Düğünüme İki Saat Kala Annemin Saçlarını Mahvettiler: O Akşam Öğrendiğim Sır
"Ve sonunda gerçeği öğrendiğimde annemin mahvedilen saçlarının, kirli suyla lekelenen gelinliğimin ve hatta Levent'in akılalmaz davranışlarının bile talihsiz birer tesadüf olmadığını anlayacaktım…"
O gece saat 22.17'de telefonuma gelen bir mesaj, hayatım boyunca unutamayacağım olayların başlangıcı oldu.
Annemle birlikte teyzemin evine sığınmıştık. Üzerimde hâlâ kirli gelinliğim vardı. Şermin annem, kesilmiş saçlarını küçük bir eşarpla saklamaya çalışıyordu.
Telefonum sabahtan beri susmuyordu.
Levent tam otuz yedi kez aramıştı. Annesi hakaret dolu mesajlar gönderiyor, babası ise düğün masraflarını karşılamazsam beni mahkemeye vermekle tehdit ediyordu.
Hiçbirine cevap vermemiştim.
Ta ki tanımadığım bir numaradan şu mesaj gelene kadar:
"Işıl, bugün yaşananlar planlıydı. Levent'in seni neden özellikle öfkelendirdiğini öğrenmek istiyorsan benimle görüşmelisin. Elimde kanıt var."
Mesajı gönderen kişiye hemen cevap yazdım.
"Kimsin?"
Birkaç saniye sonra telefonum çaldı.
Arayan, düğün organizasyonunda çalışan genç bir kadın olan Melis'ti.
"Benimle hemen buluşmalısın," dedi titreyen bir sesle. "Ama lütfen Levent'e haber verme."
Yarım saat sonra teyzemin evinin kapısı çalındı.
Melis içeri girdiğinde yüzü bembeyazdı. Elinde küçük bir bilgisayar ve kahverengi bir zarf taşıyordu.
"Bugün olanları tesadüf sanıyorsun, değil mi?" diye sordu.
Başımı salladım.
"Keşke öyle olsaydı."
Bilgisayarını açtı.
"Önce bunu izle."
Ekranda düğün mekânının güvenlik kamerası görüntüleri belirdi.
Saat sabah 08.42'ydi.
Levent, Bade ve Levent'in babası boş bir toplantı odasında oturuyorlardı.
Görüntü sessizdi fakat Melis'in telefonuyla kaydettiği başka bir ses dosyası vardı.
Kaydı başlattı.
Levent'in sesi duyuldu.
"Şermin'in saçlarını mahvetmek yeterli olmaz. Işıl annesine çok düşkün ama düğünü iptal etmeye cesaret edemez."
Ardından Bade konuştu.
"Ya ederse?"
Levent'in babası kahkaha attı.
"O zaman daha iyi. Sözleşmedeki iptal maddesi devreye girer. Bütün para bizde kalır."
Kalbim duracak gibi oldu.
"Ne parası?" diye fısıldadım.
Melis masaya bir dosya bıraktı.
"Düğün için ödediğin para, Işıl."
Zarfı açtım.
İçinde banka dekontları, şirket belgeleri ve düğün organizasyonuna ait sözleşmeler vardı.
Levent'le evlilik hazırlıkları için yıllardır biriktirdiğim 850 bin lirayı harcamıştım.
Babamdan kalan mirasın önemli bir kısmıydı bu.
Düğün mekânını Levent bulmuştu. Organizasyon şirketini o ayarlamış, bütün ödemeleri benim yapmam gerektiğini söylemişti.
"Bir ömür birlikte olacağız. Senin paran benim, benim param senin," demişti.
Ona güvenmiştim.
Meğer düğün mekânını işleten şirketin asıl ortağı Levent'in babasıymış.
Organizasyon şirketinin sahibi ise Bade'ymiş.
