Babam Ölmeden Önce Yatağının Altına Bakmamı İstedi, Sakladığı Kutuyu Açınca Hayatımın En Büyük Sırrıyla Yüzleştim
O gece annem, anneannesinden kalan altınları bozdurmak ve borçların bir kısmını ödemek için başka bir ilçeye gitmiş. Babam hava çok kötü olduğu için gitmemesini istemiş ama tartışmanın ardından annem kararından vazgeçmemiş.
Dönüş yolunda geçirdiği kazada hayatını kaybetmiş.
"Ona gitmemesini söylemiştim," diye yazmıştı babam. "Ama onu o yolculuğa sürükleyen çaresizliği ben yarattım. Borçlarımı ve korkularımı dürüstçe paylaşsaydım belki birlikte başka bir çözüm bulurduk. Kazaya ben sebep olmadım ama o geceye giden yolda yaptığım yanlışları da inkâr edemem."
Mektubu göğsüme bastırdım.
Babam hayatı boyunca kendini suçlamıştı.
Fakat kutunun içindekiler bununla bitmiyordu.
Bir dosyada eski banka dekontları, ödeme makbuzları ve sararmış resmî belgeler vardı. Başka bir zarfta ise annemin fotoğrafları duruyordu.
Fotoğrafların arasında küçük, kırmızı kapaklı bir defter buldum.
İlk sayfasında annemin el yazısı vardı.
"Beliz büyüdüğünde okusun diye."
Parmaklarım uyuştu.
Defteri açtım.
Annem hamileliğinden itibaren benim için küçük notlar yazmıştı. İlk gülümsememi, yürümeye başladığım günü, gece uyumadan önce dinlemek istediğim masalları anlatıyordu.
Sayfaları çevirdikçe içimde tarifsiz bir özlem büyüdü.
Sonra ölümünden iki gün önce yazdığı satırlara geldim.
"Ziya'nın benden bir şey sakladığını biliyordum. Bugün sonunda konuşabildik. İşini kaybetmiş, borçlanmış. Ona çok kızgınım ama bunu birlikte çözebiliriz. Beliz'in babasına ihtiyacı var. Benim de sevdiğim adamın yeniden kendine güvenmesine."
Bir sonraki sayfada başka bir not vardı.
"Yarın annemden kalan altınları bozdurmayı düşünüyorum. Ziya istemiyor. Beni korumaya çalışıyor ama artık bir şeyleri erteleyemeyiz. Ona kızgın olsam da onu seviyorum. Bazen insanın gururu, yardım istemesini engelliyor. Bunu aşacağız."
Defteri kapattım.
Babam yıllarca annemin ölümünü kendi suçu olarak görmüştü. Oysa annem son günlerinde bile birlikte bir çıkış yolu bulabileceklerine inanmıştı.
Ama içimde hâlâ cevaplanmamış bir soru vardı.
Babam neden bütün bunları bana ölmeden önce anlatamamıştı?
Kutunun dibinde ikinci bir zarf buldum. Üzerinde bir kadın adı ve telefon numarası yazılıydı.
"Meral Hanım. Beliz isterse arasın."
Yanındaki notta bu kadının annemin çocukluk arkadaşı olduğu belirtiliyordu.
Telefonumu çıkarıp numarayı çevirdim.
Yaşlı bir kadın açtı.
"Ben Beliz," dedim. "Ziya'nın kızıyım."
Kadın derin bir nefes aldı.
"Demek kutuyu buldun."
Bu sözleri duyunca irkildim.
"Siz biliyor muydunuz?"
"Baban yıllar önce bana her şeyi anlatmıştı. Bir gün sana gerçeği söylemek istediğinde yardımcı olmamı istemişti."
"Peki neden bugüne kadar beklediniz?"
"Çünkü kararın ona ait olduğunu düşündüm. Ama artık bunu seninle konuşabiliriz."
Meral Hanım ertesi sabah gelmeyi teklif etti.
