Cenazeden sonra üvey anne çocuğu karda bıraktı: “Miras benim.”

Bir ay sonra bronzlaşmış ve pahalı kıyafetler içinde malikâneye döndüğünde hayatının şokuyla karşılaştı. Güvenlik görevlileri kapıyı açmadı. “Bu mülke girişiniz yasak,” dediler. Victoria öfkeyle bağırıp evin sahibi olduğunu iddia etti, ancak gerçek çok başkaydı. Kocası ölmeden hemen önce herkesi şaşırtacak bir düzenleme yapmıştı.

Kapıda, Victoria’nın hep küçümsediği eski hizmetli Margarita belirdi. Yanında ise dimdik duran Alex vardı. Meğer baba, eşinin niyetini sezmiş ve vasiyetini son anda değiştirmişti. Tüm servetini oğluna bırakmış, Alex reşit olana kadar da en güvendiği kişi olan Margarita’yı yasal vasi tayin etmişti. Victoria’ya ise yalnızca gösteriş uğruna aldığı birkaç mücevher kalmıştı.

Son darbeyi ise vasiyetteki not vurdu: “Sadece kendi kazancınla aldıklarını alabilirsin.” Victoria’nın kendine ait hiçbir geliri yoktu; sahip olduğunu sandığı her şey eşinin parasıyla alınmıştı. Bir zamanlar çocuğu terk ettiği o soğuk yol gibi, şimdi de yalnız ve parasız bir geleceğe doğru yürümek zorunda kaldı. Alex ise babasından kalan asıl mirasın para değil, sadakat ve sevgi olduğunu anlayarak yeni hayatına umutla başladı.