Üstelik bu iki şirket arasında gerçekte yapılmamış hizmetlere ait sahte faturalar düzenlenmişti.
Melis önümdeki sözleşmenin bir maddesini gösterdi.
"Gelin tarafından düğünün iptal edilmesi durumunda, ödenen ücretlerin büyük kısmı iade edilmeyecektir."
Nefesim kesildi.
"Yani beni düğünü iptal etmeye zorladılar?"
Melis gözlerini kaçırdı.
"Evet. Üstelik daha fazlası var."
Yeni bir ses kaydı açtı.
Bu kez Bade'nin sesi duyuluyordu.
"Saçlarını kestikten sonra yaşlı kadın ağlamaya başlayacak. Işıl olay çıkaracak. Gelinliği de kirletirsek kesinlikle dayanamaz."
Levent cevap verdi.
"Önemli olan iptal kararını kendisinin vermesi. Kimse bizi suçlayamaz."
Ellerim titremeye başladı.
Annem sessizce yanıma oturdu.
"Demek saçlarımı bunun için kestiler," dedi.
Sesindeki kırgınlık bütün kalbimi parçaladı.
Ama Melis henüz bitirmemişti.
"Bir de Levent'le Bade hakkında bilmen gereken bir şey var."
Telefonundan birkaç fotoğraf açtı.
İlk fotoğrafta Levent ve Bade bir otelin restoranında birbirlerine sarılmışlardı.
İkinci fotoğrafta el ele yürüyordu ikisi.
Üçüncü fotoğraf ise üç hafta önce çekilmişti.
Bade'nin elinde bir yüzük kutusu vardı.
Altındaki mesajda şöyle yazıyordu:
"Biraz daha sabret sevgilim. Işıl meselesi kapanınca artık saklanmayacağız."
O an ağlayamadım bile.
İçimdeki bütün duygular sanki donmuştu.
Levent yalnızca anneme ihanet etmemişti.
Beni aylarca aldatmış, birikimlerimi ele geçirmek için düğünümüzü kullanmıştı.
"Sen bunları nasıl öğrendin?" diye sordum Melis'e.
"Günlerdir bazı faturaların tutmadığını fark ediyordum. Bugün toplantı odasında konuştuklarını duyunca telefonumla kayda başladım. Sonra güvenlik görüntülerinin silinmesini istediler. Ben de kopyalarını aldım."
Bir an sustu.
"Annenin hâlini gördükten sonra sessiz kalamazdım."
Annem uzanıp genç kadının elini tuttu.
"İyi ki vicdanını dinlemişsin kızım."
Tam o sırada kapının önünde bir otomobil durdu.
Farları perdelerin arasından içeri vurdu.
Ardından kapı sertçe çalındı.
"Işıl! İçeride olduğunu biliyorum!"
Levent'ti.
Melis korkuyla ayağa kalktı.
"Buraya geldiğimi öğrenmemeli!"
Bilgisayarı kapatıp onu arka odaya götürdüm.
Teyzem kapıyı açmadan önce polisi aramamızı önerdi.
Telefonumda ses kaydını başlattım ve kapıya yaklaştım.
"Ne istiyorsun Levent?"
"Konuşmamız gerekiyor."
"Konuşacak hiçbir şeyimiz kalmadı."
Kapının ardından öfkeyle bağırdı.
"Senin yüzünden rezil olduk! Babam bütün masrafları senden istiyor!"
İçimdeki korku yavaşça yerini kararlılığa bırakıyordu.
"İptal edilen düğünden ne kadar kazanacaktınız Levent?"
Kapının diğer tarafında sessizlik oldu.
Sonra sesi değişti.
"Ne saçmalıyorsun?"
"Bade'nin şirketini de öğrendim. Babanın ortaklığını da."
Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Ardından kapıya yaklaşıp alçak sesle konuştu.
"Kim anlattı sana bunları?"
İşte o an her şeyi anladım.