O gece eve döndüğümde kocam Kerem beni kapıda karşıladı. Yüzümü görünce hiçbir şey sormadan sarıldı.
Çocuklarımız uyuduktan sonra mektubu ona okudum.
"Bunca yıl neden sustu?" diye sordum.
Kerem bir süre düşündü.
"Belki de sana anlatırsa gözündeki yerini kaybedeceğinden korktu."
"Ama babam benim her şeyimdi."
"O da bunu biliyordu. Bazen insan en çok sevdiği kişinin gözünde küçülmekten korkuyor."
O gece neredeyse hiç uyumadım.
Ertesi sabah Meral Hanım geldiğinde yanında eski bir çanta vardı. Saçları bembeyazdı. Beni görür görmez gözleri doldu.
"Annenin yüzüne ne kadar benziyorsun," dedi.
Salonda oturduk. Çantasından annemin gençlik fotoğraflarını ve birkaç mektup çıkardı.
"Babanın sana söyleyemediği başka bir şey var," dedi.
Kalbim yeniden sıkıştı.
"Nedir?"
"Annenin ölümünden sonra seni bir süreliğine yanına almak isteyen akrabaların olmuş. Ziya'nın hem maddi durumu kötüymüş hem de çok ağır bir yas yaşıyormuş."
"Beni onlara vermek istemiş mi?"
Meral Hanım başını salladı.
"Bir an için bunu düşünmüş. Sana iyi bakamayacağından korkmuş. Ama sonra kararını değiştirmiş."
Çantasından katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Babamın yıllar önce yazdığı bir iş başvurusuydu. Üzerinde annemin ölümünden birkaç hafta sonraki tarih vardı.
"O günlerde geceleri depoda çalışmaya başlamış," dedi Meral Hanım. "Gündüzleri seni okula hazırlıyor, akşamları da elinden geldiğince yanında olmaya çalışıyordu."
Gözlerim doldu.
"Bunların hiçbirini bilmiyordum."
"Çünkü sana yoksulluğunu değil, sevgisini göstermek istedi."
Sonra gülümsedi.
"Evdeki küçük hediyelerin nasıl başladığını biliyor musun?"
Başımı iki yana salladım.
"Annen bir defasında sana küçük bir oyuncak almış ama sürpriz olsun diye mutfak dolabına saklamış. Sen onu bulunca çok sevinmişsin. Ziya da annen öldükten sonra aynı şeyi yapmaya başlamış."
O anda çocukluğumun bütün hazine avları gözümün önünden geçti.
Kışlık botumun içindeki çikolatalar, yastığımın altındaki notlar, mutfak dolabında bekleyen oyuncaklar...
Babam yalnızca beni güldürmeye çalışmamıştı.
Annemin başlattığı küçük bir geleneği de yaşatmıştı.
Meral Hanım giderken elime bir fotoğraf verdi.
Fotoğrafta annemle babam gençti. Ben ortalarında, ikisinin ellerini tutuyordum.
Arkasında annemin el yazısıyla şu cümle vardı:
"Beliz bizim en güzel hazinemiz."
Meral Hanım gittikten sonra uzun süre fotoğrafa baktım.
Babamın sakladığı gerçek ağırdı. Onun yalan söylemiş olmasına kırgındım. Ama artık yıllarca sırtında taşıdığı yükü de anlayabiliyordum.
Bir hafta sonra babamın eski evine yeniden gittim.
Bu kez kutudaki bütün belgeleri tarih sırasına koydum. Banka dekontlarından borçların annemin ölümünden sonraki yıllarda ödendiğini gördüm. Bazılarının üzerinde babamın kendi notları vardı.
"Beliz'in okul masrafı önce."
"Kışlık mont alınacak."
"Doğum günü hediyesi unutulmayacak."
Son makbuzun tarihi, ben on sekiz yaşındayken mezun olduğum yıla aitti.
Babam o gün son borcunu kapatmıştı.
