İkizlerimin Saçındaki Harfler ve Gece Yarısı Sırrı

Yataktan fırlayıp üst kata koştum.

Ekranda gördüğüm şeyi yanlış anlamış olmayı o kadar istiyordum ki merdivenleri çıkarken gözlerim dolmuştu. Barın, çocuk odasına gözleri açık ama yüzünde hiçbir ifade olmadan girmişti. Sol elinde eski, kalın bir battaniye vardı. Sağ elindeyse evin arka balkonunun anahtarı parlıyordu.

Asıl korkutucu olan, konuşmasıydı. Kamera sesini açtığım anda kocamın fısıltısını duymuştum: 'Duman geliyor. Önce kapıdaki çocuğu çıkarmalıyım.'

Evde duman yoktu. Yangın alarmı çalmıyordu. Barın ise sanki gözlerinin önünde alevler yükseliyormuş gibi davranıyordu.

Koridora vardığımda çocuk odasının kapısı aralıktı. Miran, kapının yanındaki yatakta battaniyesine sıkıca sarılmış, gözlerini babasından ayırmıyordu. Lemi pencere tarafında dimdik oturmuştu. İkisinin de uyumadığı belliydi.

Barın anahtarı cebine koydu, Miran'a doğru eğildi.

'Baba, ben Miran'ım,' dedi oğlum titrek bir sesle.

Barın cevap vermedi. Çocuğun başındaki kocaman M harfine bile bakmadı. Yalnızca kollarını uzattı.

'Onu ben alayım,' dedim kapıdan, sesimi mümkün olduğunca sakin tutarak.

Kocam başını çevirdi ama beni görmüyor gibiydi. 'Geç kalacağız,' diye mırıldandı. 'Dışarı çıkarmam lazım.'

Reklamlar