Masum bir insan böyle tepki vermezdi.
"Bütün kayıtlar elimde," dedim.
Kapıya sertçe vurdu.
"O belgeleri bana vereceksin!"
Annem korkuyla irkildi.
"Yoksa ne yapacaksın?" diye sordum.
"Hayatını mahvederim Işıl! Beni tanımıyorsun!"
Tam o sırada sokakta bir polis aracının ışıkları belirdi.
Teyzem, Levent kapıya geldiği anda polisi aramıştı.
Levent sesleri duyunca uzaklaşmaya çalıştı fakat polisler kendisini durdurdu.
O gece elimizdeki belgelerin kopyalarını yetkililere teslim ettik.
Ertesi sabah bir avukatla görüştüm.
Avukatım Cihan Bey belgeleri inceledikten sonra ciddi bir dolandırıcılık şüphesi bulunduğunu söyledi.
"Bu yalnızca düğün iptali meselesi değil," dedi. "Planlı hareket edildiğini gösteren kayıtlar var. Hukuki süreci başlatacağız."
İlk kez içimde küçük de olsa bir umut doğdu.
Fakat Levent'in henüz bilmediği bir gerçek vardı.
Onun bebeğine hamileydim.
Bu haberi öğrenmesinden korkuyordum.
Çünkü düğün gününde gördüğüm adamın, yıllardır sevdiğimi sandığım insanla hiçbir ilgisi yoktu.
Üç gün sonra Levent yeniden aradı.
Bu kez sesi sakindi.
"Işıl, bütün bunları unutabiliriz. Yeniden başlayabiliriz."
"Sen Bade'yle birlikte değil misin?"
Uzun süre sustu.
"Bu kadar büyütülecek bir şey değildi."
Gözlerimi kapattım.
"Anneme yaptıklarınız da mı?"
"Onun saçları yeniden uzar."
O cümleyi bir kez daha duyunca kararım kesinleşti.
"Benim sana duyduğum güven yeniden büyümeyecek Levent."
Telefonu kapattım.
Aradan iki hafta geçti.
Bade'nin salonunda çalışan eski bir kuaför, avukatımıza ulaştı.
Annemin kesim sırasında defalarca durmalarını istediğini doğruladı.
Bade'nin saçları bilerek kestiğini, Levent'in ise buna göz yumduğunu anlattı.
Bu tanıklıkla birlikte davamız daha da güçlendi.
Aylar süren soruşturma sonunda şirketlerin mali kayıtları incelendi. Gerçekte sunulmayan hizmetler için düzenlenen faturalar ortaya çıkarıldı.
Levent'in babası, Bade ve Levent hakkında adli süreç başlatıldı.
Hukuki mücadelemiz kolay değildi.
Bazen mahkemeden dönerken kendimi tükenmiş hissediyordum.
Ama annem her defasında elimi tutuyordu.
"Ben saçlarımı kaybettim kızım," diyordu. "Ama sen kendini kaybetmekten kurtuldun."
Hamileliğimin beşinci ayında Levent'e bebeği söyledim.
Avukatımın bilgisi dâhilinde, yazılı olarak.
Önce inanmadı.
Sonra görüşmek istedi.
Fakat artık onunla yalnız buluşmayacaktım.
Çocuğumuzun haklarının korunması için bütün işlemleri hukuk yoluyla yürütmeye karar verdim.
Levent'in bana yaptıklarıyla bebeğimin geleceğini birbirinden ayırmam gerektiğini biliyordum.
Aylar sonra kızım dünyaya geldi.
Adını Duru koydum.
Onu ilk kez kucağıma aldığımda annem yanımdaydı.
Küçük ellerine bakarken gözyaşlarını tutamadı.
"Baban bugün burada olsaydı çok mutlu olurdu," dedi.
Ben de ağladım.
Babamı yıllar önce kaybetmiştim.
