EŞİMİN YÜZÜ BEMBEYAZ KESİLDİ, OMZUNDAKİ DOĞUM LEKESİNE BAKIP FISILDADI: “Hayır… Bu imkânsız.”

“Derya’nın omzundaki lekenin şeklini ezberlemiştim. Çünkü kız kardeşim onu bir keresinde bana gösterip ‘Bu işaret sayesinde onu bir gün bulacağız’ demişti.”

Kalbim duracak gibi oldu.

“Bunun bizim kızımızla ne ilgisi var?”

Baran başını kaldırdı.

“Bilmiyorum.”

İşte en korkunç cevap buydu.

Bilmiyordu.

Ama korkuyordu.

O gece ikimiz de uyuyamadık.

Baran saatlerce bebeğimizin beşiğinin yanında oturdu. Birkaç kez ona dokunmak istedi ama elini geri çekti.

Ben ise kafamın içinde aynı soruyu döndürüp duruyordum.

Bir bebeğin doğum lekesi nasıl olur da yirmi dört yıl önce kaybolmuş bir bebeğin doğum lekesiyle aynı olabilirdi?

Sabah olduğunda Baran’ın annesini aradık.

Kadın hastaneye geldiğinde yüzündeki ifadeden bir şeylerin ters gittiğini anladım.

Baran ona fotoğrafı gösterdi.

Annesi fotoğrafı gördüğü anda eli titredi.

Sonra bana baktı.

“Bebeğin omzunu görebilir miyim?”

Kızımızı yavaşça battaniyeden çıkardım.

Kadın doğum lekesini gördüğünde bir adım geri çekildi.

Dudaklarından tek bir kelime çıktı:

“Derya…”

Baran hemen annesine döndü.

“Anne, hayır. Bu mümkün değil.”

Kadın ağlamaya başladı.

“Ben de yıllardır bunun mümkün olmadığını düşünüyordum.”

“Ne demek istiyorsun?”

Kadın çantasından eski, yıpranmış bir zarf çıkardı.

Zarfın içinden sararmış bir gazete kupürü çıktı.

Kupürde yirmi dört yıl önce kaybolan bir bebekten bahsediliyordu.

Ama asıl dikkat çekici olan, kupürün yanında bulunan küçük nottu.

“Bebeğin omzunda kalp şeklinde kırmızı bir doğum lekesi vardır.”

Benim ellerim buz kesti.

Kızımızın omzundaki leke tam olarak kalp şeklindeydi.

Baran annesine baktı.

“Bu notu kim yazdı?”

Kadın gözyaşlarını sildi.

“Esra.”

“Peki neden yıllardır bunu bize söylemedin?”

“Çünkü Derya’yı kaybettiğimizde herkes onu öldü sandı. Sonra bir gün bir mektup aldım.”

“Kimden?”

Kadın başını eğdi.

“Esra’dan.”

Baran’ın yüzü değişti.

“Mektup nerede?”

Kadın bir süre çantasının içinde arandıktan sonra küçük bir kâğıt çıkardı.

Baran mektubu açtı.

Okudukça yüzündeki ifade değişiyordu.

Sonunda kâğıdı bana uzattı.

Mektupta Esra’nın el yazısıyla birkaç cümle vardı.

“Anne, Derya’yı bana ait olmayan bir hayattan korumak için gönderdim. Onu güvendiğim bir aileye bıraktım. Bir gün geri dönmek istersem onu bulacağım. Ama eğer dönemezsem, onu sevgiyle büyütmelerini iste.”

Mektubu okurken gözlerim doldu.

“Yani Derya kaçırılmamış mı?”

Baran annesine baktı.

“Esra onu kendi isteğiyle başka bir aileye mi vermiş?”

Annesi başını salladı.

“Bilmiyorum.”

O anda odanın kapısı açıldı.

Doktor içeri girdi.

Elinde bazı belgeler vardı.

“Bebeğinizin rutin taramalarından biriyle ilgili sizinle konuşmam gerekiyor.”

İçimde yeniden bir korku oluştu.

“Bir sorun mu var?”

“Hayır. Sağlık açısından herhangi bir sorun görünmüyor.”

Sonra elindeki belgeye baktı.

“Ancak doğumdan hemen sonra alınan kayıtlarla ilgili bir ayrıntı dikkatimi çekti.”

Baran ayağa kalktı.

“Nedir?”

Doktor, bebeğimizin doğum kayıtlarına baktı.

“Bu doğum lekesinin şekli ve yeri, hastanemizin eski kayıt sisteminde bulunan bir bebekle neredeyse birebir eşleşiyor.”

Baran’ın yüzü bembeyaz oldu.

“Eski kayıt mı?”

Doktor başını salladı.

“Yaklaşık yirmi dört yıl önce burada doğmuş bir kız çocuğu.”

Odaya sessizlik çöktü.

Doktor devam etti:

“Çocuğun adı Derya Esra Yalçın olarak kayıtlı.”

Baran’ın dizlerinin bağı çözüldü.

Sandalyeye oturdu.

