18 yaşındaki oğlum bir trafik kazasında ölümden döndü… ama araçtaki kadının kim olduğu gerçeğine hazır değildim.

Bunu öğrendiğimde her şey için çok geçti. Murat bana yalan söylemişti; bekar olduğunu, Selen’le hiçbir bağı kalmadığını anlatmıştı. Gerçeği öğrendiğimde ondan nefret ettim ama Selen’in gözlerine bakacak cesareti de kendimde bulamadım. Ona gerçeği söylemek için gittiğim gün, kapıyı yüzüme bile kapatmamıştı. Sadece uzun uzun bakmış, sonra tek bir cümle kurmuştu:

“Bir gün bu gerçeğin senden çıkıp sana geri döneceğini unutma, Zeynep.”

Sonra gitmişti. Şehri terk etmiş, herkesten kopmuş, izini kaybettirmişti. Murat da ortadan yok olmuştu. Ben ise kucağımda Emir’le yapayalnız kalmıştım.

Şimdi, yıllar sonra, oğlum o kadını bana getirmek isterken ölümün kıyısına gelmişti.

Bu nasıl olmuştu? Emir onu nerede bulmuştu? Neden bulmuştu?

Sorular beynimde dönüp dururken ameliyathane kapısı açıldı. Doktorlardan biri çıktı. Yüzündeki yorgun ifade bana bakınca biraz yumuşadı.

“Yakını mısınız?”

“Annesiyim,” dedim. Sesim bana ait değil gibiydi.

“Ameliyat iyi geçti. Durumu kritik ama şimdilik tehlikeyi atlattı. Kısa süre içinde görebilirsiniz.”

Bacaklarımın bağı çözüldü. Dudaklarımdan bir şükür döküldü. Tam o sırada hemşirelerden biri aceleyle bana yaklaştı.

“Diğer hasta kısa süreli tepki verdi,” dedi. “Bilinci tam açık değil ama bir isim söyledi.”

Kalbim hızlandı. “Ne dedi?”