Ama annem sayesinde sevgisinin hâlâ bizimle olduğunu hissediyordum.
Duru üç aylık olduğunda davamızda önemli bir gelişme yaşandı.
Mahkeme, haksız şekilde alıkonulan düğün ödemelerinin iadesine karar verdi. Diğer suçlamalarla ilgili yargılama ise devam ediyordu.
Paranın hesabıma yatırıldığı gün annemi küçük bir kuaför salonuna götürdüm.
Kapıdan girerken tedirgindi.
"Saçlarımı yeniden mi kestireceğiz?" diye sordu.
Gülümsedim.
"Hayır anne. Bugün başka bir şey yapacağız."
Kuaför, annemin uzamaya başlayan saçlarını özenle taradı ve küçük bir örgü yaptı.
Eski uzun örgüsüne benzemiyordu.
Ama annem aynaya baktığında ilk kez içtenlikle gülümsedi.
"Bak kızım," dedi. "Yeniden uzuyor."
Kucağımdaki Duru'ya baktım.
Bir gün büyüdüğünde ona anneannesinin hikâyesini anlatacaktım.
Saçlarından, gelinlikten ve yarım kalan düğünden bahsedecektim.
Ama en çok da sevginin fedakârlık kadar saygı gerektirdiğini öğretecektim.
Annem aynadan bana döndü.
"Pişman mısın Işıl? O gün düğünü iptal ettiğin için?"
Başımı salladım.
"Hayır anne. Hayatımda ilk kez doğru zamanda vazgeçtim."
Sonra elini tuttum.
Çünkü o gün bir gelinliği, bir düğünü ve yanlış insanlarla kuracağımı sandığım geleceği kaybetmiştim.
Ama annemi, kendime olan saygımı ve kızımla kurabileceğim huzurlu bir hayatı korumuştum.
Artık biliyordum ki insan bazen en güzel gününü kaybettiğini düşündüğü anda, aslında hayatının en büyük felaketinden kurtuluyordu.
Ve benim gerçek mutluluğum, beyaz bir gelinlikle nikâh masasına yürüdüğüm gün değil, annemin elini bırakmamayı seçtiğim gün başlamıştı.
O gece saat 22.17'de telefonuma gelen bir mesaj, hayatım boyunca unutamayacağım olayların başlangıcı oldu.
Annemle birlikte teyzemin evine sığınmıştık. Üzerimde hâlâ kirli gelinliğim vardı. Şermin annem, kesilmiş saçlarını küçük bir eşarpla saklamaya çalışıyordu.
Telefonum sabahtan beri susmuyordu.
Levent tam otuz yedi kez aramıştı. Annesi hakaret dolu mesajlar gönderiyor, babası ise düğün masraflarını karşılamazsam beni mahkemeye vermekle tehdit ediyordu.
Hiçbirine cevap vermemiştim.
Ta ki tanımadığım bir numaradan şu mesaj gelene kadar:
"Işıl, bugün yaşananlar planlıydı. Levent'in seni neden özellikle öfkelendirdiğini öğrenmek istiyorsan benimle görüşmelisin. Elimde kanıt var."
Mesajı gönderen kişiye hemen cevap yazdım.
"Kimsin?"
Birkaç saniye sonra telefonum çaldı.
Arayan, düğün organizasyonunda çalışan genç bir kadın olan Melis'ti.
"Benimle hemen buluşmalısın," dedi titreyen bir sesle. "Ama lütfen Levent'e haber verme."
Yarım saat sonra teyzemin evinin kapısı çalındı.
Melis içeri girdiğinde yüzü bembeyazdı. Elinde küçük bir bilgisayar ve kahverengi bir zarf taşıyordu.
"Bugün olanları tesadüf sanıyorsun, değil mi?" diye sordu.
Başımı salladım.
"Keşke öyle olsaydı."
Bilgisayarını açtı.
"Önce bunu izle."
