Müstakbel gelinim 20 misafirin önünde elime paspas verip “yemeğini hak et” deyince, çantamdan çıkardığım şeyle tüm salonu buz kestirdim

"Evet, ben bir temizlikçiyim Melis," diye devam ettim, elimdeki tapuyu ona doğru hafifçe sallayarak. "Bu eller, yeri geldi tuvalet fırçaladı, yeri geldi sizin gibi insanların arkasını temizledi. Ama bu eller, oğlumu kimseye muhtaç etmeden, dürüstlükle, namusla büyüttü. Senin az önce küçümsediğin o paspas suyu, benim alnımın teriydi. Ve o ter, sana oturacağın o rüya gibi evi almıştı."

Melis panikle kekelemeye başladı. Bir anda o havalı kadın gitmiş, yerine aciz biri gelmişti. "Ben... Ben sadece şaka yapıyordum. Lütfen, yanlış anladınız anneciğim..." diye geveledi, ellerini panikle uzatarak tapuya dokunmaya çalıştı. 'Anneciğim' kelimesi ağzından o kadar iğreti çıkmıştı ki midem bulandı. Bir adım geri çekilip tapuyu ondan uzaklaştırdım.

Tam o sırada salonun büyük ahşap kapısı açıldı. Oğlum Emre içeri girdi. Yüzünde annesini ve nişanlısını görecek olmanın verdiği bir gülümseme vardı ama ortamdaki o ağır havayı, yerdeki cam kırıklarını, benim elimdeki paspası ve diğer elimdeki tapuyu görünce adımları yavaşladı. "Neler oluyor burada?" diye sordu, sesi endişeliydi.

Salondaki kadınlardan çıt çıkmıyordu. Herkes nefesini tutmuştu. Melis koşarak Emre'nin yanına gitti, koluna sımsıkı girdi. "Aşkım, inan bana çok küçük bir yanlış anlaşılma oldu, biz annemle sadece aramızda şakalaşıyorduk..."

Ama Emre aptal değildi. Benim odaya ilk girdiğim anki o yapayalnız duruşumu, elime tutuşturulan o paspası ve yüzümdeki o kırgın ama gururlu ifadeyi hemen okumuştu. Kadınlardan biri, Melis'in daha on dakika önce söylediği o iğrenç "Yemeğini hak et" cümlesini fısıltıyla yanındakine aktarınca, Emre'nin kulakları bunu duydu.

Oğlumun gözlerindeki o aydınlık ifade aniden karardı. Annesine yapılan bu aşağılık muameleyi anladığı an, Melis'in kolunu sertçe kendinden uzaklaştırdı. Bana doğru yürüdü, elimdeki paspası nazikçe aldı ve yere, o dökülen yapışkan sıvıların ve kırık camların üzerine fırlattı. Sonra diğer elimdeki tapuya baktı. O tapuyu almak için neler çektiğimi, nasıl uykusuz kaldığımı sadece o biliyordu. Gözleri dolmuştu.

"Senin o temizlikçi ellerini öperim ben anne," dedi titreyen bir sesle ve alnımdan öptü. Dönüp Melis'e baktığında yüzünde daha önce hiç görmediğim kadar soğuk ve acımasız bir öfke vardı. "Senin annen bu salonda olsaydı ve birisi ona bunu yapsaydı ne hissederdin? Benim annem kendi tırnaklarıyla kazıyarak beni bugünlere getirdi. Sen onun tırnağındaki kir bile olamazsın."

Melis ağlamaya, yalvarmaya başladı. "Emre lütfen, herkesin içinde yapma, yalvarırım düğünümüze sadece bir hafta kaldı!" diye feryat ediyordu. Salondaki o şık kadınlar şimdi utançla gözlerini kaçırıyor, bazıları çantalarını toplayıp sessizce salondan çıkmaya hazırlanıyordu.

"Hangi düğün?" dedi Emre, sesi buz gibiydi. "Ben annemi ezen, onun alın terini aşağılayan bir kadınla aynı yastığa baş koymam. Bu iş bitti Melis."

Emre elimi sımsıkı tuttu. Yıllar önce okula götürürken benim tuttuğum o minicik eller, şimdi bana siper olan koca bir adamın elleriydi. Tapuyu özenle çantamın içine geri koydum. Melis hıçkırıklar içinde yere çökerken, kendi kırdığı bardak ve dökülen içecekle baş başa kaldı. O lüks salonun kapısından başımız dik, gururla çıkıp gittik.

O tapuyu ertesi hafta iptal edip tamamen kendi üzerime aldım ve o lüks evi kiraya verdim. Emre ise hayatına, ona ve emeğe gerçekten saygı duyan, temiz kalpli biriyle devam etti. Melis mi? Duyduğuma göre o günkü şımarıklığının bedeli olarak hayatının geri kalanında kendi kırdığı o cam parçalarını toplamaya devam etti.