İsmi Görünce Polisi Aradı. Çünkü 40 Yıldır Sakladığımız Sır Ortaya Çıkmak Üzereydi…

Bir akşam Feraye, parasının kaybolduğunu söyleyerek Sırma'yı suçladı.

Sırma ağlayarak masum olduğunu anlattı.

Ben ise Feraye'ye inandım.

O gece Sırma odasına kapandı. Sabah uyandığımızda yatağı boştu.

İki gün sonra dere kenarında ona ait bir hırka bulundu.

Polis günlerce aradı. Hiçbir iz bulunamadı.

Akrabalarımız onun öldüğüne inanmaya başladı. Kesin bir kanıt olmamasına rağmen ben de bu düşünceye karşı çıkamadım.

Sonunda sembolik bir cenaze düzenledik.

Boş bir tabutu toprağa verdik.

Herkese Sırma'nın öldüğünü söyledim.

Oysa üç ay sonra bir mektup aldım.

Sırma yaşıyordu.

Başka bir şehirde, bir çocuk esirgeme kurumunun desteğiyle güvenli bir yere yerleştirilmişti.

Mektubunda yalnızca benimle görüşmek istediğini yazmıştı.

Hemen yanına gittim.

Beni görünce ağladı ama sarılmama izin vermedi.

'Bana neden inanmadın?' diye sordu.

Cevap veremedim.

'Bir daha beni yalnız bırakmayacağına söz verir misin?'

Ellerini tuttum.

'Söz veriyorum kızım.'

Fakat sözümü tutamadım.

Feraye'nin geçirdiği ağır ameliyat nedeniyle eve döndüm. Ardından hastalıklar ve aile sorunları birbirini izledi.

Sırma'nın adresi değişti. Gönderdiğim mektuplar karşılıksız kaldı.

Onu bir daha göremedim.

Anlatmayı bitirdiğimde Feraye sessizce ağlıyordu.

Sonra başını kaldırdı.

'Anne, ben onun yaşadığını biliyordum.'

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

'Ne söylüyorsun sen?'

'Yıllar sonra bana da mektup gönderdi. Ama sana söylemedim.'

'Neden?'

'Çünkü seni benden uzaklaştıracağından korktum.'

Kalbim sıkıştı.

'Kırk yıl boyunca bunu benden mi sakladın?'

Feraye gözlerini kaçırdı.

'Sen de herkese onun öldüğünü söyledin.'

İkimiz de sustuk.

Polis memuru araya girdi.

'Sırma'nın bugünkü soyadı Bennet mi?'

Feraye başını salladı.

'Evet. Yurt dışında evlenmiş. Daha sonra Türkiye'ye dönmüş.'

'Onunla en son ne zaman görüştünüz?'

'Geçen hafta beni aradı. Annemle görüşmek istedi. Ben cevap vermedim.'

'Neden bugün kayıp olduğunu düşündünüz?'

'Dün kaldığı pansiyona gittim. Ortada yoktu. Telefonuna ulaşamadım. Görevli birkaç gün önce yanında bir bebekle geldiğini söyledi.'

Tam o sırada sosyal hizmet uzmanının telefonu çaldı.

Kısa bir görüşmenin ardından bize döndü.

'Bebeği bırakan kadın bulundu.'

Yerimden doğrulmaya çalıştım.

'Nerede?'

'Acil serviste. Rahatsızlanmış ama bilinci açık.'

'Sırma mı?'

'Evet.'

Bir saat sonra doktor geldi. Sırma'nın doğumdan sonra yeterince dinlenmeden hastaneye geldiğini düşündüklerini söyledi.

Ancak bebeğin annesi olup olmadığını açıklamadı.

Ardından tekerlekli sandalyeyle içeri bir kadın getirildi.

Saçları beyazlamış, yüzü yılların izleriyle dolmuştu.

Ama gözlerini hemen tanıdım.

'Sırma…'

Kadın ağlamaya başladı.

'Nevber anne…'

Kollarımı açtım.

Yanıma yaklaşıp sarıldı.

Kırk yıl boyunca içimde büyüyen özlem, o birkaç saniyeye sığdı.

'Beni neden aramadın?' diye fısıldadım.

'Seni unutamadım. Ama beni yeniden istemeyeceğinden korktum.'

'Hiçbir zaman unutmadım seni.'

Bir süre sonra Pars'ı sordum.

'Sırma, bu bebek senin oğlun mu?'

Başını iki yana salladı.

'Hayır. Benim torunum.'

Şaşkınlığımı gizleyemedim.

'Benim Melda adında bir kızım vardı. Otuz sekiz yaşındaydı. Pars onun bebeği.'

