Bu eve gelin olarak girdiğinde

“Elif bunu imzalamadan bu aileye gelin olamaz,” dedi. Salonda fısıldaşmalar başladı. Kerem ayağa kalktı. “Anne, bu yaptığın çok yanlış.” Nermin Hanım sertçe cevap verdi: “Yanlış değil, tedbir.” Sonra Elif’e dönüp ekledi: “Eğer niyetin temizse imzalamakta sorun yaşamazsın.”

Elif birkaç saniye sessiz kaldı. Salondaki herkes nefesini tutmuş gibiydi. Kerem’in yüzünde endişe vardı ama gözlerinde Elif’e duyduğu güven de okunuyordu. Elif derin bir nefes aldı. Kalemi eline aldı. Belgenin altına eğildi. Ve kağıda sadece dört kelime yazdı. Kalemi bıraktı ve belgeyi Nermin Hanım’a uzattı.

Nermin Hanım kağıdı aldı. Yazıyı okudu. Bir anda yüzündeki ifade değişti. Kerem merakla yaklaşıp baktı. Elif’in yazdığı dört kelime şuydu: “Ben zaten feragat ettim.” Nermin Hanım kaşlarını çattı. “Ne demek istiyorsun?” diye sordu.

Elif sakin bir sesle konuşmaya başladı. “Ben zaten zenginlikten vazgeçmiş biriyim. Ailem yıllarca zengin olmak için değil, dürüst yaşamak için çalıştı. Ben hayatım boyunca başkasının parasına göz dikmedim.” Sonra Kerem’e baktı. “Ben Kerem’i evi için değil, kalbi için sevdim. Eğer bir gün bu evde saygı görmeyeceksem, o servetin bana hiçbir değeri yok.”