Bir adım daha attığında önüne geçtim. Sertçe sarsmanın ya da bağırmanın onu daha da şaşırtabileceğini sezmiştim. Bir elimle Miran'ı arkamda tuttum, diğer elimle battaniyeyi kavradım.
'Çocuklar güvende, Barın. Gel, beraber koridora bakalım.'
Önce direnmedi. Sonra gözleri arkamdaki pencereye kaydı. Birden ürperip battaniyeyi çekiştirdi.
'Orası yanıyor! Görmüyor musun?'
Lemi korkuyla ağlamaya başladı. Barın ağlama sesini duyunca irkildi, başını iki yana salladı ve ilk kez gerçekten bana baktı.
'Ne oldu?' dedi. 'Niye hepiniz buradasınız?'
Elindeki anahtar yere düştü. Anahtarın çıkardığı ses o kadar keskin geldi ki hepimiz sustuk.
Barın birkaç saniye önce ne söylediğini, ne yaptığını hatırlamıyordu. Çocukları odalarından çıkarıp alt kattaki salona indirdim. Kapıyı kilitlemedim ama balkon anahtarını yanımda tuttum. Barın'a da oturmasını söyledim.
'Bana doğruyu anlat,' dedim. 'Bu gece neden çocukları balkona götürmeye çalışıyordun?'
Yüzündeki şaşkınlık öfkeye dönüştü. 'Ne balkonu? Ben uyuyordum.'
Telefonumdaki kaydı açtım. Görüntüyü izlerken dudaklarının rengi soldu. 'Bu ben miyim?' diye sordu. Sonra kendi sesini duydu ve başını ellerinin arasına aldı.
Miran sessizce yanıma sokuldu. 'Anne,' dedi, 'babam dün gece de gelmişti.'
Dizlerimin bağı çözüldü.
'Ne demek gelmişti?'
Lemi kardeşinin sözünü tamamladı. 'Kapının yanındaki yatağa baktı. Miran'ı kaldırdı. Sonra senin sesini duyunca bırakıp gitti.'
Bir önceki gece çamaşır makinesini kapatmak için üst kata çıktığımı hatırladım. Koridorda Barın'la karşılaşmıştım. Bana su içmeye kalktığını söylemişti. Uykulu olduğundan şüphelenmemiştim.
'Peki neden yatak değiştirdiniz?' diye sordum.
Miran, Lemi'nin elini tuttu. 'Babam hep kapının yanındaki yatağa geliyor. Lemi çok korktu. Bu gece ben orada olayım dedim.'
Lemi başını salladı. 'Bir de kameraya baktım. Sen görürsün diye.'
O anda saçlarındaki harflerin ne kadar önemli olduğunu anladım. Çocuklar babalarını kandırmaya çalışmamıştı. Onun isimlere, yüzlere, hatta başlarındaki koskoca harflere bakmadığını göstermek istemişlerdi. Babaları onları tanıyarak değil, yatakların yerini takip ederek hareket ediyordu.
Barın'ın gözleri doldu. 'Bana niye söylemediniz?'
Lemi'nin cevabı odadaki bütün havayı değiştirdi: 'Söyledik baba. Sen de rüya görmüşüz dedin.'
Kocam ağzını açtı, sonra kapattı. Çocuklarla konuşmayı gerçekten hatırlamıyordu. Ben de o an tartışmayı sürdürmedim. Öncelik onların güvenliğiydi.
Annemden gelip çocuklarla kalmasını istedim. Barın'ı da nöbetçi acil servise götürdüm. Doktora kameradaki kaydı gösterdik; son haftalarda ne kadar az uyuduğunu, yeni işindeki gece vardiyalarını ve geceleri uyurken bazen anlaşılmaz şeyler söylediğini anlattık.
Doktor, bunun uykuyla ilişkili bir bilinç bulanıklığı ya da başka bir sorun olabileceğini, tek görüntüyle kesin tanı konulamayacağını açıkladı. Gerekli ilk değerlendirmeyi yaptıktan sonra uyku hastalıkları konusunda inceleme önerdi. O zamana kadar çocukların gece bakımını Barın'ın tek başına üstlenmemesi, balkon ve merdiven gibi riskli yerlere erişimin güvenli hâle getirilmesi gerektiğini söyledi.
