Kocamın vefatından sonra şehirdeki daireyi satıp, ailemden kalan eski köy evine taşındım.
Paslanmış bir metal kutu.
Ellerim titreyerek toprağı biraz daha temizledim. Kutu ağırdı. Kilidi çürümüş gibiydi; hafif bir zorlamayla açıldı. İçinde eski belgeler, sararmış fotoğraflar ve bir kese vardı. Keseyi açtığımda içinden altın bilezikler ve birkaç eski Cumhuriyet altını çıktı.
Ama asıl dikkatimi çeken belgeler oldu. Üzerinde babamın ve amcamın isimleri yazıyordu. Tapu evrakları… Ev ve arsanın tamamının aslında annemin adına devredildiğini, fakat yıllar önce yapılan bir anlaşmazlık yüzünden bu belgelerin saklandığını anladım. Resmî kayıtlarda hâlâ amcamın payı görünüyordu. O yüzden yıllardır bu evin gerçek sahibi olduğumu kanıtlayamıyorduk.
Belgeleri elime aldığım an zihnimde bir şey yerine oturdu. Kurtların özellikle o noktayı kazması tesadüf olabilir miydi?
Kapının açık olduğunu fark ettim. Dışarı çıktım. Avlunun kenarında dört kurdun ormanın sınırında durduğunu gördüm. Bana bakıyorlardı. Ne tehditkâr ne de uysal… Sadece bakıyorlardı.
Bir an için içimde garip bir his doğdu. Sanki o ev, o toprak onları çağırmıştı. Belki de yıllar önce dedemin sakladığı bu kutunun kokusu toprağa işlemişti. Belki de fırtına değil, başka bir şey onları kapıma getirmişti.
Bir adım attım. Kurtlardan biri başını hafifçe kaldırdı. Göz göze geldik. O bakışta vahşilikten çok bilgelik vardı. Sonra hiçbir ses çıkarmadan ormana doğru dönüp yürümeye başladılar. Dördü de ağaçların arasına karışıp kayboldular.
Elimde belgelerle kapının önünde uzun süre durdum. Eğer o gece kapıyı açmasaydım, belki de bu kutu yıllarca toprağın altında kalacaktı. Evimi kaybetme ihtimaliyle yaşayacaktım.
O gün köye inip belgeleri muhtara ve notere gösterdim. Süreç aylar sürdü ama sonunda evin ve arazinin tamamı resmen bana geçti. Altınları bozdurmadım; kutunun içinde saklı tutuyorum. Bana o geceyi hatırlatıyor.
Şimdi akşamları hâlâ ormandan ulumalar duyuyorum. Ama korkmuyorum. Bazen pencereye yaklaşıp karanlığa bakıyorum. Onları tekrar görmedim.
Yine de biliyorum ki o gece kapıma gelen şey sadece dört vahşi hayvan değildi. Bazen doğa, insanın göremediği düğümleri kendi usulüyle çözer.
Ve bazı kurtlar, sandığımızdan daha sadıktır.
Ellerim titreyerek toprağı biraz daha temizledim. Kutu ağırdı. Kilidi çürümüş gibiydi; hafif bir zorlamayla açıldı. İçinde eski belgeler, sararmış fotoğraflar ve bir kese vardı. Keseyi açtığımda içinden altın bilezikler ve birkaç eski Cumhuriyet altını çıktı.
Ama asıl dikkatimi çeken belgeler oldu. Üzerinde babamın ve amcamın isimleri yazıyordu. Tapu evrakları… Ev ve arsanın tamamının aslında annemin adına devredildiğini, fakat yıllar önce yapılan bir anlaşmazlık yüzünden bu belgelerin saklandığını anladım. Resmî kayıtlarda hâlâ amcamın payı görünüyordu. O yüzden yıllardır bu evin gerçek sahibi olduğumu kanıtlayamıyorduk.
Belgeleri elime aldığım an zihnimde bir şey yerine oturdu. Kurtların özellikle o noktayı kazması tesadüf olabilir miydi?
Kapının açık olduğunu fark ettim. Dışarı çıktım. Avlunun kenarında dört kurdun ormanın sınırında durduğunu gördüm. Bana bakıyorlardı. Ne tehditkâr ne de uysal… Sadece bakıyorlardı.
Bir an için içimde garip bir his doğdu. Sanki o ev, o toprak onları çağırmıştı. Belki de yıllar önce dedemin sakladığı bu kutunun kokusu toprağa işlemişti. Belki de fırtına değil, başka bir şey onları kapıma getirmişti.
Bir adım attım. Kurtlardan biri başını hafifçe kaldırdı. Göz göze geldik. O bakışta vahşilikten çok bilgelik vardı. Sonra hiçbir ses çıkarmadan ormana doğru dönüp yürümeye başladılar. Dördü de ağaçların arasına karışıp kayboldular.
Elimde belgelerle kapının önünde uzun süre durdum. Eğer o gece kapıyı açmasaydım, belki de bu kutu yıllarca toprağın altında kalacaktı. Evimi kaybetme ihtimaliyle yaşayacaktım.
O gün köye inip belgeleri muhtara ve notere gösterdim. Süreç aylar sürdü ama sonunda evin ve arazinin tamamı resmen bana geçti. Altınları bozdurmadım; kutunun içinde saklı tutuyorum. Bana o geceyi hatırlatıyor.
Şimdi akşamları hâlâ ormandan ulumalar duyuyorum. Ama korkmuyorum. Bazen pencereye yaklaşıp karanlığa bakıyorum. Onları tekrar görmedim.
Yine de biliyorum ki o gece kapıma gelen şey sadece dört vahşi hayvan değildi. Bazen doğa, insanın göremediği düğümleri kendi usulüyle çözer.
Ve bazı kurtlar, sandığımızdan daha sadıktır.
Reklamlar
24 Şubat 2026
Reklamlar
