İsmi Görünce Polisi Aradı. Çünkü 40 Yıldır Sakladığımız Sır Ortaya Çıkmak Üzereydi…

'Ama en korkunç gerçek hâlâ hastane kapısının ardında bekliyordu…'

Koridordan gelen ayak sesleri giderek yaklaştı. Feraye gözyaşlarını silmeye çalışırken kapı açıldı. İçeri iki polis memuru ve hastanenin sosyal hizmet uzmanı girdi.

Memurlardan biri yatağıma yaklaştı.

'Nevber Hanım, bebeğin güvenliğiyle ilgili bazı sorular sormamız gerekiyor.'

Kucağımdaki Pars hafifçe kıpırdandı. Onu kendime yaklaştırdım.

'Önce annesinin nerede olduğunu söyleyin.'

'Bebeği bırakan kadının görüntülerine ulaştık. Kimliğini araştırıyoruz. Kızınızın anlattıkları nedeniyle eski bir kayıp dosyasını da incelememiz gerekiyor.'

Feraye başını öne eğdi.

'Anne, artık her şeyi anlatmalısın.'

Derin bir nefes aldım. Kırk yıldır içimde sakladığım gerçeği söylemenin zamanı gelmişti.

1986 yılının sonbaharıydı.

O zamanlar 56 yaşındaydım. Feraye 28 yaşındaydı. Kocamı birkaç yıl önce kaybetmiştim.

Evimizde bir de on dört yaşında kız yaşıyordu.

Adı Sırma'ydı.

Sırma benim öz kızım değildi. Uzak akrabamız olan annesi hastalandığında onu yanıma almıştım. Annesi öldükten sonra babasından da haber alınamamıştı.

Onu kendi kızım gibi büyütmeye çalışmıştım.

Fakat Feraye, Sırma'nın evimize gelmesini hiçbir zaman kabullenememişti.

Başlangıçta küçük tartışmalar yaşanıyordu. Zamanla birbirlerine duydukları güvensizlik büyüdü.

Reklamlar