Kocasının ölümünden sonra yetmiş yaşındaki kadın, kırk yıllık evliliğinde ilk kez evde bir şeyi değiştirmeye karar verdi. Bu evde hep kurallar vardı. Sessiz kurallar. Sorgulanmayan kurallar.
Soğuktu.
Ama titreşiyordu.
Sanki diğer ucunda biri nefes alıyordu.
O an arkasından bir fısıltı duydu.
“Geç kaldın…”
Kadın çığlık atarak döndü. Koridor boştu. Ama ses evin içinden gelmemişti. Sanki duvarların içinden yükselmişti.
Titreyerek deftere yeniden baktı. Arka kapağın içine sıkıştırılmış bir fotoğraf vardı. Genç bir kadın. Korkmuş gözler. Tarih: evliliklerinin dördüncü yılı.
Kadın fotoğrafa uzun uzun baktı.
O kadını tanıyordu.
Bu kasabada yıllar önce kaybolan komşu kızıydı.
Herkes onun kaçtığını düşünmüştü.
Kadının dizleri çözüldü.
Kocası yıllarca birini burada tutmuştu. Belki birden fazlasını. Ve zincirin ucu hâlâ tünelin içindeydi.
Birden tünelden metal sesi yükseldi.
Zincir çekildi.
Yavaşça.
Kadın gözlerini karanlığa dikti.
Ve o an gerçeği anladı.
Kocası ölmemişti.
En azından tamamen değil.
Çünkü defterdeki son notun tarihi… cenazeden iki gün sonraydı.
Kadın bir adım geri attı.
Sonra bir şey daha fark etti.
Ev yıllarca dış dünyadan izole edilmişti. Kalın duvarlar, ses geçirmez beton, bodrumdaki kapalı alanlar… Hepsi içeridekini saklamak için değil, dışarıdan geleni de tutmak içindi.
Belki de kocası birini hapsetmemişti.
Belki de bir şeyi kontrol altında tutmaya çalışmıştı.
Zincir bir kez daha gerildi.
Tünelden ağır, hırıltılı bir nefes geldi.
Kadın artık korkunun ötesindeydi. Yavaşça sandalyeye baktı. Kelepçe açık değildi.
Kırılmıştı.
Yerde duruyordu.
Ve o an evin içindeki bütün sessizlik yerini tek bir gerçeğe bıraktı:
Kocası kapıyı kilitleyerek onu hapsetmemişti.
Onu korumuştu.
Kadın gözlerini kapattı.
Kırk yıl boyunca nefret ettiği yasak, aslında kırk yıllık bir kalkandı.
Koridorun karanlığında ağır bir adım sesi yankılandı.
Ve kadın, özgürlüğün bazen en tehlikeli kapıyı açmak olduğunu çok geç anlayarak, yavaşça arkasındaki kapıyı kapattı.
Ama bu kez içeride kalacak olan o değildi.
Ama titreşiyordu.
Sanki diğer ucunda biri nefes alıyordu.
O an arkasından bir fısıltı duydu.
“Geç kaldın…”
Kadın çığlık atarak döndü. Koridor boştu. Ama ses evin içinden gelmemişti. Sanki duvarların içinden yükselmişti.
Titreyerek deftere yeniden baktı. Arka kapağın içine sıkıştırılmış bir fotoğraf vardı. Genç bir kadın. Korkmuş gözler. Tarih: evliliklerinin dördüncü yılı.
Kadın fotoğrafa uzun uzun baktı.
O kadını tanıyordu.
Bu kasabada yıllar önce kaybolan komşu kızıydı.
Herkes onun kaçtığını düşünmüştü.
Kadının dizleri çözüldü.
Kocası yıllarca birini burada tutmuştu. Belki birden fazlasını. Ve zincirin ucu hâlâ tünelin içindeydi.
Birden tünelden metal sesi yükseldi.
Zincir çekildi.
Yavaşça.
Kadın gözlerini karanlığa dikti.
Ve o an gerçeği anladı.
Kocası ölmemişti.
En azından tamamen değil.
Çünkü defterdeki son notun tarihi… cenazeden iki gün sonraydı.
Kadın bir adım geri attı.
Sonra bir şey daha fark etti.
Ev yıllarca dış dünyadan izole edilmişti. Kalın duvarlar, ses geçirmez beton, bodrumdaki kapalı alanlar… Hepsi içeridekini saklamak için değil, dışarıdan geleni de tutmak içindi.
Belki de kocası birini hapsetmemişti.
Belki de bir şeyi kontrol altında tutmaya çalışmıştı.
Zincir bir kez daha gerildi.
Tünelden ağır, hırıltılı bir nefes geldi.
Kadın artık korkunun ötesindeydi. Yavaşça sandalyeye baktı. Kelepçe açık değildi.
Kırılmıştı.
Yerde duruyordu.
Ve o an evin içindeki bütün sessizlik yerini tek bir gerçeğe bıraktı:
Kocası kapıyı kilitleyerek onu hapsetmemişti.
Onu korumuştu.
Kadın gözlerini kapattı.
Kırk yıl boyunca nefret ettiği yasak, aslında kırk yıllık bir kalkandı.
Koridorun karanlığında ağır bir adım sesi yankılandı.
Ve kadın, özgürlüğün bazen en tehlikeli kapıyı açmak olduğunu çok geç anlayarak, yavaşça arkasındaki kapıyı kapattı.
Ama bu kez içeride kalacak olan o değildi.
Reklamlar
28 Şubat 2026
Reklamlar