Ekranda düğün mekânının güvenlik kamerası görüntüleri belirdi.
Saat sabah 08.42'ydi.
Levent, Bade ve Levent'in babası boş bir toplantı odasında oturuyorlardı.
Görüntü sessizdi fakat Melis'in telefonuyla kaydettiği başka bir ses dosyası vardı.
Kaydı başlattı.
Levent'in sesi duyuldu.
"Şermin'in saçlarını mahvetmek yeterli olmaz. Işıl annesine çok düşkün ama düğünü iptal etmeye cesaret edemez."
Ardından Bade konuştu.
"Ya ederse?"
Levent'in babası kahkaha attı.
"O zaman daha iyi. Sözleşmedeki iptal maddesi devreye girer. Bütün para bizde kalır."
Kalbim duracak gibi oldu.
"Ne parası?" diye fısıldadım.
Melis masaya bir dosya bıraktı.
"Düğün için ödediğin para, Işıl."
Zarfı açtım.
İçinde banka dekontları, şirket belgeleri ve düğün organizasyonuna ait sözleşmeler vardı.
Levent'le evlilik hazırlıkları için yıllardır biriktirdiğim 850 bin lirayı harcamıştım.
Babamdan kalan mirasın önemli bir kısmıydı bu.
Düğün mekânını Levent bulmuştu. Organizasyon şirketini o ayarlamış, bütün ödemeleri benim yapmam gerektiğini söylemişti.
"Bir ömür birlikte olacağız. Senin paran benim, benim param senin," demişti.
Ona güvenmiştim.
Meğer düğün mekânını işleten şirketin asıl ortağı Levent'in babasıymış.
Organizasyon şirketinin sahibi ise Bade'ymiş.
Üstelik bu iki şirket arasında gerçekte yapılmamış hizmetlere ait sahte faturalar düzenlenmişti.
Melis önümdeki sözleşmenin bir maddesini gösterdi.
"Gelin tarafından düğünün iptal edilmesi durumunda, ödenen ücretlerin büyük kısmı iade edilmeyecektir."
Nefesim kesildi.
"Yani beni düğünü iptal etmeye zorladılar?"
Melis gözlerini kaçırdı.
"Evet. Üstelik daha fazlası var."
Yeni bir ses kaydı açtı.
Bu kez Bade'nin sesi duyuluyordu.
"Saçlarını kestikten sonra yaşlı kadın ağlamaya başlayacak. Işıl olay çıkaracak. Gelinliği de kirletirsek kesinlikle dayanamaz."
Levent cevap verdi.
"Önemli olan iptal kararını kendisinin vermesi. Kimse bizi suçlayamaz."
Ellerim titremeye başladı.
Annem sessizce yanıma oturdu.
"Demek saçlarımı bunun için kestiler," dedi.
Sesindeki kırgınlık bütün kalbimi parçaladı.
Ama Melis henüz bitirmemişti.
"Bir de Levent'le Bade hakkında bilmen gereken bir şey var."
Telefonundan birkaç fotoğraf açtı.
İlk fotoğrafta Levent ve Bade bir otelin restoranında birbirlerine sarılmışlardı.
İkinci fotoğrafta el ele yürüyordu ikisi.
Üçüncü fotoğraf ise üç hafta önce çekilmişti.
Bade'nin elinde bir yüzük kutusu vardı.
Altındaki mesajda şöyle yazıyordu:
"Biraz daha sabret sevgilim. Işıl meselesi kapanınca artık saklanmayacağız."
O an ağlayamadım bile.
İçimdeki bütün duygular sanki donmuştu.
Levent yalnızca anneme ihanet etmemişti.
Beni aylarca aldatmış, birikimlerimi ele geçirmek için düğünümüzü kullanmıştı.
"Sen bunları nasıl öğrendin?" diye sordum Melis'e.