Ama bana hiçbir zaman bundan söz etmemişti.
O akşam çocuklarım yanıma geldiğinde kutuyu salona taşıdım.
Onlara dedelerinin çocukluğum boyunca hazırladığı hazine avlarını anlattım. Sonra annemin defterinden, onların anlayabileceği birkaç neşeli anıyı okudum.
Küçük kızım bana baktı.
"Anne, dedem bizi de çok seviyordu, değil mi?"
"Hem de çok."
"O zaman biz de onun gibi hediye saklayalım mı?"
Gülümsedim.
"Bence buna çok sevinirdi."
Ertesi pazar sabahı evimizin çeşitli yerlerine küçük notlar sakladık. Çocuklar heyecanla odaları ararken ben mutfak masasında oturup onları izledim.
Bir süre sonra oğlum bir kâğıt buldu.
Üzerinde babamın yıllar önce bana yazdığı cümle vardı:
"Baban seni gökyüzündeki bütün yıldızlardan daha çok seviyor."
Oğlum yanıma gelip kâğıdı gösterdi.
"Bunu dedem mi yazmış?"
"Evet. Çok uzun zaman önce bana yazmıştı."
"Şimdi bize mi kaldı?"
Gözlerim doldu.
"Evet. Artık sizin de hazineniz."
Bir ay sonra babamın mezarına gittim. Yanımda annemin defteriyle onun son mektubunun birer kopyası vardı. Belgelerin asıllarını evde güvenli bir yerde saklamıştım.
Mezar taşının önüne küçük bir çikolata bıraktım.
"Baba," dedim, "sana bir şey söylemeye geldim."
Rüzgâr ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyordu.
"Bana yalan söylediğin için kırgınım. Keşke hayattayken konuşabilseydik. Keşke bu kadar uzun süre kendini suçlamasaydın."
Gözyaşlarımı sildim.
"Ama seni yalnızca yaptığın hatalarla hatırlamayacağım. Benim için çalıştığın geceleri, sabahları hazırladığın sürprizleri ve beni hiçbir zaman sevgisiz bırakmayışını da hatırlayacağım."
Sonra cebimden küçük bir not çıkardım.
Üzerine çocukluğumdan beri ilk kez babama hitaben bir hazine avı mesajı yazmıştım.
"Sevgili babacığım, hazineni buldum. Sandığın içinde değil, birlikte geçirdiğimiz bütün yıllardaymış."
Notu çiçeklerin arasına yerleştirdim.
O gün mezarlıktan ayrılırken geçmişimdeki her şey düzelmiş değildi. Annemin kaybı hâlâ canımı yakıyordu. Babamın sakladığı gerçek de kolayca unutulacak bir şey değildi.
Ama artık geçmişi tek bir suçluluk hikâyesi olarak görmek zorunda değildim.
Annem zor bir gecede hayatını kaybetmişti. Babam hatalar yapmış, onları düzeltmek için yıllarca uğraşmış ve beni bütün kalbiyle sevmişti. İkisi de kusursuz değildi. İkisi de benim ailemdi.
Eve döndüğümde küçük kızım kapıyı açtı.
"Anne! Sana sürprizimiz var!"
Ayakkabımı çıkarırken içine sıkıştırılmış bir çikolata buldum. Yanında da çocukça harflerle yazılmış bir not vardı.
"Seni bütün yıldızlardan çok seviyoruz."
Çikolatayı avucuma alıp gülümsedim.
Babamın son hediyesinin ahşap kutunun içindeki sırlardan ibaret olmadığını o an anladım. Bana hatalarla yüzleşmenin, gerçeği saklamadan sevmenin ve yarım kalan güzel şeyleri devam ettirmenin değerini bırakmıştı.