Ben ise bebeğimize baktım.

Artık mesele yalnızca bir doğum lekesi değildi.

Bir ailenin yirmi dört yıllık sırrı, bizim kızımızın doğduğu gece yeniden ortaya çıkmıştı.

Fakat gerçek çok daha farklıydı.

Hastanenin arşivinden eski doğum dosyasını istedik.

Saatler sonra dosya bulundu.

Dosyada Derya’nın doğum tarihi, annesinin adı ve babasının adı vardı.

Ama bir şey eksikti.

Bebeğin taburcu edildiği bölümde kayıt yoktu.

Dosyanın son sayfasında yalnızca tek bir cümle yazıyordu:

“Bebek, annenin talebi üzerine güvenilir bir aileye teslim edilmiştir.”

Altında ise bir isim vardı.

O ismi gördüğüm anda nefesim kesildi.

Çünkü o isim, benim çocukluğumdan beri tanıdığım birinin ismiydi.

Baran’a baktım.

“Bunu sen de biliyor musun?”

Başını yavaşça kaldırdı.

“Hayır.”

İkimiz de aynı anda dosyaya eğildik.

Sonra annesinin bize verdiği eski mektubu tekrar okuduk.

Esra, Derya’yı güvenli bir aileye bıraktığını yazmıştı.

Ama kimse o ailenin kim olduğunu bilmiyordu.

Ta ki dosyanın arkasından çıkan ikinci belgeye kadar.

Belgenin altında benim babamın adı yazıyordu.

Dünyam başıma yıkıldı.

Yıllar önce kaybettiğim babam…

Meğer hayatımın en büyük sırrını benden saklamıştı.

Baran bana baktı.

“Senin baban mı?”

Başımı salladım.

Ama o anda aklıma korkunç bir ihtimal geldi.

“Baran…”

“Ne?”

“Ya Derya’yı yıllar önce benim babam aldıysa?”

Baran cevap veremedi.

Günler süren araştırmadan sonra gerçek ortaya çıktı.

Babam, gençliğinde Esra’nın çalıştığı hastanede görev yapan bir sosyal hizmet görevlisiyle birlikte çalışmıştı. Esra’nın ölümünden sonra Derya’nın ortada kalmasını istememiş, onu çocuk sahibi olamayan bir aileye teslim edilmesine aracılık etmişti.

O aile ise benim babamın çok yakın dostlarıydı.

Ve yıllar sonra o bebek başka bir aileye geçmişti.

Derya’nın nerede olduğunu bulmak için aylarca uğraştık.

Sonunda DNA testi yapıldı.

Sonuç geldiğinde hepimiz sessizce oturduk.

Test, Baran’ın Derya’nın biyolojik dayısı olduğunu doğruluyordu.

Ama daha büyük gerçek bundan sonra ortaya çıktı.

Derya yıllar önce başka bir aile tarafından evlat edinilmişti.

Ve şimdi yetişkin bir kadın olarak başka bir şehirde yaşıyordu.

Onu bulduğumuzda ilk söylediği şey şu oldu:

“Ben yıllardır gerçek ailemi arıyordum.”

Baran ona sarıldığında ikisi de ağladı.

Ben ise kızımızı kucağımda tutuyordum.

Sonra Derya bebeğimize baktı.

Omzundaki doğum lekesini görünce gülümsedi.

“Demek ailemizde bu işaret hâlâ var.”

O an anladım.

Baran’ın korktuğu şey kızımız değildi.

Geçmişti.

Yıllardır gömülü kalan acılar, kayıplar ve cevapsız sorular bir anda karşısına çıkmıştı.

O gece hastane odasında Baran yanıma oturdu.

Kızımızı kucağına aldı.

Bu kez omzundaki lekeye korkuyla değil, sevgiyle baktı.

“Onu ilk gördüğümde geçmişin geri döndüğünü sandım,” dedi. “Ama şimdi anlıyorum. Geçmiş bizi korkutmak için geri dönmedi. Bir ailenin kaybettiği bağı yeniden kurmak için geri döndü.”

Gülümsedim.

On yıl boyunca kaybettiğimiz altı bebeğin acısı hiçbir zaman tamamen geçmeyecekti.

Ama kucağımızdaki kızımız, o acıların yerine konulmuş bir çocuk değildi.

O, kendi başına bir mucizeydi.

Ve bize başka bir şey daha öğretmişti:

Bazen hayat, kaybettiklerimizi geri vermez. Ama onların bıraktığı boşluğun içinden hiç beklemediğimiz bir umut çıkarır.

Baran kızımızın alnından öptü.

Ben de ikisine sarıldım.

Yıllarca bir bebeğin ağlama sesini duymayı beklemiştik.

O gece ise yalnızca kızımızın sesini değil, yirmi dört yıl boyunca susmuş bir ailenin yeniden başlayan hikâyesini de duyduk.

Ve omzundaki küçük doğum lekesi artık bizim için korkunun değil, kaybolmuş bir bağın yeniden bulunduğunun işaretiydi.