Şok İçinde Bağırdı: “Bu Çocuğu Tutamayız!”
Yıllar süren kısırlık mücadelesinin ardından, sonunda yeni doğan kızımızı eve getirmiştik. Ancak ilk parti sırasında kocam donup kaldı, geriye doğru dik baktı ve bağırdı: “Onu tutamayız.” O anda, bir olayın korkunç derecede korkunç göründüğünü anlamıştım.
Bebek küvetinin başında durmuş, kocam Kerem'in bebeğimizi yıkamasını izliyordum. Küvetin üzerine eğilmiş, bir arada kalan minicik yükleri, diğeriyle plastik bir kaptanın omzuna sıcak su dökülüyordu. Sanki elinde camdan bir biblo devam etmiş gibi titiz bir şekilde açıklamıştı.
Tam yıl boyunca takvimler, kan testleri, iğneler, randevular ve bizden başka kimse için anlam ifade etmeyen kayıplarla boğuşmuştuk. Ve işte, Lara sonunda buradaydı.
Kızımız…
Hala tutuklulardan bu kelimeyi söylerken zorlanıyordum. Taşıyıcı annemiz Seda, birkaç gün önce doğumu gerçekleştirmişti. Şu an bile onun gerçek dışı olması gerekiyor. Taşıyıcı anne süreci en ince ayrıntısına kadar planlanmıştı. Avukatlar, sözleşmeler, danışmanlıklar, tıbbi taramalar… Formül imzalanmış, sınırları belirlenmişti. Düzenin bizi acıdan koruyabileceğine inanmıştık. Belki de bu saflıktı.
Ancak transfer başarılı olduktan sonra Seda bizi ağlayarak aradığında, ben de ağlamıştım. İlk ultrasonda ekranda kalp atışı görüldüğünde, Kerem titreyip oturmak zorunda kaldı. Her randevuda, kızımızın başka bir kadının takip ettiği ve mutluluğun bizim için her zaman ne kadar kırılgan olduğu çalışıyordu.
oluşum sürecinin düzgün geçmişti. Hiçbir endişe, hiçbir belirti yoktu; Sürecin sonunda bizi bir şeyler beklediğime dair en küçük bir işaret bile görmemişti.
Kerem, sırtını durulamak için Lara'yı değiştirdi.
Ve o anda donup kaldı.
Önce sadece dikkatli davrandığını sandım ama sonra elindeki kap devrildi, su küvete boşaldı. Kerem bunu fark etmedi bile.
“Kerem?”
Cevaplandı.
"Kerem! Ne oldu? Sorun ne?"
Gözlerin üst sırtındaki bir görünüm kilitlenmişti; bakışları sabit ve donuktu ki içime buz gibi bir ürperti sürüyor.devamını okumak için diğer sayfaya katılabilirsiniz..