Artık kırk iki yaşındaki bir kadın, iki çocuğun annesiydim. Ama içimde hâlâ evin içinde küçük hediyeler arayan altı yaşındaki kız çocuğu yaşıyordu. Ve bundan böyle o küçük kızın kendini yalnız hissetmesine gerek yoktu. Çünkü babamın bana öğrettiği sevgiyi artık kendi çocuklarıma aktarabiliyordum.
Dönüş yolunda geçirdiği kazada hayatını kaybetmiş.
"Ona gitmemesini söylemiştim," diye yazmıştı babam. "Ama onu o yolculuğa sürükleyen çaresizliği ben yarattım. Borçlarımı ve korkularımı dürüstçe paylaşsaydım belki birlikte başka bir çözüm bulurduk. Kazaya ben sebep olmadım ama o geceye giden yolda yaptığım yanlışları da inkâr edemem."
Mektubu göğsüme bastırdım.
Babam hayatı boyunca kendini suçlamıştı.
Fakat kutunun içindekiler bununla bitmiyordu.
Bir dosyada eski banka dekontları, ödeme makbuzları ve sararmış resmî belgeler vardı. Başka bir zarfta ise annemin fotoğrafları duruyordu.
Fotoğrafların arasında küçük, kırmızı kapaklı bir defter buldum.
İlk sayfasında annemin el yazısı vardı.
"Beliz büyüdüğünde okusun diye."
Parmaklarım uyuştu.
Defteri açtım.
Annem hamileliğinden itibaren benim için küçük notlar yazmıştı. İlk gülümsememi, yürümeye başladığım günü, gece uyumadan önce dinlemek istediğim masalları anlatıyordu.
Sayfaları çevirdikçe içimde tarifsiz bir özlem büyüdü.
Sonra ölümünden iki gün önce yazdığı satırlara geldim.
"Ziya'nın benden bir şey sakladığını biliyordum. Bugün sonunda konuşabildik. İşini kaybetmiş, borçlanmış. Ona çok kızgınım ama bunu birlikte çözebiliriz. Beliz'in babasına ihtiyacı var. Benim de sevdiğim adamın yeniden kendine güvenmesine."
Bir sonraki sayfada başka bir not vardı.
"Yarın annemden kalan altınları bozdurmayı düşünüyorum. Ziya istemiyor. Beni korumaya çalışıyor ama artık bir şeyleri erteleyemeyiz. Ona kızgın olsam da onu seviyorum. Bazen insanın gururu, yardım istemesini engelliyor. Bunu aşacağız."
Defteri kapattım.
Babam yıllarca annemin ölümünü kendi suçu olarak görmüştü. Oysa annem son günlerinde bile birlikte bir çıkış yolu bulabileceklerine inanmıştı.
Ama içimde hâlâ cevaplanmamış bir soru vardı.
Babam neden bütün bunları bana ölmeden önce anlatamamıştı?
Kutunun dibinde ikinci bir zarf buldum. Üzerinde bir kadın adı ve telefon numarası yazılıydı.
"Meral Hanım. Beliz isterse arasın."
Yanındaki notta bu kadının annemin çocukluk arkadaşı olduğu belirtiliyordu.
Telefonumu çıkarıp numarayı çevirdim.
Yaşlı bir kadın açtı.
"Ben Beliz," dedim. "Ziya'nın kızıyım."
Kadın derin bir nefes aldı.
"Demek kutuyu buldun."
Bu sözleri duyunca irkildim.
"Siz biliyor muydunuz?"
"Baban yıllar önce bana her şeyi anlatmıştı. Bir gün sana gerçeği söylemek istediğinde yardımcı olmamı istemişti."
"Peki neden bugüne kadar beklediniz?"
"Çünkü kararın ona ait olduğunu düşündüm. Ama artık bunu seninle konuşabiliriz."
Meral Hanım ertesi sabah gelmeyi teklif etti.
O gece eve döndüğümde kocam Kerem beni kapıda karşıladı. Yüzümü görünce hiçbir şey sormadan sarıldı.
Çocuklarımız uyuduktan sonra mektubu ona okudum.
