58 YAŞINDA HAMİLE KALDIM

“Koray'la konuştum. Evini boşaltıyoruz. Senin evin, senin hayatın. Artık hiçbir şey istemeyeceğiz.”

Anahtarı masaya bıraktı.

Ona sarılmadım hemen. Çünkü kırılan güven, tek bir özürle onarılamazdı.

“Beril,” dedim, “sizi hâlâ seviyorum. Ama bir daha beni korkutarak, suçlayarak hayatıma yön vermenize izin vermeyeceğim.”

Kızım başını salladı.

Aylar geçti.

Umay sağlık kontrollerine devam ederken yavaş yavaş güçlendi. Ben de iyileştim. Koray bir süre sonra gelip özür diledi. Borçlarını kendi çalışarak ödemeye başladı.

Çocuklarımı affetmeye zamanla hazır oldum ama geçmişi unutmadım.

Bir akşam Umay'ı kucağıma alıp aynanın karşısına geçtim. Saçlarıma düşen beyazlara, yüzümdeki çizgilere baktım.

Elli sekiz yaşında yeniden anne olmuştum. Bu yol ne kolaydı ne de herkese uygun bir yoldu. Çok korkmuş, çok acı çekmiştim.

Ama o küçük kız bana bir gerçeği öğretmişti.

Bir kadın yalnızca çocuklarının annesi değildir. Kendi hayalleri, kararları ve yaşamaya hakkı olan bir insandır.

Beni evden kovdukları gün her şeyimi kaybettiğimi sanmıştım.

Meğer o gün, yıllardır unuttuğum kendimi yeniden bulmaya başlamışım.

Ve artık biliyordum: Annelik, insanın kendinden vazgeçmesi değil; sevgisini verirken kendi değerini de koruyabilmesiydi.





Onlara Turgut'la evlendiğimi söylediğimde öfkeleri iyice arttı....