Yaşlı kadın buzun üzerinde boğulan bir kurdu kurtardı ve her şey bittiğinde ormandan onlar çıktı…

Sürü, yabancıya saldırmak için yay gibi gerilmişken beklenmedik bir şey oldu. Az önce ölümden dönen yaralı kurt, acı içinde ayağa kalktı. Titreyen bacaklarına rağmen kadının önüne geçti ve sürüsüne karşı koruyucu bir tavırla hırlamaya başladı. Bu zayıf ama kararlı ses, sürüye net bir mesaj veriyordu: Bu kadına dokunulmayacaktı. Vahşi doğanın kanunları, o an yerini kadim bir minnet duygusuna bırakmıştı.

Sürünün lideri bir an duraksadı, ardından başını hafifçe eğerek geri çekildi. Diğer kurtlar da liderlerini takip ederek ormanın karanlığına doğru süzüldüler. Yaralı kurt, gitmeden önce arkasına dönüp kadına son bir kez baktı. Gözlerinde artık vahşet değil, derin bir huzur ve teşekkür vardı. Topallayarak arkadaşlarının peşinden gitti ve kısa süre sonra gözden kayboldu.

Yaşlı kadın, buzun üzerinde yapayalnız kalmıştı ama artık korkmuyordu. Rüzgar karları savururken, az önce yaşanan mucizenin etkisiyle kalbi ısınıyordu. Doğanın en sert yüzünde bile iyiliğin bir karşılığı olduğunu anlamıştı. Yavaşça yerden kalktı ve arkasında kurt pençeleriyle insan ayak izlerinin yan yana durduğu o karlı buz pistini bırakarak evinin yolunu tuttu.