"Bunca yıl neden sustu?" diye sordum.
Kerem bir süre düşündü.
"Belki de sana anlatırsa gözündeki yerini kaybedeceğinden korktu."
"Ama babam benim her şeyimdi."
"O da bunu biliyordu. Bazen insan en çok sevdiği kişinin gözünde küçülmekten korkuyor."
O gece neredeyse hiç uyumadım.
Ertesi sabah Meral Hanım geldiğinde yanında eski bir çanta vardı. Saçları bembeyazdı. Beni görür görmez gözleri doldu.
"Annenin yüzüne ne kadar benziyorsun," dedi.
Salonda oturduk. Çantasından annemin gençlik fotoğraflarını ve birkaç mektup çıkardı.
"Babanın sana söyleyemediği başka bir şey var," dedi.
Kalbim yeniden sıkıştı.
"Nedir?"
"Annenin ölümünden sonra seni bir süreliğine yanına almak isteyen akrabaların olmuş. Ziya'nın hem maddi durumu kötüymüş hem de çok ağır bir yas yaşıyormuş."
"Beni onlara vermek istemiş mi?"
Meral Hanım başını salladı.
"Bir an için bunu düşünmüş. Sana iyi bakamayacağından korkmuş. Ama sonra kararını değiştirmiş."
Çantasından katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Babamın yıllar önce yazdığı bir iş başvurusuydu. Üzerinde annemin ölümünden birkaç hafta sonraki tarih vardı.
"O günlerde geceleri depoda çalışmaya başlamış," dedi Meral Hanım. "Gündüzleri seni okula hazırlıyor, akşamları da elinden geldiğince yanında olmaya çalışıyordu."
Gözlerim doldu.
"Bunların hiçbirini bilmiyordum."
"Çünkü sana yoksulluğunu değil, sevgisini göstermek istedi."
Sonra gülümsedi.
"Evdeki küçük hediyelerin nasıl başladığını biliyor musun?"
Başımı iki yana salladım.
"Annen bir defasında sana küçük bir oyuncak almış ama sürpriz olsun diye mutfak dolabına saklamış. Sen onu bulunca çok sevinmişsin. Ziya da annen öldükten sonra aynı şeyi yapmaya başlamış."
O anda çocukluğumun bütün hazine avları gözümün önünden geçti.
Kışlık botumun içindeki çikolatalar, yastığımın altındaki notlar, mutfak dolabında bekleyen oyuncaklar...
Babam yalnızca beni güldürmeye çalışmamıştı.
Annemin başlattığı küçük bir geleneği de yaşatmıştı.
Meral Hanım giderken elime bir fotoğraf verdi.
Fotoğrafta annemle babam gençti. Ben ortalarında, ikisinin ellerini tutuyordum.
Arkasında annemin el yazısıyla şu cümle vardı:
"Beliz bizim en güzel hazinemiz."
Meral Hanım gittikten sonra uzun süre fotoğrafa baktım.
Babamın sakladığı gerçek ağırdı. Onun yalan söylemiş olmasına kırgındım. Ama artık yıllarca sırtında taşıdığı yükü de anlayabiliyordum.
Bir hafta sonra babamın eski evine yeniden gittim.
Bu kez kutudaki bütün belgeleri tarih sırasına koydum. Banka dekontlarından borçların annemin ölümünden sonraki yıllarda ödendiğini gördüm. Bazılarının üzerinde babamın kendi notları vardı.
"Beliz'in okul masrafı önce."
"Kışlık mont alınacak."
"Doğum günü hediyesi unutulmayacak."
Son makbuzun tarihi, ben on sekiz yaşındayken mezun olduğum yıla aitti.
Babam o gün son borcunu kapatmıştı.
Ama bana hiçbir zaman bundan söz etmemişti.
O akşam çocuklarım yanıma geldiğinde kutuyu salona taşıdım.