"Günlerdir bazı faturaların tutmadığını fark ediyordum. Bugün toplantı odasında konuştuklarını duyunca telefonumla kayda başladım. Sonra güvenlik görüntülerinin silinmesini istediler. Ben de kopyalarını aldım."
Bir an sustu.
"Annenin hâlini gördükten sonra sessiz kalamazdım."
Annem uzanıp genç kadının elini tuttu.
"İyi ki vicdanını dinlemişsin kızım."
Tam o sırada kapının önünde bir otomobil durdu.
Farları perdelerin arasından içeri vurdu.
Ardından kapı sertçe çalındı.
"Işıl! İçeride olduğunu biliyorum!"
Levent'ti.
Melis korkuyla ayağa kalktı.
"Buraya geldiğimi öğrenmemeli!"
Bilgisayarı kapatıp onu arka odaya götürdüm.
Teyzem kapıyı açmadan önce polisi aramamızı önerdi.
Telefonumda ses kaydını başlattım ve kapıya yaklaştım.
"Ne istiyorsun Levent?"
"Konuşmamız gerekiyor."
"Konuşacak hiçbir şeyimiz kalmadı."
Kapının ardından öfkeyle bağırdı.
"Senin yüzünden rezil olduk! Babam bütün masrafları senden istiyor!"
İçimdeki korku yavaşça yerini kararlılığa bırakıyordu.
"İptal edilen düğünden ne kadar kazanacaktınız Levent?"
Kapının diğer tarafında sessizlik oldu.
Sonra sesi değişti.
"Ne saçmalıyorsun?"
"Bade'nin şirketini de öğrendim. Babanın ortaklığını da."
Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Ardından kapıya yaklaşıp alçak sesle konuştu.
"Kim anlattı sana bunları?"
İşte o an her şeyi anladım.
Masum bir insan böyle tepki vermezdi.
"Bütün kayıtlar elimde," dedim.
Kapıya sertçe vurdu.
"O belgeleri bana vereceksin!"
Annem korkuyla irkildi.
"Yoksa ne yapacaksın?" diye sordum.
"Hayatını mahvederim Işıl! Beni tanımıyorsun!"
Tam o sırada sokakta bir polis aracının ışıkları belirdi.
Teyzem, Levent kapıya geldiği anda polisi aramıştı.
Levent sesleri duyunca uzaklaşmaya çalıştı fakat polisler kendisini durdurdu.
O gece elimizdeki belgelerin kopyalarını yetkililere teslim ettik.
Ertesi sabah bir avukatla görüştüm.
Avukatım Cihan Bey belgeleri inceledikten sonra ciddi bir dolandırıcılık şüphesi bulunduğunu söyledi.
"Bu yalnızca düğün iptali meselesi değil," dedi. "Planlı hareket edildiğini gösteren kayıtlar var. Hukuki süreci başlatacağız."
İlk kez içimde küçük de olsa bir umut doğdu.
Fakat Levent'in henüz bilmediği bir gerçek vardı.
Onun bebeğine hamileydim.
Bu haberi öğrenmesinden korkuyordum.
Çünkü düğün gününde gördüğüm adamın, yıllardır sevdiğimi sandığım insanla hiçbir ilgisi yoktu.
Üç gün sonra Levent yeniden aradı.
Bu kez sesi sakindi.
"Işıl, bütün bunları unutabiliriz. Yeniden başlayabiliriz."
"Sen Bade'yle birlikte değil misin?"
Uzun süre sustu.
"Bu kadar büyütülecek bir şey değildi."
Gözlerimi kapattım.
"Anneme yaptıklarınız da mı?"
"Onun saçları yeniden uzar."
O cümleyi bir kez daha duyunca kararım kesinleşti.
"Benim sana duyduğum güven yeniden büyümeyecek Levent."
Telefonu kapattım.
Aradan iki hafta geçti.
Bade'nin salonunda çalışan eski bir kuaför, avukatımıza ulaştı.
