Ta ki Kaptan, Uçakta Savaş Pilotu Olup Olmadığını Sorana Kadar

Dakikalar geçti.

Sonra bir gösterge yeniden uyarı verdi.

Yardımcı pilotun yüzü gerildi.

“Tekrar başladı.”

Derya ekrana baktı.

Ardından kaptana döndü.

“Bu uyarı tek başına bir tehlike değil. Sistemlerden biri diğerini yanlış yorumluyor olabilir.”

Kaptan hemen ilgili prosedürleri uyguladı.

Birkaç dakika sonra uyarı azaldı.

Fakat sorun tamamen bitmemişti.

Derya bunu biliyordu.

“Londra'ya ulaşana kadar bunu izlememiz gerekiyor.”

Kaptan başını salladı.

“Kalmak ister misiniz?”

Derya kokpitten çıkmak üzereyken durdu.

Arkasına baktı.

“Eğer gerekliyse.”

“Gerekli.”

Derya tekrar içeri girdi.

Saatler boyunca kokpitte kaldı.

Bazen yalnızca izledi.

Bazen soru sordu.

Bazen de yıllar önce öğrendiği basit ama değerli bir şeyi hatırlattı:

“Önce uçağı uçur. Sonra sorunu çöz.”

Zaman ilerledikçe uçak daha sakin bir hâle geldi.

Kabindeki yolcular ise hâlâ ne olduğunu bilmiyordu.

Bir süre sonra kaptan anons yaptı.

“Hanımefendiler ve beyefendiler, teknik problem kontrol altına alındı. Uçuşumuza devam ediyoruz. Endişelenmenizi gerektirecek bir durum bulunmamaktadır.”

Kabinde derin bir rahatlama yaşandı.

Bazı yolcular alkışladı.

Bazıları birbirine sarıldı.

Derya ise kokpitin arkasında sessizce oturuyordu.

Yardımcı pilot ona baktı.

“Sanırım yolcular sizi görmek isteyecek.”

Derya başını iki yana salladı.

“Ben bunun için yapmadım.”

“Biliyorum.”

Kaptan ona baktı.

“Peki neden yaptınız?”

Derya birkaç saniye düşündü.

“Çünkü orada yüzlerce insan vardı.”

Sesi alçaldı.

“Ben geçmişimden kaçmak istedim. Ama bir başkasının hayatı söz konusu olduğunda kaçmanın doğru olmadığını anladım.”

Kaptan başını eğdi.

“Bazen insan mesleğini bırakabilir. Ama öğrendiklerini bırakamaz.”

Bu cümle Derya'nın içine işledi.

Uçak Londra'ya yaklaşırken dışarıdaki karanlığın yerini sabahın ilk ışıkları almaya başladı.

Derya kokpitten çıktı.

Koridora adım attığı anda yüzlerce göz ona çevrildi.

Az önce korkuyla birbirine bakan insanlar şimdi ona minnetle bakıyordu.

Yanındaki yaşlı adam ayağa kalktı.

“Hanımefendi,” dedi titreyen sesiyle, “size teşekkür etmek istiyorum.”

Derya başını eğdi.

“Ben sadece elimden geleni yaptım.”

Adam gülümsedi.

“Bazen bir insanın yapabileceği en büyük şey, tam da budur.”

Derya yerine döndü.

8A koltuğuna yeniden oturdu.

Pencereye baktı.

Gökyüzü artık aydınlanıyordu.

Yanındaki adam ona baktı ama hiçbir şey söylemedi.

Derya da konuşmadı.

Çünkü yıllardır kaçtığı şeyin aslında geçmişi olmadığını anlamıştı.

Kaçtığı şey, geçmişte kim olduğunu hatırlamaktı.

Oysa insan geçmişini silerek özgürleşmiyordu.

Onunla barışarak özgürleşiyordu.

Uçak piste indiğinde yolcular alkışlamaya başladı.

Derya sessizce battaniyesini katladı.

Tam ayağa kalkacağı sırada cebindeki telefon titredi.

Ekranda yıllardır görmediği bir isim vardı.

Mesaj yalnızca birkaç kelimeden oluşuyordu:

“Seni hâlâ hatırlayan biri var. Eğer hazır olduğuna inanıyorsan, seni yeniden göreve çağırmak istiyoruz.”

Derya ekrana uzun süre baktı.

Sonra telefonu kapattı.

Bu kez geçmişinden kaçmadı.

Ama hemen geri de dönmedi.

Çünkü artık kararını korkuyla değil, kendi istediği hayatla vereceğini biliyordu.

Uçaktan inerken arkasında yüzlerce insan bıraktı.

Fakat ilk kez, geçmişini de yanında taşımanın ona yük olmadığını hissetti.

Bazı insanlar üniformayı çıkarır ama cesaretlerini asla çıkaramaz. Derya'nın asıl zaferi ise gökyüzünde değil, yıllarca susturduğu kendi içinde olmuştu.