Kızımı Kapının Önüne Attı: Babasının Geçmişini Bilmiyordu

Kızımı öldüresiye dövüp kanlar içinde bıraktıktan sonra kapının önüne atan kocası, alaycı bir sesle, “Senin baban kim ki? Beş para etmez bir adam!” demişti. Kızımın kaburgalarının kırıldığını gördüğümde doğruca bodruma indim ve yıllardır sakladığım eski tahta sopayı çıkardım. Damadım kapıyı açtığında, kızımın sürünerek geri döneceğini sanıyordu. Ama karşısında beni buldu. İçeri girip kapının kilidini çevirdiğimde yüzünün bütün rengi soldu. Sonra sakin bir sesle sordum: “Kızım sana hiç anlatmadı mı, bana neden on beş yıl boyunca ‘İnfazcı’ dediklerini?” Gözlerimin içine baktığı anda hayatının en büyük hatasını yaptığını anlamıştı…

O gece, bardaktan boşanırcasına yağmur yağarken kızım kapımda belirdi. Daha bir şey söyleyemeden dizlerinin üzerine çöktü. Bütün vücudu kontrolsüzce titriyordu. Yüzü mosmor olmuş, aldığı darbelerden tanınmaz hale gelmişti. Her nefesinde acıyla inliyordu. On beş yıl önce geçmişimi tamamen geride bırakmış, sıradan bir oto tamircisi ve sessiz, ailesine bağlı bir baba olarak yaşamayı seçmiştim. Sabrın ve huzurlu bir hayatın sevdiklerimi korumaya yeteceğine kendimi inandırmıştım. Ancak kızımı o halde görünce ne kadar büyük bir yanılgı içinde olduğumu anladım.

Onu kucağıma alıp içeri taşıdım ve dikkatlice kanepeye yatırdım. İlk yardım çantasını almak üzereyken telefonundan bir sesli mesaj bildirimi geldi. Birkaç saniye sonra, zengin ve kendini herkesten üstün gören damadım Taylan’ın küstah sesi sessiz odada yankılandı.

“Artık o senin sorunun, ihtiyar!” diyerek alay etti. “Ona söyle, saygı göstermeyi öğrendiğinde sürünerek geri gelebilir. Bir de sakın polisi aramaya kalkma! Sence kime inanırlar? Benim gibi saygın bir şirket yöneticisine mi, yoksa bütün ömrünü araba tamir ederek geçirmiş zavallı bir adama mı? Haddini bil, Orhan!”

Ses kaydı sona erdi.

Bağırmadım. Etrafı dağıtmadım. İçimde büyüyen öfkeye rağmen tek bir eşya bile kırmadım. Bunun yerine kalp atışlarım yavaşlamaya başladı. Her nefeste biraz daha soğukkanlı, biraz daha kararlı hale geliyordum. On beş yıldır olduğum gibi görünmeye çalıştığım zararsız, sessiz ve her şeye boyun eğen baba artık ortadan kaybolmuştu. Zihnimin en karanlık köşelerine kilitlediğim o eski adam, yıllar sonra yeniden uyanıyordu.

Kızım Ceyda’nın yaralarını dikkatlice temizleyip sardıktan sonra bodruma indim. Duvarın arkasında ustalıkla gizlenmiş bölmeyi açtım. Orada, tam on beş yıldır elimi bile sürmediğim bir eşya duruyordu. Dişbudak ağacından yapılmış, üzerinde eski darbelerin izlerini taşıyan ağır bir beyzbol sopasıydı. Hayatımın en karanlık döneminden kalmıştı. Bir daha asla dönüşmeyeceğime yemin ettiğim adamın sessiz bir hatırasıydı.

Bir saat sonra elimde o eski sopayla Taylan’ın lüks villasının kapısında duruyordum.

Kapıyı açtığında yüzünde kendini beğenmiş bir gülümseme belirdi. Karşısında korkudan titreyen, kızından uzak durması için kendisine yalvaracak yaşlı bir adam görmeyi beklediği belliydi.

Ama beni gördüğü anda gülümsemesi kayboldu.

Hiçbir şey söylemeden yanından geçip evin içine girdim. Ardından ağır çelik kapıyı kapatıp sürgülü kilidini sakince çevirdim. Yavaşça ona döndüm. Gözlerimde ne öfke ne de korku vardı. Sadece yıllardır unutmaya çalıştığım bir geçmişin soğuk kararlılığıyla yüzüne baktım.

“Ceyda sana hiç anlatmadı mı?” diye sordum, sesimi hiç yükseltmeden. “Bana neden on beş yıl boyunca ‘İnfazcı’ dediklerini?”

Taylan, hayatında ilk kez parasıyla, makamıyla ya da tehditleriyle korkutamayacağı bir adamın karşısında duruyordu. Gözlerimdeki ürkütücü sakinliğe baktıkça, o ana kadar hiç bilmediği bir gerçeği yavaş yavaş anlamaya başladı.

Kızıma el kaldırarak hayatının en korkunç hatasını yapmıştı.