Uzun yıllar hayatımın mükemmel olduğunu sandım.

Ama kaderin sürprizleri vardır.

Bir hafta sonra, Kara’nın kendi hayatındaki felaket başladı.
İş yerinde yaptığı hatalar yüzünden büyük bir maddi krizle karşı karşıya kaldı.
Sevdiği kişi tarafından terk edildi.
Ve en kötüsü… Deniz, beklemediği bir şekilde hastalık haberi aldı.
Ameliyat sırasında dikkat eksikliği yüzünden komplikasyon yaşadı.
O kadar büyük bir felaketti ki… ben sadece uzaktan izleyebildim.

O sırada fark ettim ki, ben ona verdiğim her şeyi kendim için vermiştim.
Ona böbreğimi verdim, ama hayatımı ve onuru da kendim koruyabilirim.

Deniz pişmanlıkla geri döndü ama ben onu artık sevgiyle değil, soğuk bir mesafeyle karşıladım.
Çocuklarımın gözlerinde hâlâ baba sevgisi vardı, ama benim kalbimde artık kendi adaletim vardı.

Ve düşündüm:
Bazen ilahi adalet, insanların elini kirletmeden gelir.

Kendi gücümü buldum, hayatımı yeniden kurdum.
Kendime ve çocuklarıma odaklandım.
Onlar benim gerçek ailesim, gerçek sevgim.

O an anladım:
En büyük adalet, kendin için ayağa kalkmaktır.