Şok İçinde Bağırdı: “Bu Çocuğu Tutamayız!”

Bu sarsıcı hikayenin devamını, istediğin isim ve yerelleştirme kurallarına göre merak uyandırıcı ve akıcı bir dille Türkçeye çevirdim:
Anneliğimi Kimse Sorgulayamaz
Sonra fısıldadı: “Bu olamaz…” İçim çekildi. “Ne olamaz?” Korku dolu gözlerle bana baktı. “Hemen Seda’yı ara!” Ona bakakaldım. “Kerem, ne oldu? Neden?” Küçük banyoda sesi keskin ve yüksek çıktı: “Lara‘yı bu halde tutamayız. Yapamayız. Sırtına bak!”
Söyledikleri hiçbir anlam ifade etmiyordu. Yaklaştım ve eğildim. Kerem’in odaklandığı o izi gördüğümde gözlerim yaşlarla doldu. “Hayır… Allahım hayır. Bu olamaz!” diye çığlık attım, sesim duvarlarda yankılandı. “Zavallı bebeğim, sana ne yaptılar?”
Doğum anını parça parça hatırlıyordum. O an odada değildik. Telefon geç gelmişti. Seda saatlerdir Ankara Şehir Hastanesi’nde doğumhanedeydi. Bir hemşire bizi arayıp bebeğin gelmek üzere olduğunu söylediğinde yola koyulmuştuk. Hastaneye vardığımızda ise beklememiz gerektiği söylenmişti.
“Bundan hiç hoşlanmadım,” demiştim. “Bebeğimiz dünyaya gelirken orada olmak istiyordum. Sence…” Kerem neyden korktuğumu biliyordu. Başını salladı. “Sözleşme kapı gibi. Bebeği sahiplenme şansı yok. Rahatla… Bazen hayat bize böyle ters köşeler yapar. Eminim her şey yolundadır.”
O hastane koridorunda sanki sonsuza kadar beklemiştik. Akşamın ilerleyen saatlerinde bir hemşire nihayet bizi içeri çağırdı. Seda uyuyordu. Lara da öyle. Onu kundaklayıp bir beşiğe koymuşlardı. Küçük bir melek gibi görünüyordu; onu kucağıma alıp sarılmamak için kendimi zor tutmuştum.
Hemşire fısıldayarak, “Durumu iyi,” dedi. Bir çocuk doktoru gülümsedi, sağlıklı olduğunu söyledi ve hızla odadan çıktı. Birkaç gün sonra Lara’yı eve getirmemize izin verildi. Banyodaki o ana kadar her şey normal görünüyordu.
Kerem onu küvette tutarken ben Lara’nın sırtına bakıyordum. İlk başta zihnim gördüğüm şeyi algılamayı reddetti. Lara’nın sırtının üst kısmında ince, düz ve belirgin bir çizgi vardı. Etrafındaki deri hafif pembeleşmişti, iyileşiyordu. Bu bir çizik ya da doğum lekesi değildi. “Bu bir ameliyat dikişi,” dedi Kerem. “Birisi kızımıza bir işlem yapmış ve bize haber bile verilmemiş.” “Hayır.” Ona döndüm. “Hayır… Ne ameliyatı?” “Bilmiyorum.” Kerem yutkundu. “Ama acil bir şey olmalı.” “Allahım, kızımızın nesi var?” “Hastaneyi ara,” dedi Kerem. “Ve Seda’yı. Birinin bunu açıklaması lazım.”
Seda telefona cevap vermedi. Dördüncü aramada Kerem’in yüz ifadesi tamamen değişmişti. Artık sadece korku değil, öfke vardı. Evliliğimizde sadece birkaç kez gördüğüm türden bir öfke. Bir havlu kapıp Lara’yı küvetten çıkardı. “Hastaneye gidiyoruz.”
Hastaneye geri koştuk. Resepsiyondaki gergin açıklamalardan sonra bizi çocuk bölümüne aldılar. Tanımadığım bir doktor içeri girdi. Ben her hareketini izleyecek kadar yakınında dururken Lara’yı dikkatle muayene etti. Ateşini, nefesini ve o dikiş izini kontrol etti. Bir kez başını salladı; bu nedense çığlık atma isteği uyandırdı bende.
Sonunda geri çekildi. “Durumu stabil. İşlem başarılı olmuş.” Ona dik dik baktım. “Ne işlemi?” Ellerini birleştirdi. “Doğum sırasında düzeltilmesi gereken bir sorun tespit edildi. Enfeksiyonun doku derinliklerine yayılmasını önlemek için acil müdahale gerekiyordu. Küçük bir cerrahi düzeltme yapıldı.”
“Enfeksiyon mu?” Kerem’e baktım. Kerem öne çıktı. “Ve kimse bize haber vermeyi ya da izin almayı düşünmedi mi?” Doktor duraksadı. “Onay alındı.” İçimdeki her şey dondu. “Kimden?” “Benden.”