Aylin’in gözleri doldu. “Korkuttum seni değil mi?”
“Evet,” dedim dürüstçe. “Ama aynı zamanda… bana hayatımın en büyük hediyesini verdin.”
“Ne gibi?”
Omzuna elimi koydum.
“Bunca yıl doğru bir şey yaptığımı gösterdin.”
Aylin bir şey söylemedi. Sadece sarıldı.
O an anladım…