Onlara dedelerinin çocukluğum boyunca hazırladığı hazine avlarını anlattım. Sonra annemin defterinden, onların anlayabileceği birkaç neşeli anıyı okudum.
Küçük kızım bana baktı.
"Anne, dedem bizi de çok seviyordu, değil mi?"
"Hem de çok."
"O zaman biz de onun gibi hediye saklayalım mı?"
Gülümsedim.
"Bence buna çok sevinirdi."
Ertesi pazar sabahı evimizin çeşitli yerlerine küçük notlar sakladık. Çocuklar heyecanla odaları ararken ben mutfak masasında oturup onları izledim.
Bir süre sonra oğlum bir kâğıt buldu.
Üzerinde babamın yıllar önce bana yazdığı cümle vardı:
"Baban seni gökyüzündeki bütün yıldızlardan daha çok seviyor."
Oğlum yanıma gelip kâğıdı gösterdi.
"Bunu dedem mi yazmış?"
"Evet. Çok uzun zaman önce bana yazmıştı."
"Şimdi bize mi kaldı?"
Gözlerim doldu.
"Evet. Artık sizin de hazineniz."
Bir ay sonra babamın mezarına gittim. Yanımda annemin defteriyle onun son mektubunun birer kopyası vardı. Belgelerin asıllarını evde güvenli bir yerde saklamıştım.
Mezar taşının önüne küçük bir çikolata bıraktım.
"Baba," dedim, "sana bir şey söylemeye geldim."
Rüzgâr ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyordu.
"Bana yalan söylediğin için kırgınım. Keşke hayattayken konuşabilseydik. Keşke bu kadar uzun süre kendini suçlamasaydın."
Gözyaşlarımı sildim.
"Ama seni yalnızca yaptığın hatalarla hatırlamayacağım. Benim için çalıştığın geceleri, sabahları hazırladığın sürprizleri ve beni hiçbir zaman sevgisiz bırakmayışını da hatırlayacağım."
Sonra cebimden küçük bir not çıkardım.
Üzerine çocukluğumdan beri ilk kez babama hitaben bir hazine avı mesajı yazmıştım.
"Sevgili babacığım, hazineni buldum. Sandığın içinde değil, birlikte geçirdiğimiz bütün yıllardaymış."
Notu çiçeklerin arasına yerleştirdim.
O gün mezarlıktan ayrılırken geçmişimdeki her şey düzelmiş değildi. Annemin kaybı hâlâ canımı yakıyordu. Babamın sakladığı gerçek de kolayca unutulacak bir şey değildi.
Ama artık geçmişi tek bir suçluluk hikâyesi olarak görmek zorunda değildim.
Annem zor bir gecede hayatını kaybetmişti. Babam hatalar yapmış, onları düzeltmek için yıllarca uğraşmış ve beni bütün kalbiyle sevmişti. İkisi de kusursuz değildi. İkisi de benim ailemdi.
Eve döndüğümde küçük kızım kapıyı açtı.
"Anne! Sana sürprizimiz var!"
Ayakkabımı çıkarırken içine sıkıştırılmış bir çikolata buldum. Yanında da çocukça harflerle yazılmış bir not vardı.
"Seni bütün yıldızlardan çok seviyoruz."
Çikolatayı avucuma alıp gülümsedim.
Babamın son hediyesinin ahşap kutunun içindeki sırlardan ibaret olmadığını o an anladım. Bana hatalarla yüzleşmenin, gerçeği saklamadan sevmenin ve yarım kalan güzel şeyleri devam ettirmenin değerini bırakmıştı.
Artık kırk iki yaşındaki bir kadın, iki çocuğun annesiydim. Ama içimde hâlâ evin içinde küçük hediyeler arayan altı yaşındaki kız çocuğu yaşıyordu. Ve bundan böyle o küçük kızın kendini yalnız hissetmesine gerek yoktu. Çünkü babamın bana öğrettiği sevgiyi artık kendi çocuklarıma aktarabiliyordum.
Reklamlar