Annemin kesim sırasında defalarca durmalarını istediğini doğruladı.
Bade'nin saçları bilerek kestiğini, Levent'in ise buna göz yumduğunu anlattı.
Bu tanıklıkla birlikte davamız daha da güçlendi.
Aylar süren soruşturma sonunda şirketlerin mali kayıtları incelendi. Gerçekte sunulmayan hizmetler için düzenlenen faturalar ortaya çıkarıldı.
Levent'in babası, Bade ve Levent hakkında adli süreç başlatıldı.
Hukuki mücadelemiz kolay değildi.
Bazen mahkemeden dönerken kendimi tükenmiş hissediyordum.
Ama annem her defasında elimi tutuyordu.
"Ben saçlarımı kaybettim kızım," diyordu. "Ama sen kendini kaybetmekten kurtuldun."
Hamileliğimin beşinci ayında Levent'e bebeği söyledim.
Avukatımın bilgisi dâhilinde, yazılı olarak.
Önce inanmadı.
Sonra görüşmek istedi.
Fakat artık onunla yalnız buluşmayacaktım.
Çocuğumuzun haklarının korunması için bütün işlemleri hukuk yoluyla yürütmeye karar verdim.
Levent'in bana yaptıklarıyla bebeğimin geleceğini birbirinden ayırmam gerektiğini biliyordum.
Aylar sonra kızım dünyaya geldi.
Adını Duru koydum.
Onu ilk kez kucağıma aldığımda annem yanımdaydı.
Küçük ellerine bakarken gözyaşlarını tutamadı.
"Baban bugün burada olsaydı çok mutlu olurdu," dedi.
Ben de ağladım.
Babamı yıllar önce kaybetmiştim.
Ama annem sayesinde sevgisinin hâlâ bizimle olduğunu hissediyordum.
Duru üç aylık olduğunda davamızda önemli bir gelişme yaşandı.
Mahkeme, haksız şekilde alıkonulan düğün ödemelerinin iadesine karar verdi. Diğer suçlamalarla ilgili yargılama ise devam ediyordu.
Paranın hesabıma yatırıldığı gün annemi küçük bir kuaför salonuna götürdüm.
Kapıdan girerken tedirgindi.
"Saçlarımı yeniden mi kestireceğiz?" diye sordu.
Gülümsedim.
"Hayır anne. Bugün başka bir şey yapacağız."
Kuaför, annemin uzamaya başlayan saçlarını özenle taradı ve küçük bir örgü yaptı.
Eski uzun örgüsüne benzemiyordu.
Ama annem aynaya baktığında ilk kez içtenlikle gülümsedi.
"Bak kızım," dedi. "Yeniden uzuyor."
Kucağımdaki Duru'ya baktım.
Bir gün büyüdüğünde ona anneannesinin hikâyesini anlatacaktım.
Saçlarından, gelinlikten ve yarım kalan düğünden bahsedecektim.
Ama en çok da sevginin fedakârlık kadar saygı gerektirdiğini öğretecektim.
Annem aynadan bana döndü.
"Pişman mısın Işıl? O gün düğünü iptal ettiğin için?"
Başımı salladım.
"Hayır anne. Hayatımda ilk kez doğru zamanda vazgeçtim."
Sonra elini tuttum.
Çünkü o gün bir gelinliği, bir düğünü ve yanlış insanlarla kuracağımı sandığım geleceği kaybetmiştim.
Ama annemi, kendime olan saygımı ve kızımla kurabileceğim huzurlu bir hayatı korumuştum.
Artık biliyordum ki insan bazen en güzel gününü kaybettiğini düşündüğü anda, aslında hayatının en büyük felaketinden kurtuluyordu.
Ve benim gerçek mutluluğum, beyaz bir gelinlikle nikâh masasına yürüdüğüm gün değil, annemin elini bırakmamayı seçtiğim gün başlamıştı.
Reklamlar