Sırma derin bir nefes aldı.

'Melda doğumdan sonra ağır sağlık sorunları yaşadı. Doktorlar onu kurtaramadı. Birkaç gün önce kaybettik.'

Elini tuttum.

'Başın sağ olsun kızım.'

'Pars'ın babası, Melda hamileyken ayrılmıştı. Kendisine ulaşmaya çalıştım ama sonuç alamadım.'

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

'Torunuma bakacağımı düşündüm. Fakat kendimi iyi hissetmiyordum. Seni burada bulabileceğimi öğrenince yardım istemeye geldim.'

'Peki neden bebeği bırakıp gittin?'

'Acil servise inecektim. Hemşireye notu verdim. Sonra koridorda fenalaştım. Beni başka bir bölüme götürmüşler.'

Sırma kucağımdaki Pars'a baktı.

'Onu terk etmedim Nevber anne. Sadece güvende olmasını istedim.'

Bebeği dikkatlice ona uzattım.

'Artık yalnız değilsin.'

O sırada Feraye yanımıza geldi.

'Sırma, senden özür dilemek istiyorum.'

Sırma'nın yüzü gerildi.

'Kırk yıl sonra mı?'

Feraye başını eğdi.

'O gün seni hırsızlıkla suçladım. Kaybolduğunu söylediğim parayı daha sonra kendi eşyalarımın arasında buldum.'

Nefesim kesildi.

'Bunu neden bana söylemedin Feraye?'

'Utandım. Sonra da gerçeği açıklamaya cesaret edemedim.'

Sırma gözyaşlarını sildi.

'Ben o suçlama yüzünden evden ayrıldım.'

'Biliyorum,' dedi Feraye. 'Bana hemen inanmanı beklemiyorum. Ama gerçekten pişmanım.'

Sırma uzun süre konuşmadı.

Sonunda yalnızca şunu söyledi:

'Kaybettiğimiz yılları geri getiremeyiz.'

O gün bütün sorunlarımız çözülmedi.

Ama gerçekler ilk kez açıkça konuşulmuştu.

Polis, Sırma'nın kayıp olduğuna ilişkin şüpheleri giderdi. Hastane kayıtları incelendi. Pars'ın doğum belgeleri doğrulandı.

Sosyal hizmet uzmanları, bebeğin bakım koşullarını değerlendirdi. Gerekli işlemlerin ardından Sırma'nın torunuyla güvenli şekilde yaşayabilmesi için destek sağlandı.

Benim taburcu olmam birkaç hafta sürdü.

Bu süreçte Sırma neredeyse her gün Pars'ı görmeye getirdi.

Feraye de ziyaretlere katılmaya başladı.

İlk zamanlarda birbirleriyle konuşmakta zorlanıyorlardı.

Fakat zamanla geçmişi tartışmak yerine birbirlerini dinlemeyi öğrendiler.

Hastaneden çıktığımda Sırma, Pars'la birlikte yakınımızdaki küçük bir daireye yerleşmişti.

Bir akşam Feraye elinde eski bir kutuyla geldi.

İçinden çocukluk fotoğrafları çıktı.

Sırma kendi fotoğrafını görünce ağladı.

Arkasında benim el yazımla şu cümle vardı:

'Kızım Sırma, onuncu yaş gününde.'

Fotoğrafı göğsüne bastırdı.

'Beni gerçekten kızın olarak görmüşsün.'

'Her zaman öyle gördüm,' dedim.

Sırma elimi tuttu.

'Keşke bunu o yıllarda da hissedebilseydim.'

Aylar geçti.

Pars büyüdü. İlk dişini çıkardı. Minicik elleriyle yüzüme dokunmaya başladı.

Bir gün Sırma onu kucağıma bıraktı.

'Bak Nevber anne, seni tanıyor.'

Gülümsedim.

Feraye de yanımıza oturdu.

Üçümüz uyuyan bebeği seyrettik.

Kırk yıl önce gömdüğümüz boş tabutun aslında neyi temsil ettiğini artık biliyordum.

O tabutta bir çocuk değil, sakladığımız gerçekler ve birbirimize duyduğumuz güven yatıyordu.

Geçmişi değiştiremezdik. Kaybettiğimiz yılları geri alamazdık.

Ama kalan zamanımızı yalanlarla geçirmek zorunda değildik.

96 yaşında, öldüğünü söylediğim kızım saydığım çocuğa yeniden kavuşmuştum.

Ve hayatımda ilk kez, ardımda yarım kalmış bir sır bırakmayacağımı biliyordum.
Reklamlar