58 YAŞINDA HAMİLE KALDIM

Omuz silkti.

“Turgut'un evi var ya!”

İşte o anda oğlumun beni değil, sahip olduklarımı önemsediğini anladım.

“Evi satmayacağım Koray.”

Yüzü kıpkırmızı oldu.

“Demek bizi o adam için harcıyorsun!”

“Hayır oğlum,” dedim. “Ben ilk kez kendimi harcamıyorum.”

Kapıyı çarpıp gitti.

Hamileliğimin ilerleyen haftalarında tansiyon sorunları başladı. Doktorlar beni daha yakından takip etmeye başladı. Bir gece şiddetli baş ağrısı ve görme bulanıklığı yaşadım.

Turgut hemen ambulans çağırdı.

Hastanede gebeliğe bağlı ciddi bir tansiyon sorunu yaşadığım anlaşıldı. Bebeğin de gelişimi yakından izleniyordu. Doktorlar durumum kötüleşirse erken doğum gerekebileceğini söylediler.

O gece çocuklarıma haber gönderdim.

Koray cevap vermedi.

Beril ise yalnızca, “Şu an gelemem,” yazdı.

Günler sonra durumum ağırlaşınca doktorlar sezaryenle doğum kararı aldı.

Ameliyathaneye götürülürken Turgut'un gözlerinde yaşlar vardı.

“Elimi bırakma,” diye fısıldadım.

“Buradayım Süreyya. Ne olursa olsun buradayım.”

Ameliyat sonrasında gözlerimi yoğun bakımda açtım. Bir süre sonra bebeğimizin prematüre doğduğunu ve yenidoğan yoğun bakımında tedavi gördüğünü öğrendim.

Küçücük kızımın fotoğrafını gösterdiklerinde ağlamaya başladım.

Adını Umay koyduk.

Ama asıl şaşkınlığı hastaneden çıktıktan iki hafta sonra yaşadım.

Kapımız çaldığında karşımda Beril vardı. Gözleri şişmişti.

“Anne, seninle konuşabilir miyim?”

İçeri aldım. Umay'ı kucağımda görünce ağlamaya başladı.

“Ben seni kaybedeceğimizi hiç düşünmemiştim,” dedi. “Hastanede olduğunu duyunca korktum ama gelmeye de utandım.”

Başını öne eğdi.

“Biz seni annemiz olarak sevmek yerine hayatını yönetmeye çalışmışız.”

Sessizce dinledim.

Sonra çantasından bir anahtar çıkardı.