Babaannemin 100. Yaş Gününde Altı Çocuğu Miras Kavgasına Tutuştu, Masaya Koyduğum Kutu Hepsini Susturdu!

Kutunun kapağını açmadan önce annem Nezahat'ın gözlerine baktım. Yüzündeki öfke, yıllardır saklanan bir sırrın ortaya çıkmasından korktuğunu düşündürüyordu.

"Ben size hiçbir şey yapmadım," dedim. "Sadece babaannemin sakladığı gerçekleri öğrenmenizi istiyorum."

En büyük amcam Rıfat ayağa fırladı.

"O kutuya dokunmaya hakkın yoktu!"

"Babaannemin evini paylaşmayı konuşmaya hakkınız var ama onun anılarını öğrenmeye hakkım yok, öyle mi?"

Kutuda altı dosya, eski bir fotoğraf albümü ve kırmızı kurdeleyle bağlanmış mektuplar vardı. Bunları iki hafta önce babaannemle hazırlamıştık. Eski dolabını temizlerken çıkardığı belgeleri yüzüncü yaş gününde çocuklarına göstermek istemişti.

İlk dosyanın üzerinde Rıfat yazıyordu.

"Açayım mı, babaanne?"

Nedret başını salladı.

"Aç kızım. Artık saklanacak bir şey yok."

İçinden otuz sekiz yıllık satış sözleşmesi ve banka dekontları çıktı. Rıfat'ın işi batmak üzereyken babaannem dedemden kalan tarlayı satmış, oğlunun borçlarını kapatmıştı.

"Annem bana yardım ettiyse ne olmuş?" dedi amcam. "Ben onun oğluyum."

"Elbette. Ama az önce bu evde en büyük hakkın olduğunu söyleyen de sendin."

İkinci dosya Naciye halama aitti. Boşandıktan sonra babaannem bütün birikimini ona vermiş, çocuklarına yıllarca bakmıştı.