkü annen yıllarca beni aşağılamayı kendine hak gördü. Çünkü kız kardeşin bunu ‘hak ettiğimi’ yazdı. Ve çünkü siz bunu bir düğün sabahı yapılabilecek masum bir oyun sandınız.”

Hicran sonunda konuştu. “Abartıyorsun. Saç tekrar uzar.”

Başımı ona çevirdim. “İnsanın onuru da öyle kolay geri gelmiyor, Hicran Hanım.” Ardından Sevgi Hanım'dan ikinci belgeyi aldım. “Bu da dün akşam avukatınızın gönderdiği ek sözleşme. Burada, evlilikle birlikte benim mevcut malvarlığımdan doğabilecek pek çok konuda Şevket'e olağanüstü geniş tasarruf alanı açılmak istenmiş. Bunun neden nikâhtan bir gün önce apar topar gönderildiğini de sorabilirsiniz.”

Bilge kâğıdı eline aldı, hızlıca okudu ve ilk kez ağabeyine döndü. “Bunu bana söylememiştin,” dedi. Tonunda savunma değil, rahatsızlık vardı.

Şevket'in maskesi o an düşmeye başladı. “Bu standart bir metin,” dedi aceleyle.

Sevgi Hanım sakinlikle karşılık verdi. “Hayır, standart değil. Ve zaten imzalanmamış.”

Ben derin bir nefes aldım. “Bu düğün olmayacak.”

Cümle çok kısa, çok netti. Salondaki sessizlik bu kez daha ağır çöktü. Şevket dizlerinin üzerine çöker gibi önümde durdu; ellerini yukarı kaldırdı. “Vildan, saçma sapan bir hataydı. Sinirlendim, taşkınlık yaptım. Affet gitsin. Bunu şimdi bitiremezsin.”

“Hayır,” dedim. “Bunu sen iki gece önce bitirdin.”

Onun yüzündeki panik, paranın ellerinin arasından kaydığı anı da ele veriyordu. Ama mesele yalnızca para değildi. Ben o sabah, onun beni nasıl gördüğünü yazdığı o notta çıplak biçimde okumuştum. Saçlarımı değil, irademi kesip atabileceğine inanıyordu.

Nikâh memuru kibar bir rahatsızlıkla bekliyordu. Sevgi Hanım ona dönüp törenin gerçekleşmeyeceğini bildirdi. Otel koordinatörü de sessizce yaklaşıp salonun kontrolünü devraldı. Kimseye bağırılmadı, kimse sürüklenmedi. Ama herkes gerçeğin ağırlığını gördü.

Hicran yanıma gelip daha alçak bir sesle, “Bunu unutmazsın sanmıştım ama bu kadarını yapacağını düşünmedim,” dedi. Cümlesi özür değildi; daha çok, sakin bir teşhir karşısında ilk kez savunmasız kalmış birinin itirafıydı.

“Ben de yıllarca sessiz kalmaya devam edeceğimi düşünmüştünüz,” dedim.

Otel odama döndüğümde ayaklarım titremeye başladı. O ana kadar dimdik duran bedenim, kapı kapanınca yumuşadı. Sevgi Hanım bir bardak su verdi. “Şimdi ne istiyorsun?” diye sordu.

İlk kez o gün gerçekten düşündüm. “Önce dinlenmek,” dedim. “Sonra da neyi belgeleyip neyi resmi sürece taşıyacağıma karar vermek.” Notu, mesajları ve sabah çektiğim fotoğrafları birlikte sakladık. Sağlık kontrolü için aynı gün hastaneye gittik; hekimler şikâyetlerimi kayda aldı ve gerekli değerlendirmeyi yaptı. İçeceğe bir şey karıştırılıp karıştırılmadığı o anda kesinleşmedi. Sevgi Hanım’la, rızam dışında yapılan saç kesimini ve mesajları yetkili makamlara sunmak üzere hazırladık. Şüpheleri de iddia olarak dosyaladık; kanıtı olanla olmayanı birbirine karıştırmadık. Bu ayrım, o gün kendime duyduğum saygının bir parçasıydı.

İzleyen haftalar kolay olmadı. Başımı her aynada yeniden görmek başka bir sınavdı. İlk günler ipek eşarplar taktım. Sonra bir sabah, kahve almak için hiçbir şey örtmeden dışarı çıktım. Kafedeki genç kadın “Çok yakışmış,” dediğinde gözlerim doldu. O andan sonra, saçımın yokluğunu değil, yüzümde geri dönmeye başlayan ifadeyi fark etmeye başladım.

Şevket onlarca kez aradı. Önce özür diledi, sonra açıklama yaptı, sonra suçu strese attı, sonra annesine, sonra bana. Cevap vermedim. Bir kez, yalnızca Sevgi Hanım aracılığıyla net bir mesaj ilettim: Bu aktarım belgelerine onay vermiyorum, herhangi bir para aktarımı yapılmayacak ve bundan sonrası yalnızca yazılı ve resmî iletişimle yürütülecek. Bu sınır, iyileşmemin temel taşı oldu.

Bilge birkaç hafta sonra bana kısa bir mesaj gönderdi: “O gün yazdığım şey için özür dilerim.” Uzun bir yüzleşmeye dönüşmedi. Hicran'dan ise doğrudan bir özür gelmedi. Ama bazen en büyük ders, karşındakinin yanında sakin durup onun söylediklerini kendi gözleriyle okumasını sağlamaktır. O gün salonda olan tam da buydu.

Üç ay sonra saçlarım yumuşak bir tüy gibi yeniden çıkmaya başladı. Berber koltuğuna bu kez kendi isteğimle oturdum. Aynadaki kadına baktığımda ilk kez kırılmış değil, değişmiş birini gördüm. Dedemin mirası ise hâlâ güvendeydi. Bir kısmını yıllardır ertelediğim sanat tarihi yüksek lisansına ayırmaya, bir kısmını da kendi adıma kuracağım danışmanlık işinin sermayesi olarak planlamaya başladım. Bu kararların en güzel tarafı, hiçbiri için kimsenin iznine ihtiyaç duymamamdı.

Aylar sonra Çınar Saray Oteli'nin önünden geçerken arabayı kısa süreliğine kenara çektim. İçeri girmedim. Sadece binaya baktım. Bir zamanlar hayatımın en utanç verici sabahı sandığım günün, aslında kendimi geri aldığım gün olduğunu düşündüm.

Şevket'e o gün gerçekten hak ettiğini vermiştim: para değil, benim artık erişilemez olan sessizliğimin sonunu. Düğün hediyesi yerine gerçeği, nikâh yerine seçme hakkımı, korku yerine de kendi hayatımı alıp çıkmıştım. Ve bu kez aynadaki yansımama baktığımda, kahkaha atmasam bile gülümsemem çok daha sağlamdı. Çünkü beni kurtaran şey saçlarımın geri uzaması değil, kararlarımın artık bana ait olmasıydı.