Hastaneden çıktığımızda hava aydınlanıyordu. Barın arabaya binmedi. Kaldırımda durup bana döndü.
'Saçlarını kestim çünkü onları karıştırmaktan utanıyordum,' dedi. 'İyi bir baba olmadığımı düşüneceğinden korktum. Sonra vardiyalar yüzünden iyice yoruldum. Gece ne yaptığımı bile bilmiyorum.'
'Oğullarımız senden korkuyor,' dedim. 'Bunu yalnızca yorgunluk diyerek geçiştiremeyiz.'
Başını eğdi. 'Biliyorum.'
Bir hafta boyunca çocukların yanında ben ve annem kaldık. Barın ayrı odada uyudu; geceleri kapılar ve balkon için güvenlik önlemleri aldık. İş yerinden izin aldı, doktor randevularına gitti. Uykusuyla ilgili takip başladı. Herhangi bir tehlikeyi yeniden küçümsemeyeceğimize birlikte karar verdik.
Fakat asıl zor olan, çocukların güvenini geri kazanmaktı.
Bir akşam Barın salonda onların karşısına oturdu. Özür dilemek için hazırlanmış uzun bir konuşması yoktu. Elinde yalnızca bir kutu boya kalemi ve iki boş kâğıt vardı.
'İkinizin saçını izinsiz kestiğim için özür dilerim,' dedi. 'Gece sizi korkuttuğum için de. Olanları hatırlamıyor olmam, korkmadığınız anlamına gelmiyor.'
Miran kaşlarını çattı. 'Bir daha bizi dışarı götürecek misin?'
'Hayır. Gece güvende olmanız için doktorla ve annenizle bir plan yaptık. Kendimi kötü hissedersem yardım isteyeceğim. Siz de korkarsanız hemen annenize ya da anneannenize haber vereceksiniz.'
Lemi uzun süre konuşmadı. Sonra kâğıda bir pencere, bir kapı ve iki yatak çizdi. Miran yanına iki küçük çocuk ekledi. Her birinin başına aynı sarı saçları yaptı.
'M harfi nerede?' diye sordu Barın.
Miran omuz silkti. 'Saçımız uzayınca o da gidecek.'
Barın çizime baktı. 'Zaten sizi tanımak için harfe ihtiyacım olmamalıydı.'
Aylar içinde gece yaşadığımız korku azaldı. Barın tedavi ve kontrollerini aksatmadı; evdeki güvenlik önlemlerini de hemen kaldırmadık. Çocuklar bir süre kendi odalarında uyumak istemedi. Onları zorlamadık. Güvenin, söylenen bir sözle değil, tekrar tekrar yaşanan güvenli gecelerle geri geldiğini öğrendik.
Bir pazar sabahı kahvaltı hazırlarken üst kattan kahkahalar yükseldi. Koşup baktığımda Miran ile Lemi yine yataklarını değiştirmişti. Bu kez korkudan değil, oyun olsun diye.
Barın kapının önünde duruyordu. Önce Miran'ın mavi yıldızlı battaniyesine, sonra Lemi'nin yatağın altına sakladığı oyuncak trene baktı. Gülerek isimlerini doğru söyledi.
'Nasıl bildin?' diye sordum.
'Çünkü onları dinliyorum,' dedi. 'Miran gülerken önce burnunu kırıştırıyor. Lemi ise heyecanlanınca kelimeleri peş peşe söylüyor.'
Çocuklar babalarına koştu. Ben kapının eşiğinde kalıp üçünü izledim. O gece kamerada gördüğüm korkunç görüntü aklımdan silinmeyecekti. Ama artık hayatımızı yalnızca o görüntü belirlemiyordu.
İkizlerin saçları yeniden uzadı. M ile L harfleri kayboldu. Yerlerine, birbirlerine çok benzeyen ama kendi sesleri, korkuları ve cesaretleri olan iki çocuğun sarı bukleleri geldi.
Ve Barın sonunda en önemli şeyi öğrendi: Bir çocuğu tanımak, onu diğerinden ayırabilmek değil; yardım istediğinde gerçekten duyabilmekti.